14-11-07

Veel branding, weinig rots

Het valt zwaar om iemand keer op keer te moeten afwijzen. Mijn ex, die ik voortaan gewoon E. zal noemen, is er nog steeds niet overheen. Raar, want hij was diegene die anderhalf jaar geleden plotseling koudweg zei: "Ik stop ermee. Ik kan niet meer". Nee, ik hoefde hem niet te overtuigen van het tegendeel, hij had de praktische kant van de breuk al volledig uitgekiend.

Dat hij zo uit de relatie vluchtte, nog maar enkele weken na het verlies van ons tweede sterretje, daar kon ik al helemaal niet bij. What about me then? Het is voor beiden zwaar om dragen. Maar nee, E. beweerde dat onze sterretjes er niets mee te maken hadden. Ik was zodanig veranderd, zo kortaf geworden, dat hij het niet meer duldde. Hij wou er een punt achter zetten.

Dat punt moest dan nog heel snel komen ook. Ik verhuisde vrijwel onmiddellijk naar mijn ouders terug en haalde de week daarop al mijn spullen weg uit het huisje waar ik me twee jaar lang thuis had gevoeld. Waar ik zo trots onze familie en vrienden had uitgenodigd. Waar ik mijn toekomst had gepland.

En zo leerde ik veel tegelijk op m'n eentje te verwerken. Tuurlijk wel bijgestaan door familie en vrienden, maar toch... diegene waarmee je het allemaal hebt doorstaan, de verwachte rots in de branding, die vluchtte weg in een losbandig vrijgezellenleven, vrij van partner en 'bijhorende' zorgen.

Tot een paar maanden later, wanneer hij beseft dat flirten en feesten toch ook niet alles is. En vooral, dat negeren niet de manier is om iets te verwerken. Hij wil praten en de brokken lijmen. Maar tegen die tijd heb ik mijn toekomst al lang anders ingevuld en daar hoort hij niet meer bij. Ik vertrek zelfs voor langere tijd ver weg van alles en iedereen. Ik hoop daarbij dat, wanneer ik terug kom, E. uit mijn leven is verdwenen en ik vrij van zorgen kan herbeginnen.

Vijf maanden later zet ik terug voet op Belgische grond en tot mijn verbazing pikt mijn leven de draad weer op, net daar waar ik hem temidden de zorgen had achtergelaten. Nee, wegvluchten uit de realiteit is echt niet de manier, dat weet ik nu. Ook E. is me blijkbaar niet vergeten. Mijn afwezigheid heeft zijn gevoelens zelfs versterkt! Ik negeer hem, ontduik hem, blokkeer hem.

De paar keren dat we mekaar toevallig tegen het lijf lopen, smeekt hij telkens weer. Hoezeer hij me mist, hoe stom hij is geweest, hoe hij nog veel aan onze sterretjes denkt. Zijn stem stokt en zijn ogen schieten vol tranen, telkens weer. Hoewel ik steevast "neen" antwoord, aanhoor ik hem met pijn in mijn hart. Niet omdat ik hem terug wil. Wel omdat hij echt radeloos is en niet weet hoe hij het allemaal moet verwerken. Soms wil ik hem echt wel helpen, maar tenslotte heb ik het ook alleen moeten doen.

11:54 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Commentaren

*** Soms is het leven zo unfair en doet het zo'n pijn, dat je van de realiteit gaat vluchten, ieder op zijn manier.
Dat het zeker niet de juiste manier is, ondervinden we pas later en meestal is het dan ook telaat.
We proberen ons leven te hervatten, ook elk op zijn manier en daarin is dan maar zelden nog plaats voor die ene persoon die je niet heeft bijgestaan toen je hem o zo nodig had...ook al ziet hij z'n fouten nu in.
Weet je...je vertrouwen in hem is totaal verdwenen, wat ik heel goed begrijp. Vertrouwen terugwinnen wordt een levenstaak, die ook weinigen volhouden.
Jouw ogen vullen zich met tranen als hij z'n verhaal doet, ja omdat jij weet hoeveel pijn dat dat doet...vandaar.

Verwerken moet je doen, je moet het ondergaan...rouwen noem ik dat, nooit van wegvluchten, want daar ga je op den duur aan kapot.

Je bent een sterke jonge vrouw, maar wees niet te streng voor jezelf hoor!

Dikke knuffel van me!

Gepost door: maike | 14-11-07

))))) dankje voor je bezoekje aan ons blogje. Hoop dat jullie een oplossing zullen vinden...
groetjes

Gepost door: Animar | 14-11-07

*** Voor verdriet en pijn kun je niet vluchten, want het zit in je hart en daar zullen je drie sterretjes ook altijd blijven zitten.
Je kunt wel dingen ondernemen die je even afleiden van je verdriet en dat heb je dan blijkbaar wel gedaan en dat is positief...ook dat je door hier te schrijven een uitlaatklep hebt voor je gevoelens.
je schrijft fantastisch al zijn het natuurlijk geen leuke dingen, maar het zijn de dingen die jij hebt meegemaakt en die jij op die manier misschien voor een deel zal kunnen plaatsen. En dat hoop ik maar!
Wat je ex betreft, ik heb de indruk dat er een groot medelijden bij je zit omdat je weet wat hij meemaakt maar onthoud een wijze raad...medelijden is fataal voor de liefde, dus laat hem je leven niet opnieuw kapot maken.
Volgens dat ik lees ben je nog jong genoeg om nieuwe wegen in te slaan en binnen een paar jaar misschien te kunnen schrijven dat je gelukkig bent, maar nu is het echt wel nodig dat je voor jezelf kiest en alles voor jezelf op een rijtje zet!
Veel sterkte en een dikke knuffel!

Gepost door: Veerle | 14-11-07

Vluchten is geen oplossing... maar gedaan is gedaan voor mij persoonlijk.. trouwens het zou naief te denken zijn dat de pijn en het verdriet zijn sporen niet hebben achter gelaten...
Dit voorval draagt weer bij tot het kunstwerk in progress...

Gepost door: Kobe | 15-11-07

De commentaren zijn gesloten.