24-01-08

Mensonwaardig bestaan

Het dreamdaystokje zal niet meer voor vandaag zijn.

Ik zie momenteel de aftiteling voorbijscrollen van de documentaire over de gehandicapte kindjes in Bulgaarse tehuizen. U hebt er ongetwijfeld al over gehoord in de krant, op TV... misschien hebt u vanavond zelf zitten kijken naar deze reportage.

Schrijnend. Tragisch. Afgrijselijk gewoon.

Ik heb meermaals de hand voor m'n mond geslagen. Hoeveel "man-mans" en "jongens tochs" heb ik er niet uitgeperst... zelfs een krop in mijn keel en tranen in de ogen bij het zien van zulke mensonwaardige toestanden.

Chris Dusauchoit had eerder al opgeroepen om Bulgarije te boycotten. Geen producten van daar meer te kopen, er niet heen te gaan op reis. De gedachte erachter waardeer ik, maar 't is niet de manier.

Er moet geld in het laatje! Er moet veel meer personeel! Liefdevol personeel, dat de kinderen vol zorg wast en ververst. En er zich ook actief mee bezig houdt! Er moet wat anders op tafel dan havermoutpap die ze de kinderen daar letterlijk oplepelen, als waren het ganzen met een trechter in hun strot. Met dat verschil dat ze er niet in het minst vet van worden. Broze misvormde botten, verstijfde spieren door nul komma nul beweging, verminkingen door urenlang tegen een stoel aan te bonken met hun hoofd.

En dan is er nog het verhaal van Didi, een licht autistisch meisje, door haar moeder gedropt om god weet welke reden. Een normaal kind bij aankomst, dat elke dag brieven schrijft naar haar moeder. Enkele maanden later zit ook zij afwezig te schommelen op haar stoel. Geen brieven meer, want de moeder reageert toch niet.

Ik zou er het liefst zelf naartoe willen vliegen om toch tenminste één kindje op mijn schoot te kunnen nemen, het liefdevol te knuffelen, een dikke kus op de wang, een pleister op die opgereten en opengelaten wonde, een gips rond het gebroken been, een setje kleren die het niet hoeft te delen met de kindjes op de kamer, een knuffel voor in bed, een speelgoedje om de zintuigen te stimuleren en deftig eten! Een dikke boterham 's morgens, patatjes en veel groentjes 's middags en een vers bord fruitpap als vieruurtje... En snoezelen... vooral veel snoezelen.

Het heeft indruk gemaakt. Ik voel me schuldig... bij zoveel onmacht. Eens de rekening geopend, stort ik meteen! Wat kan je meer doen??

00:54 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

Commentaren

Hoi Lentesneeuw De mail met de codes voor het nieuwe design is naar u vertrokken. Als je nog vragen hebt mag je ze uiteraard altijd stellen.
Groetjes

Gepost door: Blogkrant | 24-01-08

Meer kan je niet doen. Maar vergeet de mensen rond jou niet, misschien is er daar wel iemand die een knuffel nodig heeft, of wat meer aandacht... Het is dichter bij huis, je kan het makkelijk doen. Bond zonder naam weet je : Verbeter de wereld, begin bij jezelf...
Kijk ook eens rond, even belangrijk.
Lieve groetjes

Gepost door: Breeg | 24-01-08

klopt wat breeg zegt maar wilt niet zeggen dat men ook, iets kan doen in een ver gebied. maar het probleem is natuurlijk in eerste instantie dat ge niet in de hele wereld iedereen kan helpen als individu (al begint het bij jezelf hé) want zoveel loon hebt ge niet. ook is het vertrouwen in meerdere hulporganisaties een zwaar probleem. dan hebben we het nog over de mentaliteit van bepaalde landen. maar we kunnen misschien die kunstenaar die een hond heeft uitgehongerd onder naam van de kunst om zogezegd de problematiek aan te kaarten van hongerende straathonden waar niemand naar kijkt. we kunnen hem misschien vragen om dit weeshuis tijdelijk in een museum na te bootsen en die kinderen daar zo plaatsen als in het tehuis met een bordje "verboden te voederen en te knuffelen" om te zien hoe die kinderen evolueren, uiteraard in naam van de kunst en de wereld wakker te schudden (sorry van mijn onbeschoft sarcasme). om terug te gaan naar de mentaliteit van een beschaving: vriendelijkheid, tederheid, aandacht kost niks, en zelfs daar ontbreekt het aan die kinderen zoals in de reportage te zien is. frapant vond ik ook de uitleg van staatshoofd (dacht ik)dat het maar een reportage is en maar een alleenstaand geval is dat er geld genoeg is en een redelijk opvang. een beter antwoord in mijn ogen zou geweest zijn :"hier hebben we alles onder controle en we verzorgen ze allemaal goed, maar nu dat we dit zien moeten we dit onderzoeken en de zaken recht trekken" of in die aard.

Gepost door: watje | 24-01-08

Heel mijn emotioneel bestaan werd overhoop gegooid bij het zien van de reportage... Ook mijn centjes zijn al gereserveerd om te storten, hoop alleen dat ze dan aankomen waar ze nodig zijn!

Gepost door: saartje | 24-01-08

A cry for help!
Alleen hoe help je ze het best?

Wens je nog een leuke dag!
Lieve groetjes,

Gepost door: M&M | 24-01-08

ik heb het ook gezien, vreselijk dat zo iets nu nog kan bestaan in ons europa, zelfs mijn zoon was er ondersteboven van en sprak er vandaag nog over

Gepost door: merel | 24-01-08

rekeningnummer voor kinderen in Bulgarije 'Help The Children': 734-4444443-09.
Heb ik gevonden op site van één.


Gepost door: vriendin M | 24-01-08

merci @ M ;o)

Gepost door: Lentesneeuw | 24-01-08

De commentaren zijn gesloten.