30-12-07

FIF-poespas

U kent het woord FIF nog niet? Laten we een kat een kat noemen. FIF is een acroniem van de Engelse uitdrukkig a Friend I Fuck. Afgeleid daarvan is er het werkwoord "fiffen". Ik moet dringend onzen Dikken daarover eens inlichten, trouwens.

U houdt het niet voor mogelijk hoezeer ik met deze termen rond mijn oren ben geslaan de laatste dagen. Daarbij kom ik tot de ongelofelijke conclusie dat er nog veel te veel mensen een tekort ervaren áán. Dat het geen kattenpis is, hoef ik niet te vertellen zeker? Ook ik loop als een krolse viervoeter om de hete brij heen. Doet ze het of doet ze het niet? Kreeg ik die verdomde jingle maar eens uit m'n hoofd.

O ja, ik zou maar al te graag eens de katjes in het donker willen knijpen. Ik heb zelfs al enkele kandidaat-katers in het vizier. Maar die blijven rustig zitten in hun boom. Ik kan alleen maar kijken. Ze eruit schreeuwen, doe ik nu ook niet. Voor 't zelfde geld koop je een kat in een zak, nietwaar?

Daarnaast is er ook een ander -lees: welwillend- potentieel. Maar die wil ík dan niet. Ofwel te veel 'friend', ofwel te weinig 'fuck' naar mijn voorgevoel. Het grappige is wel dat het zonder enige schroom op tafel wordt gegooid. Het is dezer dagen al net zo gewoon als iemand meevragen naar de cinema. Ik vraag me werkelijk af waar het aan ligt. Het zal toch niet mijn openmindness zijn, begod? Ik begin er althans niet zelf over, nu ja, of toch weinig...

Oke. Ik geef toe dat ik wel eens de kat bij de melk durf te zetten. But hey! Girls just wanna have fun, zong ooit de blonde gekrolde diva. Of ik niet bang ben voor een kater nadien? Dat ze misschien hun kat zullen sturen en dat ik het dáármee zal moeten stellen? Ach, ik maak me er al lang geen zorgen meer over.

Een kat in het nauw maakt immers vreemde sprongen ;o)

23:28 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (25) |  Facebook |

F(u)ift er maar op los?

"Fiffen" (spreek uit fiefen): het werkwoord bestaat wel degelijk, maar helaas nog niet opgenomen in Den Dikken. Had dit wel het geval geweest, dan zou dit lemma vergezeld staan van volgende uitleg: "mekaar als vrienden uit de nood helpen zonder verdere verbintenis".

"Een fif" (spreek uit: fief): "een vriend die u bij tijden van tekort graag uit de nood helpt (en omgekeerd) - acroniem van de Engelse uitdrukking Friend I Fuck.

Zo. Laten we een kat een kat noemen.

En wat denkt deze kat ervan? Zij ziet geen graten in de vis. Alleen het kleine detail dat de mogelijke fiffers waar zíj wil mee fiffen haar hoog feromoongehalte niet ruiken (en en dat de schare kandidaat-fiffers die zich plots en bij de vleet aanmelden, er niet echt in slagen de kussentjes van deze kattin warm te maken.

 

20:54 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

28-12-07

Komt er nog iets van?

Nee, 't komt gelijk niet. Zo'n beetje inspiratie om te schrijven.

Vooral omdat ik druk bezig ben met de voorbereidingen voor het nieuwe semester. Ik heb een halve meter leerboeken, werkboeken en handleidingen voor de leerkracht om door te nemen. Daarna nog lesvoorbereidingen opstellen, een jaarplan uitwerken... en ik zit nu al achter op schema.

Maar goed, ken jezelf, zeggen ze dan. Ik ben wel iemand die pas in actie schiet op het allerlaatste moment, als er écht geen tijd meer overblijft voor afleiding - waaraan ik me o zo graag laat verleiden. Uit ervaring weet ik dat het "uiteindelijk" wel in orde komt. Less (time) is more, in mijn geval.

Zodus, het punt is van mijn potlood gebroken, mijn pen zit zonder inkt (ik hoor het bolleke binnenin het buisje al ratelen) en mijn bic houdt het ook al voor bekeken.

Of misschien ben ik gewoon mijn muze kwijtgespeeld?

Ik wens jullie alvast een spetterend nieuwjaar toe en een 2008 om nooit te vergeten. Just in case... ik hier dit jaar niet meer zou geraken.

10:50 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (13) |  Facebook |

25-12-07

In de fleur van mijn leven

Dit hoeft geen uitleg... Mira, een knappe zangeres. Eentje naar mijn hart, want zij zegt het gewoon. Zij zegt precies wat ik denk, hoe ik het voel en mijn leven ervaar... nu dus.

In de fleur - Mira

13:40 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

23-12-07

En wat hebben wij geleerd vandaag?

Waarom had ik al van op voorhand zo'n donkerbruin vermoeden dat vooral mijn mannelijke lezers op mijn vorig postje zouden reageren?

Hihi, it takes a man... sometimes indeed :o)

Even opsommen wat ik heb geleerd:

  • Ik trek in het vervolg een spiderwoman-pakje aan, ttz een "hemelsblauw/fluoroos kinky nauw zittend leren pakje" en trotseer de wetten van Newton door direct op mijn deurSTIJLEN te springen (en ja C, doordat mijn zolen aan de auto vastvriezen, kan ik wél in een hoek van 90° blijven hangen... daarenboven, jij kent mijn lenigheid en stevigheid van mijn quadriceps nog niet ;o))
  • Maar dáárvoor heb ik natuurlijk wel eerst mijn rubbers ingesmeerd met vaseline (never leave without!) en mijn lederen laarsjes aangetrokken. De deuren openen probleemloos en ik krijg niet meer 'the hots' van mijn auto. Ik weet begod niet wat teflonpoeder mag wezen, maar ik heb het toch in mijn sloten gespoten/gegoten/gestrooid?
  • Mocht ik de deuren tóch niet openkrijgen, kan ik er nog altijd éérst tegen duwen :o) Zo blijken de rubbers zich vanzelf te willen losmaken van de deur. Het gaat in tegen al mijn vrouwelijke logica, maar ik geloof het wél en zal het uittesten ook!
  • En mocht de elektriciteit alsnóg door mijn lijf schieten bij het openen van de deur, dan probeer ik het voortaan anders door de het buitenste van de deur te blijven vasthouden TERWIJL ik uitstap. Zo zal ik geen "kittelingen" meer ondervinden... (waren het échte kittelingen geweest, eerlijk, ik zou wel honderd keer in en uit de auto stappen, IN mijn blootje :o))
  • Voor de rest stap ik de winter door met beide handen professioneel gewikkeld in zakdoeken. Een megagoeie tip van ons Maike zie!

Nee echt, ik waardeer jullie tips hoor! Meer zelfs, ik probeer ze gelijk uit wanneer ik straks vertrek naar de Kerstmarkt. Joehoe, jeneverkottekes, here I come!

13:53 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

22-12-07

My car and me

Potverdommelingskes toch! Gisteren mocht ik mijn lockspray al bovenhalen, omdat mijn sleutel niet wilde omdraaien in het slot van mijn autootje. Vandaag draaide het slot wel (hoezee), maar kreeg ik de deur niet open!

Nu moet je weten dat ik eerder een klein mensje ben, dus kan je je voorstellen dat ik zo goed als met mijn schoenzolen op mijn deur was gesprongen, de beide handen tussen mijn benen en zo aan het handvat zat te trekken. Maar 't hielp niet. Met mijn vingertopjes dan maar langs de stijfvervrozen caoutchouen dichtingen gewreven en ergens proberen een gaatje te maken, but my bodyheat definitely wasn't hot enough (tiens?).

Grmpf... op naar de passagierkant: ook daar tevergeefs staan sleuren (jaja, het pinneke was er wel degelijk uit!). Fine, you ugly beast of terror! Dan maar de achterdeur! En jawel :o) alzo ben ik vandaag in mijn auto geraakt.

Denk maar niet dat mijn autoperikelen daarmee voorbij zijn in deze winterperiode. Ook bij het uitstappen heb ik gegarandeerd prijs: een lichte irritante schok aan mijn vingers, wanneer mijn huid het ijzer raakt. En dat telkenmale! *zzz* Damn you!

Oooh, maar ik ben er ondertussen al op voorbereid. Bij het uitstappen geef ik mijn deur een harde zwaai (even checken of er toch niemand te dichtbij staat) en ondertussen jump ik eruit, net voordat de deur terug "springt". Als ik chance heb, dan springt ze direct in het slot :o) Meestal heb ik die chance niet... en wordt het alsnog: *zzz* daaamn you!

Tss, ik zal nog eens naar de car wash trekken met jou, wanneer het vriest dat het kraakt. (I know, niet zo'n goed idee als je je deuren daarna nog op een normale manier wil openkrijgen).

23:45 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

Gentsche lolle

Een èwer wordend koppel inviteert de gebuurs veur te komen ete. Iedere kier oas den èwe man zijn vrèwe iets vroagt, begint hij mee: "schatse, lieveke, zoetse, schetebezeke, engelke", enz...  Enfin, de gebure zijn onder den indruk, want 't koppel was hoast 60 jaar getrèwd. Oas de vrèwe efkes noar de keuken es, zegt de gebuur tege de man : "Kijk, ik vinde da zuu schune dadd' uw vrèwe, achter al die joaren dadde getrèwd zijt, nog altijd troetelnoamkes geeft".  

Den èwere man buig zijn huufd. "Zwijgt", zegt hij "'k kan al tien joar op heure noame nie mier kome..."

Cool

11:21 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

21-12-07

Man song vs Woman song

Op mijn blogronde kom ik allerlei gevoelens en verhalen tegen. And I can't help but notice... dat de meesten een beetje treurig getint zijn of doorspekt met nostalgie. Ook ik ben schuldig hieraan... 't Zal wel met de tijd van het jaar te maken hebben.

Maar, teerbeminde lezers en lezeressen, mag ik even voor een plezante noot zorgen in deze donkere dagen? In het kielzog van mijn postje mars vs venus, geef ik u THE MAN SONG:

Oke ja, ook de mannen mogen nu es lachen ;o)

Ziehier: THE WOMAN SONG:

Everybody happy now?

11:37 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

20-12-07

Hier laat ik je los

Wrong place, wrong time. Ik kan het niet beter omschrijven. Of er een toekomst had ingezeten, dat zullen we wellicht nooit weten. En stilletjes maak ik me ook los van die gedachte.

Lieve jij, je bent me d'er eentje. Lang geleden dat ik nog zo in vervoering werd gebracht. Onverklaarbaar hoe jij dagelijks in mijn gedachten rondsluipt, mijn fantasieën verrijkt en mijn onderbuikje beroert. Je hebt hét wat mij betreft wel: humor, intelligentie, zelfvertrouwen en volwassenheid. Maar daarnaast heb je ook dat jongensachtige, dat speelse, waar ik al zeker niet tegen bestand ben.

*zucht*

Ik ben een dromer en droom meestal mijn eigen droom. Dat is precies wat hier gebeurd is. Ik heb er meer uit gehaald dan erin zat, meer droompjes gedroomd dan er in werkelijkheid waren. Zeer doet het wel, maar daar kan jij niks aan doen. Ik neem het je niet kwalijk, net zoals jij mijn warrige spinsels, die ik je dan zonodig wil vertellen, met een glimlach aanhoort en begrijpt.

Carpe diem werkt enige tijd voor mij, maar ik hou het niet vol, althans niet bij jou. Omdat ik in wezen een vrouw ben? Omdat ik toch stiekem naar de toekomst kijk en hoop? Ik deed het niet met opzet, geloof me. Voor jou is momenteel alles carpe diem en ik geef je groot gelijk.

Zodus, ik heb gisteren een klik gemaakt. Hier stopt het. Ik wil niet langer afhankelijk zijn van jou in mijn gedachten. Ik wil niet langer zitten bedenken wat jij denkt. Jij hebt jouw leven en je doet dat goed. Ik heb het mijne, waarin nog zoveel te gebeuren staat.

Hier laat ik je los... (al kon je verdomd goed kussen!)

13:39 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (21) |  Facebook |

19-12-07

Welk type bent u?

Even plagiaat plegen -we vereffenen de rekening later wel ;o)- en het onderwerp van een postje bij collega-blogger Unexpected in de kijker zetten.

Hij kan moeilijk weerstaan aan testjes invullen. Wel, ik deel in zijn nieuwsgierigheid. Deze keer gaat het over een personality test, die de wel zeer originele naam Jung-Myers-Briggs test draagt. Misschien had u er al van gehoord?

Ik eigenlijk nog niet (alhoewel er ergens in de verte bijna onhoorbaar een belletje rinkelt over iets wat  Joe Bradley ooit heeft gepost). Enfin, even kort schetsen wat u zoal te weten komt door ja of nee te antwoorden op deze 70 vragen...

De mensheid is ruwweg op te delen in 4 temperaments: the Guardians, the Rationals, the Idealists en the Artisans. Elk temperament kan op zijn beurt dan weer onderverdeeld worden in 4 types (vb. Guardians> Inspector/Supervisor/Protector/Provider). Zo zijn er dus 16 specifieke types in totaal.

Om te weten welk type jij bent, wordt nagegaan of je extravert of introvert bent, of je afgaat op je zintuigen in plaats van op je intuïtie, in hoeverre je een denker of een voeler bent, en tenslotte of je de wereld actief beoordeelt, dan wel passief aanschouwt.

Waar dit alles goed voor is? Er zijn wel een paar werkgevers die van deze test gebruik maken om een concreet profiel te schetsen van hun sollicitanten. Bovendien doe je bij deze nog eens een flinke dosis zelfkennis op én als je mijn linkje volgt, de test doet en de resultaten wat verder uitspit, krijg je zelfs een lijstje van jobs, hobby's, lectuur en levenshoudingen die het best bij je passen. "Om je nóg beter te ontwikkelen", zeg maar :o)

Wat bracht dit alles voor MIJ nu aan het licht? Hihiiii...  ik ben eruit gekomen als een echte "Teacher"! Een zeer representatieve test dus, mijns inziens. Ook wat betreft mijn "intimate relationships" slaat de uitleg de nagel op "mijn" kop. Read for yourself (maar 't is geen verplichting):

Teachers are natural facilitators in all their relationships, encouraging those around them, urging their personal growth, and taking charge of others (particularly of groups) with an extraordinary enthusiasm and confidence. Indeed, Teachers are so expressive and charismatic in their leadership -- in a word, so inspiring -- that they seem in some ways less coercive than the other Idealists. Keirsey says that, though Teachers are both expressive and role-directive, they manage to "command without seeming to do so," not by means of explicit orders, nor through saintly patience, romantic longing, or mute withdrawal, but by kindling in their students and colleagues their own passion for self-exploration and development. Teachers are masters of the art of positive expectation (or "front-loading"), and they communicate their belief in the evolution of the "self" with such a glow of promise that quite often, as Keirsey tells us, their optimism "induces action" in others, and the "desire to live up to [their] expectations."

Teachers bring all this infectious energy to their intimate relationships as well, and they make passionate and delightfully creative companions. However, at such close range the intensity of their wishes for their loved ones can create interpersonal conflict. Teachers can overwhelm their loved ones with their exuberance, and with their Pygmalion presumption that everyone wants to be helped along the path of self-discovery. Then, when their loved ones either resist their pressure or fail to meet their idealistic expectations, Teachers can feel frustrated, disillusioned, or even betrayed by the persons they care most about.

21:00 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

18-12-07

Massagemodel

Wat is er plezanter dan een vriendin die avondschool schoonheidszorgen volgt? Juist ja, uitgenodigd worden door die vriendin om als model te dienen tijdens de les.

Nu, als model dien je ook wel te betalen, maar dan alleen de producten. Doe daar nog eens bij dat mijn vriendin zowat de beste van de klas is... dan moet ze het mij geen twee keer vragen!

Deze avond heb ik drie uur lang (3 uur!) op de massagetafel gelegen. Eerst een bodypeeling gekregen, die er met hete doeken weer werd afgehaald. Daarna een Zweedse massage op mijn welgevormde voorkant (met als voornaamste doel toxische stoffen af te drijven) en vervolgens een wellness op en top relax massage op mijn bevallige achterkant (ahum).

Mannekes toch! Heb ik genoten! En dat voor een luttele 11 euro... Avondscholen schoonheidszorgen: allen daarheen :o)

 

ps: bedankt iedereen voor de plezante reacties op het vorige postje!

22:53 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

't Is MEVROUW vanaf 7 januari!

Jaja :o))) Al het duimwerk van jullie heeft wel degelijk geholpen!

Na ongeveer vijf minuten was het al in de sjakosj en zei de zeer vriendelijke adjunct-directrice: U bent aangenomen, mevrouw! Het was dan toch voor de job waarnaar ik eerst had gesolliciteerd, nadien telefonisch en zonder klare reden werd afgescheept, om vervolgens dan tóch uitgenodigd te worden op gesprek. Een beetje een weirde gang van zaken en ik merkte ook dat de directrice ietwat verveeld zat met haar welles-nietes beslissing.

Ik vroeg me stilletjes af of de eerste njet dan toch door die dt-fout kwam en in gedachten zag ik al een donkere vergaderzaal, ronde tafel, board of directors, mijn brief in het midden en de dt-fout zwaar omcirkeld in 't rood. "Dat kán toch niet he! Voor een leerkracht Nederlands dan nog!" "Kom kom, vergissen is menselijk. Ik vind dat we ze toch eens op gesprek moeten laten komen." "Tja...". "Geven we haar een kans of niet? Steek je hand omhoog, wie ervoor is."

Zwiep. Terug aan het bureau met voor mij de lieflijk uitziende directrice: "Welja, we waren eigenlijk op zoek naar een Germaniste. Maar bij nader inzien bent u ook gekwalificeerd genoeg en bovendien telt de persoonlijkheid boven alles. Vandaar dat ik u alsnog had opgebeld voor een gesprek." Ik lach vol enthousiasme en zeg: "Wel, en ik wil u bedanken voor de kans die u me geeft, want ik weet dat ik voor het onderwijs geboren ben!". Ze lacht vriendelijk terug en geeft een waarderende blik.

Het volgende "jurylid" is de Zeer Eerwaarde Heer Directeur in hoogsteigen persoon. Hij overloopt mijn cv en wil natuurlijk weten hoe ik de tijdsgaatjes heb opgevuld. "Backpacken? Wat is dat?", vraagt hij en ik vertel hem uitbundig over mijn avontuurlijke trip heel ver weg van hier. "En je hebt het blijkbaar overleefd!", lacht hij. 't Zijn trouwens stuk voor stuk vriendelijke gezichten hier, van de poetsvrouw tot de secretaresses, maar dus ook in de hoogste geledingen laten ze zich van hun aardigste kant zien.

Ik voelde me meteen op mijn gemak en ik moet wel gestraald hebben toen ik terug bij de directrice aanklopte. "Ja", zegt ze, "je bent wel heel blij he".

En of!

13:00 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (18) |  Facebook |

17-12-07

Anoniemer dan anoniem

Soms wou ik dat ik het kon zijn.

Kennen jullie ook dat gevoel dat er zodanig veel door je hoofd raast? Zaken die beter onuitgesproken blijven, zélfs op een anonieme blog? Het zijn vaak gevoelige dingen, die je beter met de persoon zelf bespreekt. Liever dát dan jezelf te zitten gek maken op voorhand (zonder reden), tijdens (al dan niet met reden) en daarna (als er dan nog een reden is).

Mezelf gek maken, ik kan er wat van! Een eeuwig durende dialoog tussen me myself and I, en dat elke dag, toch sedert... Ach kom, doe dat nou niet! Tut-tut, doe het juist wel! 't Is misschien beter als je het zo laat? Maar neen, denk eens aan jezelf en waar JIJ beter van wordt!

Argh... en ik kan het niet eens deftig uit mijn pen laten vloeien. Correctie: ik mág niet van mezelf. En in feite heb ik met deze post al veel te veel gezegd. Want ik wil niet 'zo' zijn en wil het al zeker niet tonen. Face it, je bént echt zo. Waarom mezelf dan nog langer negeren? Alright, I am who I am: ongeduldig en gulzig vooral! Ik wil alles, meteen en dan wel nú. Eén probleem: ik krijg het maar niet te pakken...

Dan kruip ik eerst en vooral in een hoekje met een stevige tas zelfmedelij, twee klontjes koppigheid erbij en roeren maar! O ja, en graag ook nog een scheutje jaloezie tegenover al die diegenen die het wél hebben. Ik druk vervolgens op de knop van mijn zelfbescherming en hou zogezegd het hoofd koel. Keep on smiling, that is! Dat lukt me nooit lang... want opeens bedenk ik me dat het op die manier al lang niet meer hoeft voor mij. Dat ik mijn best heb gedaan. Dat een mens maar zoveel kan doen. Baf, en daar maakt de gelatenheid zich meester van mij...

Eigenlijk, als ik het nu zo bekijk, word ik er niet bepaald een beter mens door. Ik roep mezelf voor de zoveelste keer een halt toe. Het is genoeg geweest.

21:37 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

15-12-07

Dubbelleven

Bzz bzz... huh?

Bzz bzz... neeje....

Bzz bzz... Ik schiet wakker. De telefoon die ik uit voorzorg in stille modus had gezet, zodat mijn metabolisme zelf kon beslissen wanneer het zichzelf in gang zou trekken... had dus geen medelij.

"Hallo... (is it me you're looking for?)"

"Goeiemiddag (middag??) Mevrouw, u spreekt hier met de Adjunct-Directeur van het St-tuut-college in tuut"

(Ieeeeeeek!)

Flashback naar enkele uren daarvoor, wanneer ik heftig sta mee te shaken met "Relax! Take it eaaaaaeaaaaasy...", de arm uitgestrekt en de wijsvinger naar voor gericht, van links naar rechts wijzend naar elke vent in mijn onmiddellijke omgeving. Of wanneer ik een beetje later in mijn 15-jarige zelve herval op de tonen van "Booonzaï, tatatataa" en "This is how it feels when you fuck on cocaine... of "Face down, ass up, that's the way..." Hoe ik dit visueel kracht heb bijgezet, zal ik jullie maar best onthouden.

Om maar te zeggen dat wellicht niemand in dit aanhouderskot zou gedacht hebben dat op het verhoogje voor hen een leerkracht in spé het marginaalste van zichzelf stond te geven. Ik profileer mezelf doorgaans als bekwame gids voor onze jeugd opdat ze zouden uitgroeien tot fijngevoelige en volwassen individuen. Welja... toen eventjes niet...

"Ah, dag mevrouw de Directrice", zeg ik en schraap herhaaldelijk mijn van rook en drank doorspekte keel. Het helpt niet. Mijn hese stem blijft koppig en slaat een paar keer over bij wijze van verzet. "Of ik nog geïnteresseerd ben in andere vakken?" (Tiens, die zal mijn dt-fout niet opgemerkt hebben zeker?) "Jazeker! Dinsdag? Een gesprek? Ik zal er zijn!"

Ik zal er zijn... in een brave outfit, matige make-up en mijn haar netjes gekamd. Ik zal proclameren dat ikzelf als zedelijke christen ben opgebracht en zodoende perfect pas in de onderwijscultuur van het Vrije (Katholieke) Net. Ik zal mijn enthousiasme tonen om van deze wereld a better place te maken door onze jongeren de nodige waarden en normen aan te leren. Jazeker.

Maar jullie moesten eens weten...

16:43 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (17) |  Facebook |

14-12-07

Loze wolkjes

Haar adem stokte. Hij kneep haar in de pols, net toen ze zich bruusk wilde wegdraaien.

"Blijf", smeekte hij en het wolkje adem dreef haar kant uit.

Het was de koudste nacht tot dan toe. Een heldere nacht, dat wel, maar des te meer ruimte had de wind om te snijden. Het knisperde onder haar voeten, toen ze die ene stap had gezet. Een oorverdovend geluid, of zo leek het toch. Het straatlicht speelde door zijn haren en maakte zijn blik nog intenser. Hij hield nog steeds haar hand vast en liet zijn vingers nu langzaam verstrengelen met de hare.

"Toe, blijf nog even."

Ze knipperde zijn wolkje weg en stond nog steeds met één voet weg van hem. Nauwelijks bewust van haar lichaam, gewikkeld in een mantel van verstomming. Ze staarde door zijn blik heen en voelde warme tranen opwellen. Haar hoofd snakte nu naar zuurstof. Tussen haar verdoofde lippen liet ze de koude lucht naar binnen stromen.

Op slag weer helder beeld. Met onderzoekende ogen ging ze nu pal voor hem staan, nam een aanloop om iets te zeggen... maar wat? Ze blies haar woordenloze wolkje ietwat verveeld uit, wrikte haar hand los en stak het veilig in de warmte van haar eigen jas. Ze stond klaar om zijn woorden te incasseren, het hoofd omlaag en de ogen omhoog, diep genesteld in de kraag van haar jas en beschermd door haar wollen muts.

"Ik weet, ik heb je pijn gedaan" begon hij. Tegelijk stak ook hij de handen diep in zijn zakken, alsof hij daarmee zijn schuld wou verbergen.

"Dat had je eerder moeten weten", zei ze "en je had het me ook vroeger kunnen vertellen."

Ze draaide zich alsnog om. Dit keer nam hij haar pols niet meer vast. Tegelijk met haar stappen, zweefden haar wolkjes steeds verder weg van de zijne.

(voor de goede orde: dit is voor één keer niet autobiografisch)

16:09 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

13-12-07

Godverdegodver

Ik kan mezelf de nek omwringen, een strop aanknopen, trekpaarden aan elk arm en been hangen en mezelf laten vierendelen!

Wat een stomme fout! Is een fout ooit slim, eigenlijk?

Had ik gisteren mijn eerste gerichte sollicitatiebrief netjes gemaild naar Mevrouw de Directrice... krijg ik vandaag een telefoontje dat ik helaas niet in aanmerking kom. Dit kan allerlei redenen hebben natuurlijk: de vacature is al ingevuld, ik heb te weinig ervaring (geen dus), ik ben geen oud-leerlinge die normaliter voorrang zou krijgen.

No worries natuurlijk. Ik solliciteer lustig verder.

Tot ik mijn "standaardsollicitatiebrief" in Word nog es herlas... MAN MAN! Staat in de eerste alinea een JOEKEL van een dt-fout. Ik denk dat ze me tot op straat alle heiligen in diskrediet hoorden brengen.

Ik, mevrouwtje precies, leerkracht Nederlands to be, die met het vingertje omhoog ieders spelling zit te verbeteren en tot treurenstoe de regel van 't kofschip in hun gezicht wrijf. Me! Of all people!

Ik schaam me diep. Rood kleuren mijn wangen en mijn imaginaire staart hangt vér waar hij niet hangen moet. NATUURLIJK dat mevrouw de Directrice dit niet zal geapprecieerd hebben:

"... Daarnaast stel ik me uiteraard ook open voor andere vakken waarvoor ik bekwaam geacht wordt."

IK WORDT!?

Tragisch gewoon...

12:50 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (16) |  Facebook |

12-12-07

Mars vs Venus

Laaaadies and gentlemeeeen,

Welcome to the world's oldest battle: Mars vs Venus, or shall I say Venus vs Mars, so as not to upset Miss Venus for being named last...

Aaaand in the right corner... there she is: Miss Venus! Dressed in a pink fluffy gown, nails and hair according to the latest fashion, fragile sweet little thing, isn't she? Looks like she's thinking hard... o no, wait, it IS simply in her nature to think about everything, ALL THE TIME, that is.

Aaaand in the left corner... no need to say it aloud, cause he's already roaring his own name: Misterrr Mars! Look at those muscles, shining away. He's been working those abbs quite well, hasn't he? Everything to please the ladies! Oh no... Don't you even try to eyeball HIM!

And noooow... let the game begin!

Yep, ik heb mijn bijbel nog eens vanonder het stof gehaald: Mannen komen van Mars, vrouwen van Venus. Kwestie van het nuttige aan het aangename te koppelen.

Hetgeen ik jullie niet wilde onthouden zijn de tips&tricks die ervoor zorgen dat je bij je partner op het hoogste schavotje komt te staan. Pas ze regelmatig toe en je zal zien dat het thuis opeens meer "liefde" is dan de gebruikelijke "nest". Wat volgt is een greep uit de magische trukendoos:

Wat een man kan doen om zijn vrouwtje te behagen

  • Loop als u thuiskomt eerst naar haar toe en omhels haar. Ga dan pas iets anders doen.
  • Stel gerichte vragen over haar dag, waaruit blijkt dat u nog weet wat ze ging doen.
  • Luister zonder meer. Biedt geen oplossingen, toon enkel medeleven.
  • Geef haar twintig minuten onverdeelde aandacht (lees vb geen krant ondertussen)
  • Plan een paar dagen van tevoren dat u uitgaat, in plaats van te wachten tot vrijdagavond en dan te vragen waar ze zin in heeft.
  • Maak haar een complimentje over haar uiterlijk.
  • Bied aan te helpen als ze moe is.
  • Neem haar serieus als ze van streek is.
  • Als u denkt dat u te laat thuiskomt, bel haar dan op om het haar te laten weten.
  • Als u weggaat, vraag haar dan of u onderweg iets voor haar kunt meenemen én -belangerijker nog- vergeet het dan ook niet.
  • Zeg haar wanneer u een dutje wil doen of weg wil gaan.
  • Knuffel haar VIER KEER PER DAG...
  • (Deze lijst bevat 100 zulke tips ;o), maar ik stop hier wijselijk) 

Wat een vrouw kan doen om haar ventje gelukkig te maken

  • Als hij een fout maakt, zeg dan niet "Ik had je toch verwittigd he". Geef ook geen raad.
  • Als hij je teleurstelt, straf hem dan niet.
  • Als hij verdwaalt tijdens een autorit, maak geen scène. Zeg eerder: "We hadden nooit deze prachtige zonsondergang gezien als we de kortste weg hadden genomen. Bedankt schat."
  • Als hij iets vergeet mee te nemen, zeg dan "Het geeft niet. Haal je het de volgende keer?"
  • Als hij het nóg eens vergeet, probeer het nog een keer en vol vertrouwen: "Het geeft niet. Haal je het dan nu even?".
  • Als je hem hebt gekwetst en je weet waarom, bied je excuses aan en geef hem de liefde die hij nodig heeft.
  • Als hij zich terugtrekt in zijn eigen wereld, bezorg hem dan geen schuldgevoel.
  • Als hij uit 'zijn hol' terugkomt, verwelkom hem dan, je straft hem niet, noch wijs je hem af.
  • Als hij je iets vraagt om te doen en je kan niet, zeg dan "nee" en laat die honderd redenen achterwege. Hij snapt "nee" wel en maakt er zich niet druk om.
  • Als hij thuiskomt, laat vooral merken dat je dolblij bent hem te zien.
  • Als jullie uitgaan, uit je ongenoegen over zijn gedrag dan NIET in het bijzijn van anderen. Doe dit als jullie alleen zijn én op beheerste wijze.
  • Zeg hem dat hij de beste sex is die je ooit hebt gehad.

Relatietherapeute lentesneeuw heeft gesproken...

 

17:28 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

11-12-07

I call upon the higher force

Ik richt me niet vaak tot hierboven, want IS er daar überhaupt wel iets of iemand? Stilletjes denk ik van wel. Niet in de gedaante van een oude man met lange grijze baard, noch een doorzichtige schim die aan zijn zijde zweeft. Ik geloof eerder in de menselijke ziel die het materiële overstijgt en na zijn taak  hier op aarde -meestal zelfs taken- waakt over de nog bestaande zieltjes.

Ik wil nu toch wel even de beschermengelen van mijn vader aanroepen. Opdat er geen complicaties meer bijkomen, opdat hij zijn hoofd niet meer laat hangen (altijd de sterkste willen zijn naar de buitenwereld toe he), opdat zijn lichaam de nodige kracht vindt om te herstellen.

Wat eerst een routineoperatie was, blijkt nu een langer-dan-verwacht staartje te hebben. 't Is nog niet dramatisch, maar leuk is het geenszins. Kerst... tja... zal een beetje in mineur verlopen. Het belangrijkste is natuurlijk dat hij snel beter wordt.

Hier kan ik toegeven dat ik nu wel een beetje bang word, maar in zijn bijzijn zeg ik natuurlijk dat het allemaal zo erg nog niet is.

19:59 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (16) |  Facebook |

10-12-07

Wie ben ik echt?

Wannekonijnspaulaheurenalbertzijnjongstedochter... dat ben ik dus.

Mijn betovergrootmoeder was Johanna Colijn, oftewel "Wannekonijn", iets wat veel vlotter over de volkstongen rolde. Zij arriveerde in het geboortedorp van mijn betovergrootvader en trouwde er met haren Hippoliet. Samen gingen zij in 't Rovershol gaan wonen, ook wel bekend als D'huizekens (omdat er nu eenmaal maar een paar kleine huizekens stonden). Ik woon hier nog steeds, zij het dat ons Rovershol ondertussen wel een paar huizekens rijker is.  

De clans van toen zijn er nu ook nog altijd. Schuinover ons zitten de Floors (<Florimond), hiernaast de Fuizen met de eens beruchte "Naulde" (naald), de kleermaker. Een beetje verder "kleinse Guust" en dáárnaast de Koolkes (< Coole). Langs de andere kant wonen de Tsietens en de Poepeschetens, bijnamen waarvan ik de geschiedenis hier wegens plaatsgebrek niet uit de doeken kan doen. Geweldig gewoon hoe gans het dorp bestond uit zulke clans: de Breskes, de Nelekes, Doorens, Rozens, Sarkes en dan ook niet te vergeten figuren zoals "Pleite", "Koekenenboot" en "Prulzesies". Zij hebben ons dorp gemaakt tot wat het nu is.

Tot de clan van Wannekonijn behoorde mijn grootmoeder, Paula, "Wannekonijnspaula" dus. Zij trouwde op haar beurt met "Rietensenlangen", mijn grootvader Jules. Wat had ik hen graag horen vertellen over de tijd van toen! Gelukkig weet mijn vader, "Wannekonijnspaulaheurenalbert", nog genoeg hilarische verhalen met sappige details over dienen goeien ouwen tijd. Ik hang geboeid aan zijn lippen, wanneer hij me weer eens diep in het verleden meesleurt.

Mijn grootvader heb ik nooit gekend en ik was amper 11 toen mijn grootmoeder hier bij ons thuis is gestorven. Maar ik weet nog goed dat zij met argusogen mijn speelvriendinnetjes keurde en telkens weer vroeg "en wiens kiendse zijdegij?" Aan de echte naam en straat had zij niet veel, maar toen mijn vader uitlegde dat het een kleinkind was van "Patersefons", dan wist ze direct welke clan ik in huis had gehaald.

Je kon zo op haar gezicht aflezen of het goe volk was of niet.

13:52 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (14) |  Facebook |

08-12-07

Nachtelijke escapade

Ik heb zo'n loom gevoel ineens.

Is het omdat ik zonet als een orkaan door het huis ben getrokken met stofzuiger, vod en dweil? Of zijn het die paar slokjes welverdiende kriek die me al naar het hoofd stijgen? Wellicht komt het ook doordat ik vanmorgen pas ben thuisgekomen na een nachtelijke escapade met Mister Superkisser.

Dit keer volledig onverwachts, helemaal niet gepland. Een ingeving van het moment, een belletje en hop... Ik hou wel van zulke "hopjes". En ik wil nog niet denken aan de toekomst. Geen melige liefdesverklaringen, want dat zou maar al te gek zijn. Het is gewoon fijn om samen wat rond te hangen, onbekend terrein te exploreren. Niettegenstaande dat we kunnen blijven praten, valt er wellicht nog veel te leren over elkaar. De fysieke aantrekkingskracht kunnen we maar moeilijk negeren en ook daar luidt het in koor "carpe diem".

Laat God de dag maar scheppen...

17:24 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

07-12-07

Steamy windows

Gisteren - 22.30u - een verlaten poolparking

Alhoewel, verlaten? Een mens verschiet ervan hoeveel auto's af en aan rijden zo midden in de nacht! Hoe later op de avond, hoe loucher ook...

Nu ja, ook onze auto's stonden er... de mijne wat eenzaam met de neus in de pijpenstelen, de zijne had het heel wat gezelliger en pronkte met zijn aangedampte ruiten. Dat kwam natuurlijk omdat wij erin zaten :o)

Twee mensen wier paden zijn gekruist op een hoogtechologische manier, maar die de old-fashion way nog niet zijn vergeten. Alleen een groot scherm ontbrak en misschien een zakje popcorn. De film, tja, daar zorgden we dan zelf wel voor.

Een tikkeltje overdreven, ik geef toe... maar een mens mag al eens fantaseren, nietwaar? Eerlijk nu, de avond had niet beter kunnen zijn. Ookal ken je mekaar al op een andere manier, het is toch weer wat aftasten zo die eerste keer in real life.

Gelukkig was er niet veel verschil, of toch... daar zit hij dan... pal voor jou! Ik hoefde mijn hand maar uit te steken en ik kon hem aanraken, hem voelen... maar dat doe je niet op een eerste date, of toch niet zo ostentatief. Je kijkt hoe hij beweegt, hoe hij praat, hoe hij naar jou kijkt. Even een "gemoedelijke" tik op de arm zo... heel eventjes maar. Hij doet hetzelfde op mijn knie. My god, zou hij beseffen dat mijn onderbuik daar instant op reageert?

En nog maar wat verder babbelen... Verdamme, hij heeft toch wel een lekker breed lijf. En vooral cool en ingetogen blijven. Djeezes, ik hoor hem graag bezig. Relax meid! Je weet begod niet hoe hij dit alles ervaart. En om dat zo in real life te vragen, aaaaah, da's nu ineens niet meer zo gemakkelijk he!

En dan komt het moment dat je moet gaan, maar verdorie toch, je hebt het gevoel dat je tijdens al die uren gezelligheid niet eens tot de kern van de zaak bent gekomen. Met een grote bocht de gevoelens ontweken en "gewoon" gedaan... slim he! Allez... en nu? Damn! Heb ik dat luidop gezegd??

Blijkbaar wel... en wat daarop volgde was zo zoet, zo zalig intens... ik heb er nog eentje gevraagd, om zeker te zijn hoe het voelde... mmmm

15:28 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (14) |  Facebook |

06-12-07

Vrijpostig!!

Weten jullie nog, meneer blageur van dit weekend... die niet om de 5 minuten op zijn gsm zou kijken nadat hij me zijn nummer gaf... nou, dat nummer zit wellicht op dit eigenste moment in de wasmachine. Had zelfs niet de moeite gedaan om het in de vuilbak te gooien.

Anyway... krijg ik net een smsje... van hem begod! Hoe komt die verdorie aan MIJN nummer?? Daar zal via-via wel weer tussenzitten die bovendien niet eens de definitie van "privé" snapt!

Zodus heeft die geniepige indringer een gepeperd antwoord teruggekregen. Behoort vrijpostigheid nu ook al tot subtiele verleiding? Eerder zielig, vindt u niet?

Zijn antwoord: "No problem. Wis je nummer. Take care"

Opgeruimd...

18:01 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

Tja, ik zou wel willen

Ik zou wel willen schrijven over de vieze vuile herfst die koppig blijft waaien en onze hof omploegt tot een modderbad.

Ik zou wel willen vertellen dat het laatste blad van mijn stagemap is geschreven en al wat me nu nog rest is het logge ding binnengeven.

Ik zou wel willen commentaar geven op het feit dat ons land maar onbestuurd blijft, maar dat de belastingen u ten andere verdekke goed weten te vinden!

Ik zou wel willen... maar het boeit me niet om daarover te schrijven, laat staan nog maar aan te denken.

Ik zit op een andere planeet. Ze is niet groot, net genoeg ruimte voor twee. De wolken kleuren de hemel straalblauw en de zon tekent sproetjes op mijn neus. Het lijkt wel zomer, maar dan diep binnenin mij. Een warme gloed voltrekt zich vanuit de toppen van m'n tenen en streelt m'n hele lijf. Ik kan niet meer terug, nee, ik wil zelfs niet meer. Ookal zie ik niet wat aan de horizon ligt, ik stap onbezonnen verder. Niet vragend, niet denkend. Ik kijk enkel nog uit naar dat ene moment...

13:57 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

04-12-07

Bedankt lieve JIJ

Gisteren heb ik je blik gezien

je lieve ogen

je glimlach

toen ik lachte

en je kuiltjes ernaast

(jawel, je hebt er wel!)

we hebben gekeuveld

geplaagd, gegierd

in stilte naar mekaar gekeken

nieuw

maar zo bekend

spannend

en toch

zo rustgevend

14:44 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

03-12-07

Toiletgedachten

Het kleine kamertje, de plek waar een mens compleet alleen is met zijn half ontbloote zelve, waar hij even onttrokken wordt aan de drukke buitenwereld, waar soms lumineuze ideeën ontstaan (denk maar aan de talrijke toiletspreuken), maar vooral een plaats waar hij aan het bezinnen slaat.

Dat ondervond ik gisteren althans. Hoewel ik al lang "gedaan" had en mijn bips stilaan kou begon te lijden, ik bleef zitten en staarde naar het sleutelgat. De mannen in mijn leven... dacht ik. Ik moet ze eerlijkheidshalve maar eens op een rijtje zetten voor mezelf:

Ten eerste en ten langste is daar al E. die me die avond out of the blue en naar hij zelf zegt na lang twijfelen nog maar eens een smekend bericht had gestuurd. Dat hij het alleen-zijn niet meer aankan en me nog steeds niet uit zijn hoofd heeft gekregen. Mijn "nee, dank u"-smsje vond hij blijkbaar niet voldoende en belde me zelfs op daarna. Voor zijn eigen goed ben ik cru geweest, ookal ben ik dat helemaal niet graag. Hoeveel keer moet hij nu nog het deksel op de neus krijgen vooraleer hij het snapt?

Een tweede kerel die het ook al niet schijnt te snappen desondanks mijn harde eerlijkheid, is R. Na twee dates bombardeert hij mij zonder mijn medeweten tot "beste vriendin" aan wie hij alles kwijt kan, nee, zeg maar 'wil'. En ja, hij geeft eerlijk toe dat hij me ziet zitten, maar heeft daarop een al even eerlijk antwoord terug gehad. Wanneer hij te horen krijgt dat zijn vader niet lang meer heeft, wil hij per sé door mij getroost worden. Tja, wat moet je dan als je een alarmerend smsje krijgt met "Ik zit erdoor! Ik wil praten!"... dat wilde ik nog doen, maar naar een begrafenis gaan van iemand die ik helemaal niet ken, dat vond ik er zelf een beetje over. Sorry R., ik denk dat onze definities van "hechte vriendschap" lichtjes verschillen.

Waar de vriendschap wel al is geëvolueerd tot op het punt dat ik ook om de persoon geef, dat is het geval bij C. Iemand die open en eerlijk zijn mening verkondigt en ronduit vertelt over zijn gevoelens en belevenissen. Dit alles doet hij met veel humor en intelligente kwinkslagen. Hij is duidelijk ook geïnteresseerd in mijn leefwereld en probeert zich telkens weer tot in de diepste kronkels van mijn hoofd te murwen. Dit soms tot treurenstoe (wat ik hem trouwens zelf al heb gezegd) want C., er zit heus geen dubbele bodem in álles wat ik zeg, niet zeg, doe of niet doe. Ook hij weet dat de spreekwoordelijke klik bij mij niet aanwezig is, toch vermoed ik dat hij het graag anders had. De laatste keer dat ik hem sprak, wilde hij me iets zeggen, maar durfde niet... Als het is wat ik denk, dan ben ik genoodzaakt te zeggen dat ik zijn vriendschap apprecieer, maar meer zit er niet in.

Er zat wel meer in meneer "verboden terrein". De spanning zat er al dik in van vorig jaar, werd dan een hele tijd doodgezwegen... tot een paar weken terug. We stevenden onvermijdelijk af op de verboden kus. Van zijn kant een test in hoeverre hij daaraan zou toegeven. Van mijn kant een moment waarin ik mijn geweten opzij schoof en me liet meevoeren in het speelse spel. Er was een moment geweest, lang geleden, waarop hij overwoog haar te verlaten met mij in gedachten. Ik was er me in die tijd helemaal niet van bewust, dacht dat het om platonisch flirten ging. Ik pakte kort daarop ook letterlijk mijn biezen en liet meneer "verboden terrein" zomaar achter, niet wetende wat hij van plan was geweest. Nu is al het geplaag en gespeculeer dan toch uitgemond in een hoogtepunt... maar ik kan niet zeggen dat ik vlinders heb.

Die vlinders zijn wel en masse aanwezig voor één bepaald iemand die ik, in tegenstelling tot al de rest, nog niet eens in 't echt heb gezien. Het ongrijpbare is altijd wel dat tikkeltje spannender zeker? En ongrijpbaar blijkt hij wel te zijn, want het gaat naar mijn zin veel te traag vooruit. Al die emoties en verlangens niet ten volle kunnen uiten of -ook niet onbelangrijk- niet kunnen toetsen aan de werkelijkheid... mijn hoofd en hart kunnen die spanning niet lang dragen. Eerlijk als ik ben heb ik dat dan ook gezegd tegen hem. Het was niet de bedoeling om hem te pushen, integendeel, maar zo komt het natuurlijk wel over. Het gevolg is dat hij er nu zelf van ondersteboven is... Of hoe er dan toch iemand onbewust is in geslaagd mij omver te knallen van mijn sokkel... om dan al even onbewust mijn geduld tot het uiterste te drijven. En geduld, da's nu net iets wat ik nauwelijks bij me draag. Ik heb mezelf dus van mijn wolkje gehaald uit zelfbescherming, hoezeer ik het graag anders had gezien, want ik koester hem nog steeds.

Dat waren ze, de mannen in mijn leven op dit eigenste moment... de mannen die ik wekelijks hoor (behalve dan E, die sporadisch en op de onmogelijkste momenten van zich laat horen). De mannen die, in omgekeerde volgorde van beschrijving, van 1 tot 5 gerangschikt staan. En dan zwijg ik nog van al die onnozelaars die met hun belachelijke versiertruuken en cliché-praat elk weekend opnieuw denken dat ze mij hun bed in kunnen krijgen.

Tijd om dit koude kleine kamertje te verlaten, dacht ik. Ik liet m'n rokje zakken, fatsoeneerde mijn haar en ging terug de buitenwereld tegemoet.

15:28 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

02-12-07

Een gaatje is een gaatje!

Gaatjes vinden, het is toch moeilijk he?

Ik heb er nochtans eentje gevonden om jullie te komen vertellen dat ik gisteren mijn verjaardag tot een kot in de ochtend heb gevierd. Dit was eerst niet de bedoeling, zoals het zo vaak gebeurt dat een avond zonder verwachtingen opeens toch uitdraait op marie-louise toestanden.

Raar ook hoe je op zo'n momenten op onverklaarbare wijze aantrekkelijk bevonden wordt. Ik had me niet echt opgemaakt, een gewone jeans en doordeweeks topje, een niemendal van een juweeltje aan... om toch íets te zijn, you know. Is de avond toch weer met een telefoonnummer in m'n hand geëindigd. "Dus, als je ergens een gaatje vindt..." Nu, iemand die bij de eerste kennismaking al zegt dat hij doorgaans als "blageur" wordt bekeken, heeft die dan nog veel kans denk je? En dan geeft hij nog langs zijn neusweg te kennen dat hij "niet om de vijf minuten op zijn gsm zal kijken". Yeah... right! No worries mate... ik bespaar je graag de moeite :o)

Enfin, binnen een klein uurtje arriveren mijn gasten voor het kaas&wijn diner. Gaatjes genoeg dan!

15:25 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |