30-11-07

TO DO

Mijn TO DO-lijstje voor vandaag:

Naar de Carrefour om schuimwijn, pils, Leffe blond, Kriek, fruitsap, cola, cola-light en spa (zoals het een goeie Belg betaamt, de drank eerst natuurlijk). Daarna nog wat tussen de rekken schuifelen voor chips en borrelnootjes, kiwi's, druiven (ze staan duur van tegenwoordig...), mandarijntjes, gedroogde abrikozen en meloen. Verder ook nog bruine suiker (voor bij de rijstpap) en peperkoek en petit beurrekes (rara waarvoor dit de basis is...)

Als ik goed en wel van de parking geraak, gaat het richting Colruyt om een assortiment kazen bijeen te zoeken. Jong, belegen, slap, hard, beschimmeld en onwelriekend... U weet wel, de kazen van bij ons.

Daarna verder het centrum in om het interimkantoor nog eens goeiedag en vaarwel te zeggen. Die zien we nooit meer... terug! Om vervolgens mijn hopelijk laatste blauwe kaart in de bus van het ACV te deponeren.

Ons vader, ocharme, ligt een beetje verder te bekomen van een operatie. Ook daar nog even binnenspringen om te zien of hij zich niet al te erg verveelt en hem een mandarijntje of twee doen opeten.

Thuisgekomen zal de strijkmand mij kwispelend tegemoet komen. 't Is waar ja, ik heb ze de laatste tijd een beetje verwaarloosd. Allez, koest! Ik begin er dan wel aan.

Eerst nog een sollicitatiebrief en cv doorsturen naar dat vriendelijke madammeke op mijn stageschool die stiekem mijn "uitstekende" eindevaluatie had gelezen en prompt haar lange arm uitstak. Die nemen we dan ook gretig aan, nietwaar?

Een goed gevuld dagje? Ik denk het ook!

10:38 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

29-11-07

Me so happy

Dankuwel allemaal voor zovele wensen! Ik heb een superverjaardag gehad! De reden? Mijn wens is uitgekomen, jawel! Nu, ik had niet het onmogelijke gewenst, maar was er nog zo zeker niet van dat dit ooit mogelijk zou zijn...

Die onzekerheid is sinds gisteren volledig van de baan geruimd. Ik heb er twee gaatjes in gemaakt, in een mapje gestopt en verticaal geklasseerd naast de mapjes "verdriet", "teleurstelling" en "zorgen".

Zou het dan nu toch?

Me so happy

Me op wolkjes

 

14:28 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

28-11-07

Happy B-Day to me

Liefste Ik,

Toen je vanmorgen werd gewekt door het eerste smsje met de vele gelukwensen, dacht je even: pfff, leuk... daar staat die zeven achteraan nu mooi te blinken zie... Je duwde je gsm weer onder je kussen en plofte je hoofd wat onverschillig neer.

Tien minuutjes later: biep-biep... 5 minuutjes verder alweer... en opnieuw vele kusjes en een prachtige dag gewenst. Oke, oke... ik ben al op! Een kleine glimlach verdringt dan toch je ochtendhumeur en even herinner je je dat je als kind niet snel genoeg beneden kon zijn op die ene speciale dag.

Nu ligt dit ietsje pijlijker, ik weet het wel. Je kwam beneden en werd ook daar onthaald op dikke welgemeende kussen. De vraag "en hoe voel je je nu?" bracht terstond een klein kropje in je keel (tja, je bent nu eenmaal een emotioneel kind), maar je slaagde erin om er een standaard "bwaja, goed zeker?" uit te murwen. Ze hadden het gelukkig niet gezien hé...

Je startte je pc op en zag dat er ook daar een paar mensen aan je gedacht hadden. Van de ene al wat meer verrast dan de andere. Langzaam kwam je dan toch tot het besef dat je wel geluk hebt met zovele vrienden en kenissen die alleen maar het beste met je voor hebben. "Dat al je wensen mogen uitkomen", zeggen ze dan...

Ik weet al wel wat mijn liefste wens is, ja :o)

10:35 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (14) |  Facebook |

27-11-07

De vagina quiz

Heeft u het ook al geroken? Kerst komt er weer aan! Een tijd om gezellig samen te zitten met vrienden en familie. Lekker tafelen en keuvelen...

Nu, ik heb een grote familie! Om zo'n bende een hele avond te entertainen, wat is er dan leuker dan een quiz? Natuurlijk moet iemand zo'n quiz wel in mekaar boksen... yep, daarvoor zorgt bibi dus al jaren. De jongste van de hoop, de avonturier die nog niet te veel gezinslasten meedraagt, de vrijgezel die natuurlijk tijd over heeft ;o)

Maar ik doe het met veel plezier. Zolang moeder zorgt voor het brood, zorg ik wel voor de spelen. Het moet ook niet gezegd dat ik geweldig geniet van mijn rol als Quizmaster, streng maar rechtvaardig! Hehe...

Deze namiddag ben ik dan ook begonnen met brainstormen over de structuur van de quiz, het thema, doe-vragen... waarbij het www nog steeds mijn trouwste vriend is. Toen ik echter in Google "varia + quiz" intikte, gaf de zoekmachine mij als eerste hit "Vaginavrienden"... euhm? Nu niet bepaald het thema waar ik naar op zoek was... maar de vrouwelijke nieuwsgierigheid neemt het dan totaal over op zo'n moment... klik-klik... "De vagina quiz". Hmm, interessant...

Nou, mijn score was 20, waarbij volgende uitleg:

Prima! Jij beschouwt je vagina als een natuurlijk deel van je lichaam en je bent goed geïnformeerd over haar functie en anatomie.

Fijn om te weten wat ik eigenlijk al wist :o) Maar enfin, ik mag niet te ver afdwalen.... Jezus, Maria en Jozef, de Onbevlekte Ontvangenis, de goede herderkes... you know... ;o)

15:53 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

26-11-07

Taking it easy...

Ruhig - At peace - Calme - Tranquila - Serena - Rolig (huh? Ja, da's Deens)

Om maar te zeggen dat ik mijn rust teruggevonden heb...

Eerlijkheid, een goeie verstandhouding en een hete douche kunnen wonderen doen!

Het is een tevreden mens dat zich tot u richt...

Lachend

 

23:25 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

Young girl, don't cry

Ik heb het altijd zitten. Al vanaf de eerste tonen van dit liedje... geen ontsnappen aan. Ik heb het doodgewoon zitten. Vraag me niet waarom. Dikke tranen bollen over mijn wangen. Mijn dramatische kant geeft zich over.

"Young girl, don't cry. I'll be right here when your world starts to fall"

En dan begin ik maar pas!

ps: Heren, 't gaat om de inhoud... niet om 'the package' ;o)

13:37 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

25-11-07

Pfff!

't Is verdorie moeilijk om je te concentreren op je werk, als je gedachten ergens anders zitten.

Ela, kerekeewere!

Mo hauw zeg...

23:30 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

Ouder worden

Ik reken mezelf als late twintiger ook nog tot 'de jeugd van tegenwoordig', maar iets zegt me dat deze periode zo stilaan ten einde loopt. Discotheken zijn er bijvoorbeeld al lang niet meer bij. De laatste keer dat ik er binnen wandelde, was dat nog op buffalo's... denk dat die modetrend nu wel passé composé is.

De late twintiger vermaakt zich dan ook meer in praatcafé's en als het even kan, wordt er nog duchtig gedanst op een fuif of in een swingcafé. Wat ook zeer in trek is, zijn de homeparties. Nu niet op z'n Amerikaans, waar heel de living volgepropt staat met onbekend volk en er af en toe een paar naar boven trekken, neen, komaan zeg... Deze parties verlopen dus wel in stijl, met een aperitiefje, een gala aan hapjes en een muziekje op de achtergrond.

We zijn nu toch wel volwassen geworden, denken we dan. Maar na een paar jeneverkes, neemt de jeugdige kant dan toch de bovenhand. Dames die eerst netjes in de zetel zaten, beginnen lichtjes door te hangen en belanden uiteindelijk met de voeten op de schoot van een ander. De mannen scheppen op over hoe zat ze wel niet van het voetbal zijn gekomen en dat de madam er echt niet mee kon lachen. De madam bevestigt dit nogmaals met een scheve blik, maar tettert toch lustig verder over haar nieuwe schoenen. Ik heb de mijne ondertussen al uitgetrokken, want het zit toch zoveel makkelijker in kleermakerszit. Er wordt zalig gezeverd en nog het meest over seks, haja! Ik zie onszelf zo zitten en bedenk dat dit tien jaar geleden niet anders was.

Eén verschil: om twaalf uur begint iedereen stilaan richting huiswaarts te denken. De hoofden komen recht, blousjes worden glad gestreken, schoenen weer aangetrokken. "Allez? Nu al weg of wa?" "Ja... dat we toch nog iets aan onze zondag hebben hé..."

En zeggen dat we tien jaar geleden nog goud zouden gegeven hebben voor een warm plekje, zonder ma of pa, waar we ons volledig konden laten gaan tot in de vroege uurtjes.

02:14 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

22-11-07

Wegdromen

en toen

streelde je mijn haren

met je duim

gleed je zachtjes

langs mijn wang

tot aan mijn mond

waar je

je zachte lippen drukte

heel lichtjes maar

om me niet te wekken

en ik die deed alsof

hield m’n ogen dicht

en genoot intens

tot mijn glimlach

me verried

en jij

speels

mijn droom verliet

 

22:27 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

Bridget Jones toestanden

Krijg toch allemaal de klere
Val voor mijn part allemaal dood
Ik heb geen zin om nog maar es te leren
Daarvoor ben ik al veel te groot
De venten willen maar met me spelen
Noemen me Kat, en hijgen me na
Het enige dat me wat kan schelen
Dat ligt verborgen in de slipjesla
M'n hartje kan het niet verdragen
Nooit is een vent echt eens goed
En als ik dan om liefde durf te vragen
Weten ze niet hoe het moet
Geen wonder dat ik moet bedaren
Ik ben niet met twee, ik ben zo klein
Ik moet het in m'n eentje klaren
Tot m'n prins bij mij zal zijn

Refrein:
O, Haad ik maaaaaar iemand om van te hoooouden
Twee zaaaachte armen oooom me heeeeen
eDie miiij aaaltijd bescheeeermen zouuuuuden
Ik voel me zoo verdomd alleeeeen

En nu alle eenzaten tesamen, wieg maar mee à la Stevie Wonder:

eDie miiij aaaltijd bescheeeermen zouuuuuden
Ik voel me zoo verdomd alleeeeen

Bloemen kan u daar gooien... heren, fanmail mag u me persoonlijk komen afgeven in mijn loge

;o)

02:42 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

20-11-07

Mesdames, messieurs, le disc-jockey...est de retour

Vandaag om 12.15u 

Biep biep

1 bericht ontvangen

"En? Heb je je een beetje geamuseerd zaterdag? We moeten dringend nog eens afspreken."

De DJ begod!?

Gisteren om 23.20u

1 nieuw bericht in mailbox

"Laat me weten wat er gebeurt de ochtend nadat je deze mail hebt geopend. Het is een ongewone mail. Het geeft je een preciese tijd morgen. Laten we eens zien of het werkt.

Stuur deze boodschap door op dezelfde dag dat je hem ontving. Het klinkt misschien gek, maar het komt precies op tijd. Wij geloven dat er iets staat te gebeuren. Engelen bestaan, alleen hebben ze af en toe geen vleugels en noemen we hen vrienden. Jij bent één van hen. Iets moois staat te gebeuren voor jou en je vrienden.

Morgen om 11.05u zal iemand je iets vertellen wat je al langer wilde horen. Verbreek de ketting aub niet. Stuur dit naar tenminste 7 van je vrienden.

Je Guardian Angels."

Normaal gezien gaat zo'n kettingmail bij mij rechtstreeks de prullenbak in... maar iets vanbinnen zei me: Baat het niet, het schaadt ook niet he. En dus heb ik 'm op mijn beurt doorgestuurd naar 7 vrienden.

't Is nu pas dat ik de link leg... Tiens... rare toestanden... nu niet dat ik op die sms zat te wachten, want zoals gezegd, het was al máánden geleden en die gast is bovendien verboden terrein. Maar toch... allez... dat kan toch niet?

En daarbij, de 'boodschap' kwam dan wel een dik uur te laat! Of leven ze ginder boven nog op het zomeruur misschien?

;o)

(Terwijl het enige wat jullie wilden weten is of ik al dan niet heb geantwoord, hehe)

13:11 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

18-11-07

Murder on the dancefloor

Even denken, welke dag is het nu juist? Ik ben vandaag gaan slapen en enkele uren later weer opgestaan.

Djeezes, wat een zwarte voeten!

Het begint me te dagen... ik heb mijn veel te hoge plateauschoenen met torenhoge hak uitgespeeld midden op de dansvloer, vooraleer er ongelukken zouden van komen. Toen ook dát de slipperigheid niet tegenhield en ik al met een stuk of vijf peuken aan mijn zolen hing, ben ik dan toch blootsvoets naar mijn auto ge-euhm-strompeld om mijn sneakers aan te doen. Jazeker, ik was voorbereid en herinnerde me dat opeens weer! Ik had nog geprobeerd om mijn voetjes proper te maken met vochtig toiletpapier, maar mijn evenwichtsorgaan liet dat niet meer toe...

Toegegeven, ik was behoorlijk in de wind, maar behoorde nog niet tot de zwaarste categorie der belachelijken die er rond rondliepen. Op een discofuif mag immers alles en het voordeel is dat je de mensen niet echt herkent tussen al die afropruiken, olifantepijpen en veel te grote zonnebrillen. Beter nog: zij herkennen jou ook niet!

Ik ben niet met Elvis Presley in de WC beland, noch heb ik met Björn van Abba geflirt... mijn ogen werden maar in één richting gezogen, de "daar blijf je best met je pollen vanaf"-zone

Toen M. en ik eerder die avond de fuifzaal binnenkwamen, komt 'zij' met een brede glimlach naar ons toegelopen. 'Zij' hier? Dan is 'hij' hier ook?? Ik zoek onmiddellijk de vier hoeken van de zaal af, waar een DJ zich meestal vestigt en ja hoor, daar staat 'hij' achter zijn mengpaneel. De man die ik indertijd had afgescheept. De man met een relatie en een tekort aan vrouwelijke aandacht. De man die wel eens wilde testen in hoeverre hij zichzelf zou laten gaan. En ik met mijn verdomde principes, die het zich eigenlijk niet had moeten aantrekken. Het was lang geleden dat ik hem IRL had gezien en eigenlijk heel onwaarschijnlijk dat ik hem nog tegen het lijf zou gelopen hebben. Maar daar stond hij dan. En hij zag er nog beter uit dan de vorige keer.

M. wist meteen wat er in mij omging en met pretoogjes zegt ze in bijzijn van 'haar': "Kom, we zullen hem eens goeiedag zeggen!". De verrassing is groot. Zijn glimlach nog groter. Zijn ogen stralen, wanneer hij zijn armen wijd uitstrekt om me te begroeten. Hij knijpt eens zachtjes in mijn zij en fluistert "Veel te lang geleden dat ik je gezien heb". Ik geef hem een iets langere kus op de wang en verschiet er zelf van hoe goed dat voelt.

Daarna enkel nog drank en dansvloer. Maar hoe meer drank er was, hoe meer het een murder on the dancefloor werd, zowel voor mijn voeten als voor mijn imago... ahum. 

It's murder on the dancefloor
But you better not kill the groove
Dj, gonna burn this goddamn house right down

Oh, I know I know I know
About your kind
And so and so and so
I'll have to play

If you think you're getting away
I will prove you wrong
I'll take you all the way
Boy, just come along
Hear me when I say
Hey

17:48 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

17-11-07

Gewaagde poging op de parking

Eerst en vooral: dat die "Londen om de hoek"-reclame hier serieus op mijn sjokkedeizen begint te werken! Eén of andere flauwe reclameplezante heeft ervoor gezorgd dat je nog niet naar je muis mag kijken of dat reclamevenster wordt al voor jou geopend. Ik wéét ondertussen al dat het maar één uur en enenvijftig minuten duurt!

Maar soit, word ik na een avondje heerlijk amateurtoneel dus afgezet aan de poolparking. De aankomende winter heeft ondertussen zijn stempel gedrukt op de ruiten van mijn auto. Ik stap in, draai de blazers op de hoogste stand en wacht geduldig af tot ik scherp beeld krijg.

Ondertussen...

worden ook andere mensen afgezet op de parking. Twee heren in pak en twee dames in evening gown. Ik vermoed zo rond mijn leeftijd. Twee koppeltjes, denk je logischerwijs. Maar ik had het blijkbaar verkeerd voor. De twee dames stappen samen in één auto. Het heerschap komt mijn kant op.

Hun auto staat blijkbaar dwars achter de mijne geparkeerd, wat mij bitter weinig manoevreerruimte geeft om ervantussen te geraken. (Ah, gij zijt diene klojo...) Maar goed, ik blijf niet eeuwig wachten tot ze hun ruiten hebben afgeschraapt... ik rij dus achteruit, met mijn venster helemaal naar beneden. Gelijk een echte! Piece of cake natuurlijk! Tot de ene, wellicht de eigenaar van de wagen, een beetje bezorgd tussen onze wagens in komt staan.

(Allez, ik zal 'm eens flatteren in zijn man-zijn) "Hoeveel heb ik nog?" vraag ik met een al even bezorgde blik. "Nog ne meter... nog ne halven... nog 30cm". "Jamaar, ik rij wel al weer naar voor. Zou niet graag uwen schonen auto bekrassen" (Hehe, nog ne schep bovenop zie. Zou 'm erin trappen? Zou 'm?).

"Zeg", (ziedewel, daar heb je 't al!) en hij komt naast m'n deur staan terwijl ik verder manoevreer, "waar kom jij zo laat nog vandaan?" "Van toneel. En jij?" "Van een feestje. Heb jij gene vriend?" "Neen." "Komt ge niet effe mee nog enen drinken?" "Waar?" "Ah, bij mijn collega thuis. Die meisjes gaan ook nog mee hoor." "Goh, da's ook wel raar..." "Maar nee gij!" Waarop die andere man in pak van ver roept: "Wil ze niet?" "Neen", zegt die eerste weer. "Vraag haar telefoonnummer dan he".

"Zeg...wat is je telefoonnummer?" (Pfffffff, mennekes!)

Maar wie niet waagt... juist ja!

02:44 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

16-11-07

Virtual love hurts too

Love does hurt 

Ik kan niet slapen en denk aan ons

Hoe het begon op wolken vol dons

De kracht van je woorden en later je stem

Je babbelde m’n hart helemaal klem

 

Hetgeen ik nooit had gedacht

Dat internet werkelijk liefde bracht

Heb ik nu moeten toegeven

Je behoort onherroepelijk tot m’n leven

 

Maar tegelijk doet de afstand zo pijn

Dat we ons afvragen, zou het niet beter zijn

Mekaar met rust te laten

Even niet te praten

 

Want door onze woorden blijkbaar

Verliezen we stilaan mekaar

Zonder het te willen of te merken

Zijn we onze toekomst aan ’t inperken

 

Maar ook dat doet weer pijn

Te weten dat je er niet zal zijn

Om naar me te luisteren

Me lieve dingen toe te fluisteren

 

Komt het door de liefde, oprecht en waar?

Weegt het daarom zo zwaar?

Kan niet stoppen met huilen

Wil m’n tranen ruilen

 

Maar hoeveel pijn het ook doet

Het doet ons beiden vast goed

Ik weet dat je me graag ziet

Maar vergeet jij dat van mij ook niet!

Een gedicht dat ik schreef zovele maanden terug. Kwetsbaar als ik was, dacht ik het geluk gevonden te hebben via het net. Maar het was allerminst een gezonde situatie. Stilaan kwam ik tot het besef dat ik een lepe bedrieger voor me had. Iemand die de kneepjes maar al te goed kende.

Denk maar niet dat ik me er blindelings had ingestort... integendeel zelfs. Een eeuwig getouwtrek tussen achterdocht en nieuwsgierigheid. Wat als dit alles toch waar zou zijn? Ach... ook daarom vertrok ik naar andere oorden, want tegen die tijd was de chaos in mijn hoofd wel compleet.

Ondertussen is dit hoofdstuk afgesloten en heb ik wat ik wou: de waarheid.

 Alweer een ervaring rijker. Alweer een muurtje bij.

13:46 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

15-11-07

Goddelijke hypnose

Vandaag. 10u. Ik kan mijn auto nog net kwijt langsheen het kleine weggetje dat naar de kerk leidt. Er is veel volk op straat. Onnoemelijk veel mensen die in dikke jassen stilletjes de straat oversteken. Zoveel volk was wel te verwachten voor een begrafenis van een 52-jarige man. Schrijnend. Het is de papa van vrienden. Vrienden die ik via E. heb leren kennen zo'n vijf jaar terug. De vriendenkring stond nog buiten en zoals altijd voerde E. weer het hoogste woord. Op zo'n moment zet je natuurlijk het hele verleden opzij en begroet je iedereen (ook E.) met een gemeende kus op de wang. Na een kleine "hoe is 't" schuiven we in stilte aan voor de ingang van de kerk.

We zijn nog net bij de fortuinlijken die de dienst binnenin de warmte kunnen meevolgen, zij het dan al rechtstaand. Ik heb me onopvallend een beetje verder gesteld dan de vriendenkring. Het voelt toch anders nu. Ik kan het niet laten en kijk even opzij naar E. Hij heeft zijn muts nog op. Even overvalt de drang mij om hem met een klein gebaar te doen inzien dat een muts in een kerk niet thuishoort, maar ik hou me in. Heeft hij wel aan een kaartje gedacht? Of wat kleingeld voor de offerande? Wellicht niet. Ach, het is mijn probleem niet meer.

Ik richt m'n aandacht op de mensen rondom mij. De twee vrouwen voor mij staan met de zakdoek in de hand en deppen hier en daar een traan weg. Terwijl ik langzaam vergroei met de tegel onder mij, voel ik mezelf zwalpen. Een opmerkelijk fenomeen, dat stilstaand zwalpen. Ook de man naast mij zwalpt. Op het ritme van zijn ademhaling. Ik kijk langsheen de ganse rij en zie iedereen zachtjes heen en weer schommelen, de blik op oneindig. Langzaam kom ook ik in een soort trance begeleid door de hypnotische koorzangen. Je kijkt wel, maar je ziet niets. Je luistert, maar je hoort niets. Verzonken in eigen gedachten...

13:30 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

14-11-07

Afkicken, o wee!

In mijn zoektocht naar nieuwe liefde, ben ik mezelf al meermaals tegengekomen. Een eerste fout is al simpelweg dat ik op zoek ga. Met de één naar de cinema, met een ander op café...

Hoewel ik steeds op voorhand expliciet vermeld dat het 'enkel voor de gezelligheid' is, ik geef toe dat ik de ander in het geniep zit te keuren. Terwijl ik mijn glimlach opzet en geïnteresseerd zit te luisteren, kijk ik hoe hij zich gedraagt naar de ober toe. Of en hoe hij met zijn handen friemelt. Ik bedenk wat er achter die pupillen schuilt en of hij een tegenslag zou kunnen verwerken. Is hij niet wat te saai voor mij? Of juist te nonchalant? En telkens sluit ik de avond af met diezelfde glimlach en "ja, het was tof" om nadien nog maar bitter weinig meer van mij te laten horen.

Ik besluit dat ik er nog niet klaar voor ben. Dat ik nog veel te veel let op pietepeuterige details. Ik weet dat ik de liefde niet kan forceren en dat, als die eerste klik er al niet is, die er ook nooit zal komen. Sinds kort ben ik dus gestopt met mijn jachtgedrag.

Maar geloof me... afkicken van al die aandacht, het is best wel moeilijk.

17:42 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

Veel branding, weinig rots

Het valt zwaar om iemand keer op keer te moeten afwijzen. Mijn ex, die ik voortaan gewoon E. zal noemen, is er nog steeds niet overheen. Raar, want hij was diegene die anderhalf jaar geleden plotseling koudweg zei: "Ik stop ermee. Ik kan niet meer". Nee, ik hoefde hem niet te overtuigen van het tegendeel, hij had de praktische kant van de breuk al volledig uitgekiend.

Dat hij zo uit de relatie vluchtte, nog maar enkele weken na het verlies van ons tweede sterretje, daar kon ik al helemaal niet bij. What about me then? Het is voor beiden zwaar om dragen. Maar nee, E. beweerde dat onze sterretjes er niets mee te maken hadden. Ik was zodanig veranderd, zo kortaf geworden, dat hij het niet meer duldde. Hij wou er een punt achter zetten.

Dat punt moest dan nog heel snel komen ook. Ik verhuisde vrijwel onmiddellijk naar mijn ouders terug en haalde de week daarop al mijn spullen weg uit het huisje waar ik me twee jaar lang thuis had gevoeld. Waar ik zo trots onze familie en vrienden had uitgenodigd. Waar ik mijn toekomst had gepland.

En zo leerde ik veel tegelijk op m'n eentje te verwerken. Tuurlijk wel bijgestaan door familie en vrienden, maar toch... diegene waarmee je het allemaal hebt doorstaan, de verwachte rots in de branding, die vluchtte weg in een losbandig vrijgezellenleven, vrij van partner en 'bijhorende' zorgen.

Tot een paar maanden later, wanneer hij beseft dat flirten en feesten toch ook niet alles is. En vooral, dat negeren niet de manier is om iets te verwerken. Hij wil praten en de brokken lijmen. Maar tegen die tijd heb ik mijn toekomst al lang anders ingevuld en daar hoort hij niet meer bij. Ik vertrek zelfs voor langere tijd ver weg van alles en iedereen. Ik hoop daarbij dat, wanneer ik terug kom, E. uit mijn leven is verdwenen en ik vrij van zorgen kan herbeginnen.

Vijf maanden later zet ik terug voet op Belgische grond en tot mijn verbazing pikt mijn leven de draad weer op, net daar waar ik hem temidden de zorgen had achtergelaten. Nee, wegvluchten uit de realiteit is echt niet de manier, dat weet ik nu. Ook E. is me blijkbaar niet vergeten. Mijn afwezigheid heeft zijn gevoelens zelfs versterkt! Ik negeer hem, ontduik hem, blokkeer hem.

De paar keren dat we mekaar toevallig tegen het lijf lopen, smeekt hij telkens weer. Hoezeer hij me mist, hoe stom hij is geweest, hoe hij nog veel aan onze sterretjes denkt. Zijn stem stokt en zijn ogen schieten vol tranen, telkens weer. Hoewel ik steevast "neen" antwoord, aanhoor ik hem met pijn in mijn hart. Niet omdat ik hem terug wil. Wel omdat hij echt radeloos is en niet weet hoe hij het allemaal moet verwerken. Soms wil ik hem echt wel helpen, maar tenslotte heb ik het ook alleen moeten doen.

11:54 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

13-11-07

Mijn drie sterretjes

Dat ik onderteken met drie sterretjes is niet uit geheimdoenerij. Het zijn drie echte sterretjes, mijn sterretjes.

Mijn eerste sterretje was helemaal niet gepland. Groot was de verrassing, want het was nog veel te vroeg daarvoor. Daar sta je dan. Wat moet je doen? Met een toekomst waarin nog veel gestudeerd moest worden en een kalverliefde die misschien de volwassenheid niet zou halen. Schande voor de familie en een hoop zorgen erbij. Ik liet het nodige doen en mijn sterretje werd daarna een beetje doodgezwegen. Vergeten heb ik nooit gedaan. Het verlangen is daarna nooit meer weggegaan.

Acht jaar en één nieuwe grote liefde verder. Mijn verlangen werd eindelijk vervuld. Kon ik dan nu misschien iets terug doen voor wat ik gedaan had zovele jaren terug? Werden mijn zonden vergeven? Maar mijn tweede sterretje mocht niet zijn. Het was al snel duidelijk dat er iets mis was... in alle stilte werd het weggehaald. Hoe pril ook, het liet een leegte achter. Het eerste beertje had ik al gekregen en hou ik nog steeds dicht bij mij.

Vijf maanden later was het weer zover. Voorzichtige blijdschap nu. Maar ik voelde het al. Ik voelde het gewoon. Dat ik er zo fysiek van afzag, was ook niet echt normaal. Mijn vrees werd bevestigd. De procedure van dagkliniek kende ik ondertussen al. Mijn derde sterretje... waarom? Ook de relatie was gedoemd onder zoveel verdriet.

Nu, twee jaar later, lijkt de buitenwereld mijn sterretjes vergeten te zijn. Wat had ik mij er geweldig doorgeworsteld. Wat had ik een courage getoond! Natuurlijk, ik ben niet het type dat m'n hoofd laat hangen. Maar toch huil ik nog stilletjes om mijn sterretjes... omdat ze niet mochten zijn, omdat ik zoveel liefde wilde geven en ik niet mocht, omdat ik niet weet of ik het ooit zal mogen.

19:57 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

Mijn excuus

Had wel gedacht dat ik het niet zou kunnen laten. Dat ik verder zou schrijven, zij het dan op een nieuwe blog.

Een verademing, want hier kan ik volledig mezelf zijn. Vele gedachten die ik van me af wil schrijven. Vele zeren die ik nog meedraag uit het verleden. Vele onzekerheden in de toekomst.

De buitenwereld kent me als guitige positivist, maar die eeuwige glimlach verhult een labyrint aan verdriet, woede en ongeloof. Helaas, heb de weg naar de verlossende uitgang nog niet gevonden.

Mag ik ondertussen hier mijn donkere gedachten en angsten wegschrijven? Ja, ik heb vrienden, een heleboel zelfs... maar er zijn maar enkelen die me snappen. En die enkelen snappen het dan nog niet helemaal.

Ben ik een doemdenker? Neen, integendeel. Maar het voelt zo goed om eens alles te kunnen verwoorden zonder daar onmiddellijk een "ach, ik sla er me wel door" aan vast te hangen.

Lentesneeuw. Omdat ik momenteel mijn roze bril kwijt ben. Omdat mijn hoofd te vol raakt. Omdat ik eindelijk wil toegeven dat ook ik kwetsbaar ben. Deze blog is mijn excuus om de andere kant van mijn medaille te laten zien.

17:36 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |