31-01-08

Op is op

I'm very sorry, maar vandaag geraak ik niet tot jullie blogjes. Ik ben zelfs niet gaan dansen. Mijn voeten doen zeer. Mijn ogen vallen toe. Ik ben op.

Ik heb mijn boekentas in de verste hoek gezwierd en wil er even een paar dagen niet meer naar omzien! 't Is vakantie! Na een volledige dag babbelen, leerlingen tot de orde roepen, Gedichtendag in goeie banen leiden en een vakvergadering 's avonds, volg ik maar al te graag de raad op van een collega: neem eerst eens wat rust en begin er weer ergens aan midden volgende week.

Nu ja, "rust"... morgenavond een kleine reünie van de hogeschool bij mij thuis. Het gourmetstel op tafel en de wijn ontkurkt. Gezellig keuvelen met de dames! Dat wordt morgen dus eerst en vooral het huis een grondige beurt geven, vervolgens ajuinringen snijden, wortels raspen, champignons afborstelen, patatjes koken en na afkoeling prepareren, sla en tomaten dresseren, de tafel dekken, de cava koud zetten, de chipkes op tafel...

Zaterdag naar een stevige verjaardagsfuif van een dito feestbeest en zondag... ahaaaa... dat zeg ik nog liever niet ;o) Zal er pas over schrijven, eens ik het de moeite acht.

Voor vanavond denk ik nog een DVD'tje te kijken. Bij mijn zoektocht in de bib naar een gepaste DVD over Londen, ben ik op een interessante documentairereeks gestoten. "The human face" van komiek John Cleese. Dit werd ooit wel eens uitgezonden op Canvas of National Geographic... weet het niet meer, maar heb het toen moeten missen. Geïnteresseerd in de mens als ik ben, is dit wel een kolfje naar mijn hand.

People, beware of your mimics de volgende keer ik u tegen kom!

ps: de auto staat er nog steeds...

21:08 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

Een joe-tjoeb-probeersel

Hehe, gewéldig voor een prutsgrage madam als ik: even een liedje downloaden, tekstje erbij, movie opslaan, movie uploaden... en klaar! Een plezante manier van ontspannen :o) (En nu mijn bed in!)

00:29 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

30-01-08

De arm der pet!

Bonk-bonk-bonk-bonk-bonk-bonk

Neenee... geen akelig geluid uit de koffer, maar wel het geklop op de deur van de buurman. Mijn buurman is een beetje doof aan het worden en nu hoor ik wel bijna dagelijks het aanhoudend gebonk van iemand die bij hem op bezoek komt. Meestal is het zijn dochter. Omdat ik met mijn kamer vlak aan zijn voordeur zit, kan ik ook steeds met groot gemak de begroeting aan de deur meevolgen...

Deze keer, echter, was het niet zijn dochter...

"Euhm, goeiedag meneer, blabla auto... bla weet niet van wie bla?" Ons moeder had vanmorgen al gebeld naar de politie (ja, Watson lag toen nog in zijn bed, vandaar). Dus ik met een ruk mijn venster open en erdoor gaan hangen. En jawel, ik zie daar twee blauwe petjes te voorschijn komen. Wisten die veel dat ik er in mijn slipje stond, zo twee meter boven hen ;o)

"Ah, juffrouwke!" En ik: "Ah, de heren!" Verdorie, 't zijn nog felle! "Ja", zeg ik "wij hadden jullie opgebeld. Al nieuws van de eigenaar?" "Neeje... 't is iemand van Blankenberge. Meer weten we niet." "Oei oei, Blankenberge? Die wonderschone stad... waarvan ge wenst dat ge zo'n stad in uw achtertuintje had?" (hehe nee, dat zei ik niet) (Ik zóng het) (Neeeee, ook niet waar)

't Was trouwens aan hen om iets te zeggen, terwijl ik mijn haren eens verleidelijk uit mijn ogen gooi. "Kijk juffrouwke, hou het in het oog. Als hij er tegen het einde van de week nog staat, dan belt ge nog maar ne keer." "Is goeeed...", antwoord ik, alsof ik al jaren niets anders doe dan verdachte voertuigen in de gaten houden. Mijn buurman staat er ondertussen al bij voor piet snot. Hij druipt af naar binnen, verstond er wellicht toch maar weinig van.

De petjes en die kostuumkes! man man... draaien zich om richting combi. En ik zwaai mijn venster weer dicht. Die vent van Blankenberge kan maar zien dat hij zijn wagen hier laat staan!

Toch tenminste tot het einde van de week!

 

 

00:25 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

28-01-08

Verdacht voertuig gesignaleerd

Hmmm... strange... very... strange. Ik sta met mijn pen in de mond te kijken naar het vehikel dat sinds zaterdagavond geparkeerd staat voor ons huis, aan de overkant van de straat. Dat is de zompige plek waar ik mijn auto normaal gezien altijd zet (nu, er is plaats voor twee, dus ik kan er nog wel bij).

Een zwarte VW Passat. Ik check toch nog maar eens de achterkant om te zien of het wel degelijk een Passat is. De chromé letters bevestigen. Hmmm... ik noteer de nummerplaat op mijn handpalm en loop wat om de wagen heen. Het is duidelijk een "geleefde" wagen. Er slingeren papiertjes in rond, stylo's, zakken... Hmmm... strange. "Exactly, my dear Watson!", zeg ik in gedachten tegen mijn assistent die al evenzeer de wenkbrauwen fronst.

Zoals jullie zich misschien nog herinneren, woon ik in een superkleine straat van een superklein gehucht. Ons kent ons op den duur, zo ook de auto's van buren en zélfs van de familie ervan! (Kijk zie, Fien en Dees hebben weeral bezoek van hun kleindochter...)

Zo'n onbekende auto valt dus op. Niet in het minst omdat hij er al voor de derde dag op rij staat. Het buurtcomité weet van niks (Neenik, ik zon 't nie wete van wie da diene otto es, zegt Julia. Joak, khekik em uuk al zien stoan, vertelt André).

Het is misschien een kleine straat, maar nu moet u wel weten dat nog geen 500m verder een hele grote autostrade loopt. Kijken we de andere kant op, dan raast de trein naar Brussel voorbij op nog geen 200m. Belangrijke verkeersaders dus, met onze straat daartussen in een zeer landelijke omgeving. Hmmm... Watson, do you think what I think? Ja dus, ik zie het aan zijn gezicht. Dit kan wel eens een gestolen en achtergelaten voertuig zijn. Wie weet ligt er wel een lijk in de koffer! Of hebben ze er een inbraak mee gepleegd... Het kan natuurlijk altijd dat de auto met panne staat, maar kom, dan had de eigenaar er toch al lang een takelwagen op afgestuurd?

Ik trek Watson mee het huis binnen en beveel hem de politie op te bellen. 't Is 1 na 5. Onze diensten zijn momenteel gesloten. U kan ons morgen terug bereiken vanaf 8u. Indien dringend, blijf aan de lijn, u wordt doorverbonden met de permanentie van Gent. Van Gent?? Dat die zich daar eens mee zullen bezig houden? Flitsen ja! En boetes van 95 euro op een arm menske afsturen! Maar dit? O nee... ik wacht wel tot morgenvroeg.

En misschien dat ik vanavond toch eens aan het spleetje van de koffer ga ruiken.

18:09 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

Lieve lezers van me

Ik waardeer jullie woorden enorm. Jullie reacties hebben doorheen de dag een aangename warmte met zich meegebracht. Een dag waarin ik hier en daar toch de moed vond om verder te werken en wat taken te verbeteren.

Een dag ook waarop ik een uitnodigend smsje kreeg van vriendin M, waar ik in eerste instantie al niet wou op ingaan wegens de ondertussen bekende reden... maar waarop ik nog geen uur nadien zei: Aaaah, what the hell! Ik rij er gewoon heen.

Dit kwam mede door een wel zeer interessant en zinnenprikkelend heerschap dat in haar gezelschap vertoefde: meneer de kaartenlegger! *smirk smirk* Ja, ik heb een bijzondere interesse voor alles wat abnormaal en bovennatuurlijk getint is. Het is niet gezegd dat ik er blindelings in mee ga, maar ik kan niet om de feiten heen dat deze meneer -vriend aan huis bij de familie van vriendin M- er toch steeds weer griezelig knal op zit met zijn voorspellingen en gewaarwordingen. En dit meestal tot in de kleine details.

Ik had deze man nog nooit ontmoet, maar wel al veel van gehoord. Tot nog toe was ik het telkens weer vergeten (bewust of onbewust?) om eens een afspraak te maken op zijn kantoor. Maar nu was hij dus in town! En hij zou zelfs gratis een summier kaartje leggen voor dichte vrienden van de familie! Daar begon mijn neus natuurlijk van te krullen, haja, wat had u gedacht?

Deze avond kom ik dus ten huize vriendin M aan -een beetje ongemakkelijk, ik geef toe- en niet veel later liggen mijn kaarten onherroepelijk uitgespreid over tafel. Een wel zeer gedetailleerde en correcte uiteenzetting over verleden en heden... en dan le moment suprême, de vraag die me al een tijdje bezig hield... zal ik mijn ware ontmoeten en zal ik ooit kindjes krijgen???

En het antwoord was een dikke JA! En ook financieel geen problemen, op het werk alles prima. Alles in stijgende lijn, stukje bij beetje vooruit... tot aan de top!

nota voor de sceptici onder jullie: Jaaa, die mannen weten zeker iets af van mimiek en hebben mensenkennis. Jaaa, als een jonge vrouw u komt vragen over haar toekomst, dan zal ze wellicht nog wel "ooit" een lief hebben en "ooit" wel kinderen krijgen. Neee, ik leef er heus niet naar.

Maar toch geweldig om het zo eens te horen van een ander! En 't was van de voor niet ook nog ;o)

01:43 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

27-01-08

Triestige plant

Ik ga eens de triestige plant uithangen. Nee, de bui van gisteren is nog niet over. En omdat ik er even nergens mee naartoe kan, dump ik het maar hier. Al wie nu denkt "djeezes, gezaag is helemaal niet aan mij besteed", die surft maar beter verder. Ik heb u gewaarschuwd.

Ik voel me echt alleen de laatste tijd. Maar dus écht, werkelijk alleen! Het leven flitst aan me voorbij en ik sta er maar naar te kijken vanachter een wazig gordijn. Ik zie ouders vrolijk voorbijwandelen, de kindjes aan de hand, een smile op het gezicht. Ik zie een koppeltje bouwen aan hun huis, kliederen met de verf en mekaar gelukzalig in de armen vallen. Ik zie vrijgezellen die guitig het ene weekend na het andere in dansen. Hun vriendenkring wordt er alleen maar groter op.

Ik kan er niet tegen dat er bij mij niks gebeurt. Maar dus werkelijk niks! Ik kan nu wel stellen dat ik in een sociaal gat ben gevallen. Dat komt natuurlijk omdat ik zoveel met mijn job bezig ben en omdat moeder natuur mij heeft gezegend met een bioritme van een nachtuil, zodat ik 's avonds en zelfs 's nachts veel productiever ben. De avond en de nacht... toch wel cruciale momenten voor een vrijgezel. En wat doet bibi? Werken begod! Omdat ze de vorige avond ook al tot 's avonds laat heeft gewerkt, bijgevolg pas in de late voormiddag is opgestaan, en zo verder... 

Jaja, 't zal wel aan mezelf liggen. Maar nu even geen preek alsjeblieft. En dat het "ooit" wel allemaal zal komen voor mij, daar heb ik ook even niks aan. Ik voel me rot, eenzaam en ongewild. En ze moesten eens weten... al die mannen die mijn pad kruisen en me links laten liggen... ze moesten eens weten hoezeer ik iemand oprecht graag kan zien. Vol liefde, interesse en vertrouwen mij 200% geef in een relatie. Om nog maar te zwijgen van het passionele!

Maar niemand merkt het. Niemand doet zelfs de moeite. Jaja, ik weet wel, zeg nooit nooit en niemand niemand. Maar op dit moment, vandaag dus, voel ik het zo aan. Ik zit hier als een triestige plant en hunker naar wat levenswater. Een herbronning, een doel om weer voor op te leven.

Een arm om me heen, een kus op m'n wang. Een knipoog, een streling, een klets op m'n poep. Een "ik zie je graag"...

11:27 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (21) |  Facebook |

26-01-08

Mijn dagje niet

Ik haat die verdomde "windhond" die voor 't spleetje van de accordeondeur ligt om de tocht buiten te houden. Ik haat de accordeondeur die telkens bij 't openduwen piept en niet vlot meegeeft. Ik haat de combinatie van de deur krakend opzij te moeten duwen en ondertussen nog óver die pluche stoofbuis te moeten stappen (en garantie dat hij altijd wel aan uwe slets blijft hangen!).

Ik zie ze graag, maar op dit moment kan ik helemaal niet goed tegen het getater en rondgekuier van mijn ouders. Deur open, deur toe... koude tocht op mijn rug en op mijn tenen, die ik sowieso al onder mijn billen heb gestoken in lotushouding.

Ik haat het dat ik vandaag alwéér niet in gang geraak. O, pas op, ik heb wel goed gewerkt gisteren en deze voormiddag... maar deze namiddag geeuw ik het huigje uit mijn mond. Voorjaarsmoedheid? Nu al?

Ik zit in de keuken... kijk van het pc-scherm met een wit Word document naar de schreeuwerige TV waarop Niels wereldkampioen wordt. En mijn vader die vrolijk zit mee te juichen. En mijn moeder die haar dutje doet.

't Is weekend... het zou weekend moeten zijn. Ik zou moeten uitkijken naar een gezellige avond, naar omgang met vrienden, naar misschien nieuwe mensen leren kennen. Maar het zal weer niet voor vandaag zijn.

Opeens wordt mijn wereld zo klein. En argh, de stapel werk des te groter. Ik verzink, verzuip... ook in mijn eigen gedachten. Het gaat me even niet vandaag.

Waar zit je?

16:26 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

24-01-08

My Dreamday (Part Two)

Het is inmiddels middag geworden. De zon op haar heetst, mijn piña colada frisser dan ooit. James zorgt onder het prieeltje voor een nieuw buffet. Vis, vlees, slaatjes, pasta, groenten, wok, sushi, fruit en dessertjes. Elke dag is het buffet rijkelijk gevuld met iets anders. Heerlijk! Zo'n klein beetje van alles proeven.

Na een kort dutje begint onze werkdag. Man vertrekt in een sexy maatpak naar zijn werk. Hij is CEO van een multinational en hoeft alleen maar "een oogje in het zeil" te houden. Binnen enkele uurtjes komt hij weer thuis, zonder stress.

James mag van mij gerust naar huis, nadat hij het huis heeft gepoetst, de ramen heeft gelapt, de jacuzzi heeft bijgevuld met rozenwater en mij m'n laptop is komen brengen.

Ja, ook ik heb een job. Mevrouw Rowling had me enkele maanden geleden gevraagd of ik Harry Potter onder mijn hoede wilde nemen. Natuurlijk was de zevendelige reeks nog niet compleet, toen ze haar zogezegde laatste boek schreef. Maar ze wilde nu wel eens gaan rentenieren en gaf mij, haar trouwste fan en bovendien uitstekend schrijfster, carte blanche voor de volgende septologie. Dat nam ik gretig aan.

Ik verlies mezelf urenlang in de wereld van Witchcraft and Wizardry... tot ik de deur hoor dicht vallen. Manlief is terug. Komaan, nú ga je het hem toch wel vertellen zeker?

Maar nee... ik wacht... tot na het eten (dat we samen bijeen hebben gekookt in onze eilandkeuken met een aperitiefje erbij)... tot het moment zelfs dat we weer heerlijk samen in bedden liggen verstrengeld.

"Schatje", zeg ik... "ik moet je iets vertellen"... "wij zien u zo graag hé!"


Ik speel dit stokje met hoog fantasiegehalte graag door naar Kobe. Wat is jouw perfecte droom(werk)dag?

En ik? ik brei in gedachten al een mooi vervolgverhaal...

22:43 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

My dreamday (Part One)

Ik katapulteer u samen met mij een zwoele zomerochtend in. Frapant toch hoe eenieders droomdag in warme julistralen worden gehuld. Dat is bij mij dus niet anders.

Ik ontwaak tussen massa's kussens en lakens die nog net zo fris ruiken als de morgen ervoor. Naar bloemekes, als 't kan en, o ja, kaneel! Tussen al dat donzigs in vind ik de man van mijn dromen terug. Lief, intelligent en bovendien een uitnodigende borstkas met twee stoere armen, waartegen ik mijn warme naakte lijf kan vleien. Zou ik het hem zeggen? Nee... nog niet. Ik rek me uit, waardoor mijn kleine teen speels de zijne raakt... Geen tekeningetje bij wat volgt.

James heeft ondertussen het ontbijtbuffet klaargezet onder het prieeltje dat het verwarmd zwembad opluistert. Man en ik zwemmen onze weg naar de overkant, waar we ons in ligzetels aan de warme ochtendzon laten opdrogen. Een confituur-croissant in de ene hand, een fluit bubbels in de andere. Nee, 't is nu ook niet het geschikte moment om erover te beginnen...

Ik ben eigenlijk geen ochtendmens. Mij doe je best geen al te bijster productieve dingen doen 's morgensvroeg. Daar waar de meeste mensen hun vrije tijd reserveren voor 's avonds, draai ik de rollen om. Ik lees de krant, schakel moeiteloos over op mijn favo boek en ga nadien nog wat in het zwembad liggen plenzen. Vanop mijn luchtmatras gluur ik door het grote schuifraam binnen in de sportzaal. Ik zie het geweldige lijf van manlief blinken van het zweet. Tussen zijn reeksen door komt hij me een geweldig natte lebberzoen geven.

(wordt vervolgd... want moet dringend naar de dansles!)

20:05 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Lighting up my life

Een nieuwe look, een nieuwe slogan!

Het zat al langer in mijn hoofd. Ik wilde eens van stijl veranderen, ja, zelfs uit de pas lopen met mijn blog. Skynetblogs voorziet mooie designs, maar ik miste die persoonlijke touch. Hoeveel bloggers hadden hun blogje wel al niet in 't paars gestoken?

Nu, ik ben geen IT-genie, verre van. Toch was ik al voorzichtig mijn "licht" gaan opsteken op het net... op zoek naar allerlei templates. Maar hoe ik die codes dan in mijn skynetblog kon integreren (en of het überhaupt wel zou lukken!), dat ging mijn petje wel zeer te boven.

De blogkrant bracht op het gepaste moment verlossing, ver-licht-ing om 't zo te zeggen. Het team achter deze blog biedt een aantal zelfgemaakte designs aan... zomaar, te grabbel voor wie het wil. Perfect te gebruiken binnen Skynetblogs, want ten slotte gebaseerd erop. Je moet het natuurlijk wel eerst vragen en dan beslist de blogkrant zelf of het design wel in de sfeer van je blog past.

Mijn vraag werd aanhoord, mijn blog geschikt bevonden. Zo komt het dat ik vanaf nu met een geheel eigen stijl blog. Een serene en klassevolle sfeer, vind ik zelf. Het design werd gedoopt "The Light".

En inderdaad, ik wil met deze blog wel een licht werpen op mijn leven, uw leven, hét leven tout court. 

17:14 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

Mensonwaardig bestaan

Het dreamdaystokje zal niet meer voor vandaag zijn.

Ik zie momenteel de aftiteling voorbijscrollen van de documentaire over de gehandicapte kindjes in Bulgaarse tehuizen. U hebt er ongetwijfeld al over gehoord in de krant, op TV... misschien hebt u vanavond zelf zitten kijken naar deze reportage.

Schrijnend. Tragisch. Afgrijselijk gewoon.

Ik heb meermaals de hand voor m'n mond geslagen. Hoeveel "man-mans" en "jongens tochs" heb ik er niet uitgeperst... zelfs een krop in mijn keel en tranen in de ogen bij het zien van zulke mensonwaardige toestanden.

Chris Dusauchoit had eerder al opgeroepen om Bulgarije te boycotten. Geen producten van daar meer te kopen, er niet heen te gaan op reis. De gedachte erachter waardeer ik, maar 't is niet de manier.

Er moet geld in het laatje! Er moet veel meer personeel! Liefdevol personeel, dat de kinderen vol zorg wast en ververst. En er zich ook actief mee bezig houdt! Er moet wat anders op tafel dan havermoutpap die ze de kinderen daar letterlijk oplepelen, als waren het ganzen met een trechter in hun strot. Met dat verschil dat ze er niet in het minst vet van worden. Broze misvormde botten, verstijfde spieren door nul komma nul beweging, verminkingen door urenlang tegen een stoel aan te bonken met hun hoofd.

En dan is er nog het verhaal van Didi, een licht autistisch meisje, door haar moeder gedropt om god weet welke reden. Een normaal kind bij aankomst, dat elke dag brieven schrijft naar haar moeder. Enkele maanden later zit ook zij afwezig te schommelen op haar stoel. Geen brieven meer, want de moeder reageert toch niet.

Ik zou er het liefst zelf naartoe willen vliegen om toch tenminste één kindje op mijn schoot te kunnen nemen, het liefdevol te knuffelen, een dikke kus op de wang, een pleister op die opgereten en opengelaten wonde, een gips rond het gebroken been, een setje kleren die het niet hoeft te delen met de kindjes op de kamer, een knuffel voor in bed, een speelgoedje om de zintuigen te stimuleren en deftig eten! Een dikke boterham 's morgens, patatjes en veel groentjes 's middags en een vers bord fruitpap als vieruurtje... En snoezelen... vooral veel snoezelen.

Het heeft indruk gemaakt. Ik voel me schuldig... bij zoveel onmacht. Eens de rekening geopend, stort ik meteen! Wat kan je meer doen??

00:54 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

23-01-08

Alles kan slechter

O ja, het kan nóg slechter vandaag! Daarnet mijn eerste pv in de bus. Nog even onderstrepen: mijn ALLEReerste!

Aub madammeke, u reed 75 waar u maar 50 mocht. Potverdomme. Jaja, we hebben u te stekken! Film 2336/8 heeft het netjes vastgelegd. Jaja, ik had uw geniepige flitskes wel gezien op het moment van de feiten! Ik wist dit nog niet, maar nu moet je zo'n formulier invullen waarop je je criminele daden bekent, dan wel weerlegt. "Zijn er verzachtende omstandigheden?", vragen ze mij. Euhm... 't was de allereerste keer dat ik langs daar reed om naar de Afrikaanse dansles te gaan? U stond verdoezeld opgesteld amper 200m na het verlaten van de autostrade? Ik was met mijn gps aan het prutsen? (Bedankt trouwens voor de stevige bijverlichting, waardoor ik het beter kon zien) Ik ben trouwe Flikken-kijker? Bij de politie van Gent moet dat toch íets losweken, nee? Ik wist helemaal niet dat ik daar reed??

Heb me dan maar beperkt tot een kruisje bij "neen". Guilty as charged!

Bedankt madammeke, voor de informatie. Eerstdaags wordt u een factuurtje van 95 euro opgestuurd. Gelieve dit zo snel mogelijk te betalen.

12:43 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

Jojo

Mijn werklust is een jojo. 

Zo had ik gisteren een ongelofelijk productieve namiddag, waarin ik zelf een mini-cursusje "gedichten analyseren" heb ineen gefrutseld. Ik vond het handboek wat tekort schieten, zelfs ronduit saai vanuit de ogen van een sowieso al moeilijk te boeien 17-jarige. Het resultaat zijn vijf pagina's met een overzichtelijke theorie en een plezant gedicht van Tom Lanoye als proefkonijn. Ik verwijs de nieuwsgierige poëzieliefhebbers graag door naar "Mijn moeilijk lief (2/3)" voor een eerste lezing.

De andere kant van de medaille is wel dat ik hiermee een ganse namiddag heb "verloren" aan leerstof bijeen vergaren, zodat ik nu nog steeds mijn echte lesvoorbereiding op papier moet krijgen. En ja, dat moet wel degelijk. Voor elk afzonderlijk lesuurtje... Ondertussen moet ik ook nog een video  bekijken en klaarzetten tegen morgen, want mijn zesdes krijgen kijk- en luistertoets. Daarnaast wil ik ook de lessen van de vijfdes nakijken, óók tegen morgen (en ook dáár is er een luisteroefening op CD). Zoveel tijd heb ik niet meer, want vanavond heb ik een afspraak met Cyrano de Bergerac ergens in een Cultureel Centrum.

Tijd tekort dus en in feite ook goesting. Aaai, there's the rub! Waar gisteren het koordje van mijn jojo pijlsnel oprolde, hangt het ding nu ergens tegen de grond aan te bengelen. Alles is nu goed genoeg om tot afleiding te dienen: de krant, nog een tweede kopje koffie, de was wegleggen, mijn tenen (ja, ik pruts daar graag aan), mijn blog...

Dan heb ik van Nina nog een geweldig stokje gekregen: the Dreamdaystick, waarin je je fantasie eens volledig mag laten gaan. Ik moet nu wel heel hard op mijn tanden bijten om jullie niet meteen te laten meegenieten van hoe mijn droom(werk)dag eruitziet! Maar nee, ik hou het als beloning voor some hard work deze namiddag.

Ondertussen probeer ik wat beweging te krijgen in die jojo... zo met dat lusje om mijn vinger en allez hop, keer ne keer weer!

12:01 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

22-01-08

Ex-sexen

Een enquête bij 800 volwassenen leverde op dat:

- 60% wel eens sex heeft met een ex.

- 22% daarvan zelfs met meerdere exen.

- 29% doet het puur uit goesting en omdat de ex net op dat moment  voorhanden is (toevallig). Slechts enkelen (4%) wilden daardoor de relatie herstellen.

- 36% "bezoekt" de ex meermaals (2 tot 5 keer) 

- 46% keert bijzonder tevreden terug. Dit omdat ze ten eerste al de bedpartner gewoon zijn en tenandere omdat het gewoon goeie sex is (anders zou je het zelfs niet overwegen). 11% (slechts) beklaagt het zich wel nog achteraf en 29% blijft neutraal.

- Het gros van de enquête-invullers is tussen de 26 en de 30 jaar oud, waaronder 70% mannen en 30% vrouwen.

Zodus: voor elk van de ondervraagde personen is er wel degelijk een ex. Een ex, die wellicht deze enquête niet zal ingevuld hebben. 800 mensen met 800 exen dus (in sommige gevallen zelfs meerdere!). Dat maakt op z'n minst 1600 mensen, waarvan er maar liefst 960 aan ex-sexen doen.

Wat denkt u dáárvan!

01:03 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (16) |  Facebook |

20-01-08

Ne gelukkige zondag!

Ow ow ow... steady... verbijt de drang om te hoesten of er vliegt gegarandeerd iets mee. Tiens, zoveel heb ik nu ook niet gedronken. Een Vodka-Red Bull of twee en een glaasje champagne... en dat is trouwens nu al zo'n goeie 5u geleden. De rest was cola-light. Mijn maagje protesteert wellicht omdat het dat niet meer gewoon is. Véél te lang geleden dat we nog es echt waren uit geweest (buiten Nieuwjaar gerekend dan).

Wat is de balans na een nachtje stappen?

  • geweldig foute muziek die nu nog nazindert
  • ik die me daarop eens goed heb laten gaan
  • mijn voeten die schreeuwen om een massage nu
  • oogcontact en small talk met krullebol, alhoewel er niets meer van gekomen is (hoefde ook niet, want ik verstond zijn accent nauwelijks)
  • dat blousje is wel degelijk véél te diep uitgesneden, wat maakt dat ik het nooit meer zal dragen
  • één oorbel verloren en dat kan echt óveral zijn! Doeme toch...
  • ik ga beter eerst naar toilet alvorens ik naar huis vertrek, om te vermijden dat ik het zaakje alsnog in de graskant moet deponeren en daarbij met mijn stiletto's in de grond wegzak. Niet gemakkelijk!

Op naar mijn zachte warme bed nu... mmm.... o ja, en nog ne gelukkige zondag iedereen! :o)

06:13 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

19-01-08

En uwe maat

Mijn CD-collectie is weer es bijgespijkerd met Urbanus Vobiscum, Slimmer dan de zanger van Bart Peeters, Bob Marley - A legend - 50 reggae classics en In de daluren van Mira.

Normaal koop ik maar zelden CD's en spijs ik mijn Media Player met *bloos bloos* Limewire. Maar de laatste tijd ben ik very into onze Vlaamse kleinkunstenaars. Daar wil ik dan wel weer graag een centje aan uitgeven.

Nu, even over ons Mira... ik vind dat dus de max van een griet! Zoals zij jongleert met woorden en melodieën. Had ik in een ver verleden maar eens piano gekozen in plaats van die dwaze dwarsfluit! Nee, 't bleek m'n ding zo niet... en heb geen enkel instrument meer geprobeerd daarna. Verdammt, ik zou mijn gedichtjes maar al te graag es op muziek proberen zetten en wie weet...

Soit. Mira! Geweldige teksten dus. Hieronder "uwe maat":

En uwe maat... heeft een goe-fout Hawaï hemdje aan. En uwe maat... waar haalt hij die droge humor toch vandaan. En uwe maat... loopt gelijk Travolta in Saturday Night…Fever is wa kik krijg van uwe maat.En gij staat daar... me water in uwe kelder. En gij, zelfs de simpelste mop formuleerdegij niet helder. En gij, met uw schouderkes tot op de grond. Hoog Sammy, kijk omhoog, kijk naar mij. En uwe maat... werpt een indringende blik naar mij. En uwe maat legt z’n ogen op mijn lijf. En uwe maat... vertelt bescheiden over z’n carrière. En is dat niet zijn hand op mijn welwillende derrière En gij vraagt stotterend... hoe het nu me-me-me-me mij gaat. Na die toestand met ons vader. En met die werken in ’t straat. En gij vraagt of dakikgenen omnium heb. En of mijn valling al is gebeterd. En of dat de kraan nog altijd lekt. En uwe maat... geeft mij nachten die ge normaal alleen in films ziet. En uwe maat...Ik schrijf voor hem een liefdeslied. En uwe maat vertrekt met de noorderzon. En uwe maat z’n handen liggen nu op een andere kont. En ik zit diep... diep in de shit. En ik ween om hem zoals gij om mij. Dus nu staan wij quitte. Mag ik doen of uwe maat hier voor niks tussen zit. Want ik zou eens willen praten... over die toestand met ons vader. En over die werken in ’t straat. En over... En over uwe maat.

 

18:01 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

Shout shout, let it all out...

"... these are the things I can do without, come on... I'm talking to you, come on!" Jullie kennen deze klassieker uit de tachtiger jaren vast nog wel. Mijn visueel geheugen reageert instant door het beeld van die ene zanger ergens uit een hersenkronkel te halen. U weet wel, die met zijn krulletjes en zijn enorme mond vol tanden. Man, daar kon een gans rond ongesneden boerenbrood in! Maar ze hebben een blijvende indruk gemaakt, de Tranen voor Angsten, dat wel.

Dit maar ter intro. Want ik wilde jullie even laten meegenieten van al het schoons dat de gemiddelde Vlaming tegenwoordig produceert op een zoveelste online community, die -zoals altijd- op den duur zwaar wordt misbruikt als datingsite. Of toch een poging tot...

Na lange tijd ging ik nog eens gaan piepen op deze ene site, waar ik een eerder passief profieltje heb. Op de homepage kan iedereen "shouten", een kort berichtje loslaten op het publiek dus. Ter mijner eigen vermaak heb ik de "shouts" zo eens opgevolgd. Een kleine greep uit Vlaanderens talent:

Er zijn mensen die zeer zakelijk blijven met een "fijn weekend everybody!" of "Goeie avond iedereen". Dit laatste kwam van een security boy, die er op zijn foto wel heel streng bijstond. Ik zag het hem zo al zeggen, klaar om de bevelen van de dag uit te delen. Op hetzelfde moment houden sommige mensen het al voor bekeken: "We zijn der mee weg!" of "Sweet dreams! Ik kruip in m'n bedje." Bedankt voor de mededeling en jammer dat je ons nu al verlaat... of zouden jullie tóch nog opblijven, voor het geval er iemand zou reageren?

Verder zijn er ook altijd de IK-mensen, die er meteen voor kiezen hun eigen gevoelens in de groep te gooien. "Wat een klote weekend, pf" of "Ik ben zo eenzaam zonder jou", dixit ene Jo. Sorry Jo (Vally?), dat zinnetje heeft de Will al lang vóór u uitgevonden. Een ander schreeuwt angstvallig "Help, ik verveel me!" Ook niet echt aantrekkelijk... en als hij even later geen reactie krijgt, luidt het "Mis knuffels en aandacht!" Ook daar zal hij niet veel succes mee geoogst hebben. Nóg wat later schrijft ie: "Pffffffffffffffffffffffffffffff." Een wel zeer diepgaande monoloog. Een wulpse dame gooit het over een andere boeg: "Some of them want to abuse you, some of them want to be abused." Mja, alle testosteron daarheen, zou je zo denken, maar neen. Ook zij vangt bot, want even later: "Da's hier wel kalm hé op ne vrijdag avond?!"

Ik amuseer me anders wel kostelijk.

Het groepje IK-mensen blijft in feite maar beperkt. Het gros van de shouts geven namelijk blijk van een groot altruïsme door vragen te stellen aan de mede-onlinertjes. "Wie brengt een bezoekje?" "Wie komt een leuk berichtje schrijven?" Mag het ook een minder leuk zijn?

Zowel mannen als vrouwen staan blijkbaar scherp vanavond en wagen het er meermaals op: "Waar zitten de lieve vrijgezellen uit het Waasland?", zegt -en ik vertaal- Ikwiliemand. Nou, da's vrij duidelijk. "Zijn er bi meiden die zin hebben in een babbel?" "Niemand die ne keer wil langskomen??" "Lieve leuke dames aanwezig?" "Zijn er hier echt geen toffe meiden?"

Vele mensen die zich alleen voelen, zo te horen. Er moet toch ergens een match tussen zitten, nee? Vooral de mannen pakken het liever wat korter aan: "Liefde?", vat Superman samen. "Reacties?" "Klik hier!" en dan is er nog eentje die zelfs een deal wil afsluiten: "1 reactie, 5 terug"... en even later "1 reactie, 2 terug" Ofwel heeft hij het opeens onnoemelijk druk, ofwel zakt de moed hem ook al in zijn schoenen.

Tja, zoveel wanhopige uitlatingen... een mens zou van minder kregelig worden. Eén welbepaalde heer voelt zich duidelijk gekrenkt in zijn eer: "Bende bitchez!", besluit hij.

Zo kan het ook natuurlijk.

00:04 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

18-01-08

'k Ga 't zeggen Walter

13:27 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Draaie met die poep!

Afrikaanse dans - les twee

De les begon al niet zo denderend, toen bleek dat de percussionist van dienst verstek had gegeven. De leraar was daardoor al een half uur te laat en had ergens rondom de stationsbuurt op de nipper nog een vervanger opgescharreld. Zoals u weet, loopt het in een station altijd vol van Afrikaanse percussionisten, maar natuurlijk.

Terwijl deze laatste zich klaarmaakte, startte onze leraar de les alvast met enkele basic steps. Voorlopig nog zonder djembé, maar wel begeleid onder een voodooachtig gemurmel van de leraar zelf. Ik kan het onmogelijk hier neergeschreven krijgen, maar het ging een beetje alsvolgt: aliiimeleee aliiimeleee hummmm aaa aliiimeleee... zoiets dus.

Naast voodoo is hij vooral de franse taal machtig. De lessen zijn dus doorgaans in 't Frans, maar soms probeert hij het ook eens in 't Vlaams (chapeau trouwens!). "Eén, tuwee, derie, fier, fijf, zez, zeben, akt... euhm... thien? "Non", zeggen wij dan in koor: "negen!" "Ah ben, oui! Excusez-moi". "Lienks" en "rekts" kan hij wel goed uit mekaar houden en "draaie met die poep" kennen ze állemaal! De percussionist die er ondertussen gezellig is komen bijzitten, gebruikt dit zelfs te pas en te onpas. "Allez en avant, drááie!" Haha... hilarisch gewoon.

Toch even kort uitweiden over deze merkwaardige move. "Draaie met die poep", dat is heel wat anders dan ik tot nu toe gewend was. Ik was in de waan dat ik als geen ander kon draaie met mien poep op de muziek van Tarkan bijvoorbeeld, but then again, dat brengt ons wel bij een geheel andere cultuur. Het Afrikaanse poepedraaien is.... euhm... ietwat gecompliceerder. Je moet namelijk je heupen kunnen doen ronddraaien van links naar rechts en terug én tegelijk ook nog een beweging van boven naar beneden maken. Ik kijk naar de leraar en probeer het na te doen. Helaas, het lijkt eerder alsof ik dringend naar toilet moet. Dat van links naar rechts gaat nog, maar van boven naar beneden? Ik geraak totaal in de war...

Wat me terugbrengt op het taalgebeuren in de klas. Ik schiet mijn eerste kemel af en plein publique. Jawel, en ik ben zo trots dat ik het jullie zeker niet onthou.

Ik sta daar dus in uiterste concentratie een poging te doen om te poepedraaien en geraak mijn tel kwijt (want ja, het ís een pasje en dus mag je dat maar x-aantal keren doen). De leraar bemerkt het en vraagt me lachend: "Tout va bien?" Ik zeg vol overtuiging, doch bewust dat er een meter haar op stond: "Bwa, j'ai perdu ma compte, c'est tout."

Zeg deze zin nu zelf eens luidop... Je kan al raden wat de Vlamingen daarop te zeggen hadden zeker?

01:49 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

17-01-08

En wijle verder

Interessante invalshoeken die ik van ieder van jullie heb gekregen. Ik heb ze aandachtig gelezen en genoteerd in my book of experiences. Als u me niet kwalijk neemt, reageer ik liever niet. Zoals ik al zei: case closed en wijle weer verder!

Om eens over iets helemaal anders te beginnen! Ben daarnet mijn fotoboek eindelijk mogen afhalen bij Blokker. Een erehaag van para's in hun jammie legerpakske stond al klaar voor de deur en de rode loper lag ongeduldig uitgerold te wachten. Begeleid door engelenmuziek liep ik met glijdende passen naar de balie, alwaar mijn boek mij overhandigd werd op een fluwelen kussentje.

My preciousss... en ik klemde het pakket stevig tussen mijn armen. O ja, eerst nog betalen en dan vlug vlug naar de auto om het boek te ontdoen van alle overtollige karton. Oh... my... god! Wat een kwaliteit! Dat ik dit nog niet eerder had gedaan?! Mijn ganse verhaal gebundeld in een echt boek, met als hoofdpersonage: IK! :o)

't Is een echte aanrader, een meer dan waar voor je geld, een ongelofelijk goed idee.

Als je 't mij vraagt... Blokker!

17:56 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

Teveel vrouw?

Ik kom tot die conclusie. Ik zal 'teveel' vrouw zijn. Too much to handle. Misschien zelfs too 'hot' to handle. Hell yeah, nu mag u gerust denken dat ik een omhooggevallen griet ben met een torenhoog ego. U mag van mij. Het zal me een dikke worst wezen.

Hoewel ik dit beter niet zou schrijven (omdat het mogelijks tegen mij kan gebruikt worden), zet ik het toch zwart op wit. Want het zijn de laatste woorden die ik eraan wil vuil maken. De finale conclusie.

Twee keer op rij is me ietsje te veel. Twee keer in het ongewisse gelaten zonder boe of ba. Twee keer dat ik mezelf bereidwillig opstel en het deksel op mijn neus gewreven krijg. 't Getuigt niet echt van de volwassenheid die ik had verwacht.

Want volwassenen, dat zijn we allemaal in dit spel. De spelregels zijn nochtans heel simpel: you give a little, you take a little, no strings attached. Dat een man hiermee moeite zou hebben, had ik helemaal niet verwacht. Maar goed, het is zeker mogelijk en dan moet dat gerespecteerd worden. Maar stel nu dat een man zich daar uiteindelijk niet comfortabel bij voelt en dat niet durft te zeggen. Zou hij dan vol enthousiasme ook maar iets beloven? Ik dacht het niet.

Dan blijft voor mij nog maar één mogelijkheid over. Hij rammelt ermee. Hij speelt ongegeneerd met mijn dierbare voetjes. En met welke reden begod? Niet om mijn hartje te veroveren. Dat is al helemaal zijn bedoeling niet. De mijne trouwens ook niet. Om mij op stang te jagen dan? Mogelijks. Zeer waarschijnlijk zelfs, aangezien ik nu het beste van mezelf aan het geven ben op dat gebied. Maar ik moet het mezelf nog één keer toelaten, omdat schrijven mijn manier is om een hoofdstuk af te sluiten.

Het had mooi kunnen zijn, zo'n friend with benefits, maar dan moeten die benefits er toch ooit wel een keer van komen, niet? Komt nu misschien heel oppervlakkig over allemaal en ja, ik vraag mezelf ook af of ik niet stiekem in een man aan het veranderen ben. Maar ook dit is wie ik ben. Een vrouw met een libido. Verdomd moeilijk als je dan ook nog eens verstand tussen je oren hebt zitten en niet met gelijk wie je lusten wil botvieren.

Bij deze alweer iemand om aan het lijstje 'no can do' toe te voegen. Ik zei het toch, ik ben teveel vrouw. Te overweldigend, te mondig, te gulzig... misschien zelfs te mooi om waar te zijn?

Ik kruip stilletjes in een hoekje en lik m'n wonden. U dacht dus dat een vrouw veel gemakkelijker aan haar trekken kwam? Op een platvloerse manier zeker, maar zoals ik het graag wil duidelijk niet.

00:19 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

16-01-08

Hebt u wel het juiste sterrebeeld?

***You Should Be An Aries***


What's good about you: you're fearless about taking charge and grabbing the spotlight

What's bad about you: if you're annoyed, you're not going to hide it!

In love: you jump in quickly and don't mind risking your heart

In friendship, you're: likely to have a new best friend each month

Your ideal job: detective, butcher, or surgeon

Your sense of fashion: ultra trendy and sexy

You like to pig out on: appetizers, especially buffalo wings


What Sign Should You Be?

Ik ben geen Ram. Ik ben een Boogschutter... MAAR dit testje zit er zo naast nog niet:

Ja, ik neem graag de leiding en ja, ik sta heel graag in de spotlights. Ik sta altijd wel ergens te springen met mijn veel te korte beentjes "Look at me! Look at me!". Daarnaast gééf ik ook graag aandacht, daar niet van. Ik kick er zelfs op om mensen dat goed gevoel (jullie kennen dat liedje vast nog wel) te geven.

Een negatief kantje aan mij is, inderdaad, dat mijn gezicht en radde tong boekdelen spreken. Wie tegen mijn kar rijdt, zal het geweten hebben. Kan die gevoelens nauwelijks voor mezelf houden.

Love.... aaah, love! Daarin ben ik steevast een bungeejumper. Rekker aan mijn voeten en duik, de diepte in. Meermaals gebeurt het mij dat de rekker afschiet en ik face down, ass up neerstort. Auw. Maar ook hier kan ik het niet helpen.

Qua vriendschap ben ik een zeer sociaal en joviaal mens. Ik maak gemakkelijk nieuwe vriendjes, maar die bombardeer ik niet meteen tot de beste. Zo kom je er maar weinig tegen trouwens. Gecontroleerd plezier typeert me hier meer.

Mijn ideale job: slager?? Woehaha! Alhoewel... ik zou het wel eens zien zitten om een halve koe uit te benen, biefstukken te snijden en ribbekes te scheiden. De frustraties zouden er met stukken afvliegen! Hetzelfde geldt voor chirurg trouwens... (wtf? Only kidding...) Als laatste zou ik mijn bokes wel kunnen verdienen met detective spelen. Oooo ja, daar kan ik me direct in vinden. Ik ben nu al een halve Sherlock Holmes. Alles uitpluizen en de waarheid achterhalen, koste wat het kost. Typically me.

Mode: tja, ik ben niet zo'n modekoningin... weet nauwelijks wat er zich afspeelt op de catwalk. Ik draag mijn eigen stijl... nee, eigenlijk stijlen... vandaag in slodderbroek en dito trui, morgen een elegant kleedje met netkousen ;o)

To pig out on something betekent iets gulzig naar binnen werken, met krot en mot opschrokken dus. Buffalo wings? Bwaaa... geef me maar die kippendingetjes in de plaats. Appetizers in het algemeen? O mjaaaam, voor mij het hoogtepunt van welk feest dan ook. Verbroederen met de garçons helpt daarbij :o)

Nog even de auteursrechten verzorgen, want dit testje ben ik gaan halen bij Miss Mystic. Bedankt voor deze luchtige pauze!

And now back to work... grmpf.

13:37 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

Een eigen fotoboek

Exciting! Ik mag straks mijn fotoboek afhalen bij Blokker. Vijf maanden fratsen en toeren in het buitenland heb ik netjes op 64 bladzijden samengevat gekregen. Foto's mét uitleg weliswaar. Veel beter dan telkens je laptop open te zwieren en de mensen een allegaartje te tonen. Waar ik al zeker tegenop zag, was om ál die foto's te laten afdrukken en die dan met van die vervelende kleine stickertjes in een fotoalbum te kleven. Mijn handen zijn daar trouwens niet voor gemaakt. Gegarandeerd hangen ze scheef of ben ík diegene die vol hangt met plakkertjes.

Ik knutsel wel graag, maar geef mij toch maar een pc en een gebruiksvriendelijk programaatje waarmee ik kan knippen en plakken, van gedacht kan veranderen en het tóch weer anders doen... tot ik tevreden ben. Zeer plezant, indeed :o)

Blokker biedt ook kwaliteit! Ik heb het resultaat al gezien bij een vriendin. Zeg nu zelf: je eigen fotoboek met hard cover, waar de foto's nooit vergelen en de klevertjes hun kleverigheid nooit verliezen. Handig! Bovendien betaal ik maar 50 euro voor het hele geval: hoeveel achtergrondkleuren je ook gebruikt, hoeveel foto's je per pagina ook "plakt".

Dus, zoekt u nog een origineel geschenkje voor relatief weinig geld? (Je kan ook kiezen voor een kleiner boekje met 12 pagina's bijvoorbeeld en soft cover). Blijven uw digitale foto's ook steeds verweesd achter op de hard disk van uw pc? Surf dan snel naar hier en knutsel je fotoboek in mekaar!

Ik ben benieuwd naar het mijne...

11:11 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

14-01-08

Gniffel gniffel

"We zijn in form zenne, mevrouw!" En bibi was gewaarschuwd.

Zeventien tieners kijken me geamuseerd aan, terwijl ik mijn meest verhullende pokerface opzet. "Des te beter", zeg ik "allez kom, we gaan de les beginnen!".

De maandagblues? Dat kennen pubers niet. Nog niet. Het leek veeleer op een vrijdagnamiddag net voor de grote vakantie. Ik heb vandaag de eer gehad om mijn allereerste propje door de klas te zien vliegen. Toen ik vol interesse vroeg of ik het mocht lezen, klonk het uit twee monden unaniem: Neeee! "Stop het dan maar onmiddellijk weg!" De omzittenden gniffelden. Nee, dit was echt niet het moment om toegevingen te doen.

Nog geen vijf minuten later beginnen vier andere plezanterikken luidop een conversatie te houden, middenin een oefening, zomaar... moet kunnen. Ik ga er bij gaan staan. "Tasje koffie dames en heren?" "Maar 't ging over de les", proberen ze nog. Het wordt stil in de klas.

Ik draai me om, loop naar het bord en zet me nonchalant neer op de voorste bank. Ik verander in de gids. Zij de kudde... en ze zúllen me volgen. "Kijk", begin ik, "ik doe mijn best om de lessen aangenaam te laten verlopen. Ik maak het jullie gemakkelijk door het schema van de les zelfs al aan bord te brengen. De leerstof is nu misschien wel zwaar, maar zo gaan we zeker niet vooruit." 34 ogen staren me aan. Expressie nul.

Ik ga verder op een kalme toon "Ik respecteer jullie. Jullie mogen gerust assertief zijn." "Wat is dat, mevrouw, assertief?" "Dat jullie een eigen mening mogen hebben en dat ook uitspreken. Ik duld het, zolang jullie dat doen op een beleefde manier en op het geschikte moment." Een paar hoofden knikken me instemmend toe. "Allez, en dan gaan we nu verder met de oefening..."

Echt stil wordt het nooit, maar ze zaten toch weer met hun ogen gericht op hun boek. Toen ik even later nog op bord een fameuze spreekoefening en toets neerkrijtte, zag je aan hun gezicht dat het menens was. "Allez mevrouw, mogen we die spreekoefening niet per twee doen?" "Per twee? No way, ik wil elk van jullie eens apart bezig zien. Je kan het vast wel alleen."

Ik heb hun eerste huistaken binnengekregen vandaag. Mijn beurt om te gniffelen nu...

18:12 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

Ambetante vraag

Gisteren bekroop mij een wel zeer akelige vraag. Ik zag mezelf daar liggen in het tweepersoonsbed, beide kussens in het midden op een hoopje geflanst, twee boeken links, drie boeken rechts. Want dat heb je dan, als je alleen slaapt: de lectuur kan gerust mee IN bed.  

En opeens was ze daar, de vraag. Haar lange, knokelige vingers grepen mijn pols vast en knepen me ter verantwoording. Ik kon niet anders dan mijn boek laten vallen. Verontwaardigd keek ik haar aan: "Wat nu weer?"

Ze zette haar meest bedenkelijke gezicht op en vroeg: "Wat... als je nu je hele lange leven alleen blijft? Geen lieve man die je 's morgens wakker kust, geen kinderen die je voor je verjaardag ontbijt op bed komen brengen. Een huis voor jou alleen, waar je alleen kookt, alleen de afwas doet, alleen de TV wegzapt. Wat als?"

"'t Is al laat", zei ik, in de hoop dat het excuus zou werken. "Moet je daar nu nog mee aan komen draven? Ik moet morgen werken." Ik draaide me met een zucht op mijn buik (want zo slaap ik het best) en deed het licht uit.

"Tja", zei ze fluisterend, en ze nestelde haar koude lichaam tegen het mijne, iets wat ze anders nooit doet. "Je zal er stilaan toch rekening mee moeten houden. Binnen drie jaar ben je er al dertig..." Ze was duidelijk op dreef. Wat daarna volgde was een hele litanie over hoe ik het toch anders had gezien toen ik jonger was, dat ook ik mijn geluk verdien, dat ik me meer moet openstellen voor nieuwe mensen... "Maar ik stel me toch open?" "Jaja, maar je hart zit wel zeer stevig op slot hé, meiske".

Ergens temidden van haar stroom woorden moet ik ingedommeld zijn. Gelukkig. Maar toen ik vanmorgen wakker werd, lag ze er nog. Triomfantelijk uitgestrekt langs de kant van het bed. Ik trippelde zo stil als ik kon de slaapkamer uit en liet haar voor wat ze was.

Ze kan zien dat ze tegen vanavond het huis uit is. Wat een ambetante vraag!

 

11:24 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

13-01-08

I exist!

Een nieuwe gadget voor de skynetbloggers: het Exist profile.

 

Niettegenstaande dat ik al enkele soortgelijke profielen heb rondslingeren op het net, heb ik me hier toch ook weer laten verleiden. Veel staat er niet in, gezien ik mijn anonieme status het liefst zo wil houden. Maar 't is wel fun dat je een netwerk van vriendjes kan uitbouwen, kan zien wie er je blogje bezoekt en er nóg maar eens een andere manier van communiceren op nahoudt. Ik merk ook op dat meer en meer skynetbloggers zo'n Exist-profiel aanmaken.

Eens kijken wat het geeft...

16:32 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

The musical of my life

Hahaaaa, eindelijk relaxen! Goed doorgewerkt vandaag (tussen de reacties op m'n blog door).

Mijn enige real life sociale contacten van de dag waren: de man van het boekenwinkeltje waar ik nog wat kopietjes kon maken, de meneer in de Fun die me geen cartridge nr. 21 meer kon verkopen en de meneer van de fotozaak die nog net één zulke cartridge liggen had! Jihaa, he made my day! Verder één telefoontje van m'n beste vriendin "Wat denkt ge, mies? Even ontspannen vanavond?" Ik heb haar moeten teleurstellen, omdat ik wilde doorwerken. Zelfs vergeten te eten sinds vanmiddag!

Maar nu dus: tijd voor welverdiende ontspanning! Ik zet mijn media player aan en begin aan mijn blogronde. Bij Mzungu krijg ik al meteen een stokje in mijn schoot geworpen. Deze keer een wel zeer muzikaal.

De opdracht luidt: zet je mediaplayer aan (or whatever produces sound), op shuffle weliswaar (en dat is altijd zo bij mij) en noteer de eerste 20 liedjes. Deze compilatie zou the story of your life moeten vertegenwoordigen. Nu, ik was op dat moment al zo'n vijf minuten aan het luisteren (even gecheckt welke liedjes tot dan) en ben vlijtig beginnen noteren. Neen, ik heb niet gezeurd. Hoewel ik bij sommige deuntjes wel een zeer hoge drang kreeg om ze te skippen... Goed, hier komt de waarheidsgetrouwe versie van mijn leven... in soundtracks:

  1. Opening credits: K's Choice - Too many happy faces. Oke, beetje melancholisch, maar zo kan ik soms wel zijn ja.
  2. Waking up scene: Status Quo - You're in the army now... ooooewoow, I'm in the army now?? Misschien wel in één of andere strijd, met mezelf... ofwel heb ik het allemaal maar gedroomd. :o)
  3. Getting ready scene: TV Tunes - The love boat theme. Haha! Ik zie mezelf al in de badkamer bezig op die muziek. Romantisch!
  4. Car driving: Daft Punk - Television rules the nation. Euhm, mja... ja... niet mijn favo cruising muziek, maar kom.
  5. High school flash back: Rita Hovink - Laat me alleen. Man, ik schaam me dood! Maar ach, 't gaat over mijn tienertijd :o) En tieners, you know...
  6. Nostalgic scene: George McCrae - Rock your baby. Een gouwe ouwe! Tja, die staan ook tussen mijn playlist. Toch, dit is nu niet mijn nostalgischste plaat ever...
  7. Angry scene: Mezelf (Ikke dus ja, zingen en opnemen *ahum*) - Beatiful. Een cover van ons Christina door mij persoonlijk... maar ben er niet echt boos om.
  8. Painful scene: Clouseau - Ik zie de hemel. Bij een straalblauwe dag naar boven kijken, 't kan soms pieken in de oogjes... maar voor de rest.
  9. Break-up scene: Edith Piaff - je ne regrette rien. Er knal op!
  10. Sad, break-up scene: KC and the Sunshine Band - Give it up. Tja, als het afscheid triest is... toch opgeven dan?
  11. Nigthclub dance scene: The Veronicas - 4Ever. "Here we are, so what you're gonna do? Do I have to spell it out for you?" Hehe, klopt als een bus. Graaauw.
  12. Buddy, side kick scene: Marco Borsato - Zeg me wie je ziet. Awel, de beste persoon om zo'n vraag aan te stellen is natuurlijk je buddy. Correct.
  13. Secret love scene: Green Day - Boulevard of broken dreams. Hm, dit liedje blijft voor mij gekoppeld aan één welbepaalde jongen. Secret was de love niet, wel ongrijpbaar... en uiteindelijk onmogelijk.
  14. Life's OK: Evanescense - Lacrymosa. O jee... so not Life's OK!
  15. Love scene: Justin Timberlake - Sexy back. Liever sexy dan melig, idd!
  16. Kissing scene: Jackie Wilson - Reet Petite. Haha! Dat wordt wellicht een turbodraaizoen.
  17. Relaxing scene: My Chemical Romance - Dead! Euhm? Relax, take it easy?
  18. Action fight scene: Daniel Boone - Beautiful Sunday. Stel je daar eens een Terminator scene bij voor in volle actie! Hihiii.
  19. Victory scene: Barry White - Let the music play. Nog zo'n schaam-je-rot moment... no further comment...
  20. Closing credits: Pussycat Dolls - Don't Cha. Aah, dat begint er al meer op te gelijken :o) De allesomvattende, concluderende scene!

Het 21ste liedje kon ik jullie ook niet onthouden: Prince - Purple Rain. Zááálig om zo door de blogs te struinen... Wiens leven zou ik nu ook eens op muziek willen zien staan? Ah, Miss Mystic! Welk oeuvre treffen we in uw muziekbibje aan?

01:25 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

12-01-08

Waarom een vrouw zo lang in de badkamer zit

Vooraleer ik aan mijn ontplofte bom werk begin voor vandaag, moet ik toch even iets kwijt. Zo heel eventjes maar. Ik richt mij vooral tot al het mannenvolk onder jullie. De dames zullen me hoogst waarschijnlijk bijstaan in mijn betoog.

Weten jullie, heren... hebben jullie énig idee wat een voorbereidingen een vrouw treft alvorens zij op date gaat met u, de gelukkige? Waarschijnlijk niet. Dat een man een bloemetje hoort mee te brengen op een afspraakje, is niet voor niets uitgevonden. Wij vrouwen verdienen dat wel na uren zwoegen.

Ik verklaar mij nader.

De afspraak wordt gemaakt. De plaats van ontmoeting is bekend. De vrouwelijke hormonen schieten vrijwel meteen in actie. Want wij willen er piekfijn uitzien, overdonderend, ja zelfs oogverblindend!

Dan trekken wij naar de badkamer waar wij eerst en vooral onze pot wax opwarmen. De bikinilijn die weer veel te snel is bijgegroeid, gaat er onverbiddelijk af. Daarna nemen wij onze ladyshave en scheren het hele zaakje bij. Dat hoeven wij niet per sé te doen, zegt u? Toch wel, want als het er dan toch van komt, sta je als vrouw liever niet met beschaamde "kaken".

Vervolgens wordt het pincette bovengehaald. Ten eerste voor de wenkbrauwen, ten tweede voor alle verloren gelopen haartjes die geniepig op de onmogelijkste plaatsen zijn komen te staan. Ik bespaar u, man, de details. De vrouwen weten waarover ik het heb.

We verplaatsen ons naar de douche (o ja, en eerst nog de waxspullen uitspoelen en te drogen hangen). Eens in de douche neme men het scheermesje. De benen en oksels worden weer zo zacht als een babyvelleke. Elk streepje huid moet er eigenlijk wel stralend uitzien. Vandaar de luffaspons en de zacht peelende douchegel van Dove.

Na het afdrogen volgt een hydraterende en licht glanzende bodylotion (ook van Dove, zodat we bij hetzelfde geurtje blijven). Terwijl we ons hele lijf masseren, checken we nog eens dubbel of alle haartjes deskundig verwijderd werden. Indien niet: terug naar het pincette!

We zijn aanbeland bij het haar nu, de coiffure... anders dan bij jullie (een beetje gel en 't is in orde), moeten wij een kwartier -ten minste!- föhnen en stylen vooraleer het deftig te noemen valt.

Daarna op naar de slaapkamer voor de laatste fase. Tegelijk gaan de kleerkast, het juwelenkistje, de schminkbox én de parfumlade open. Een sexy lingeriesetje, een tenue om U tegen te zeggen: jawel, het wordt allemaal zorgvuldig uitgekozen voor u, meneer! Alsook de juwelen, het parfum van de avond en de subtiele, natuurlijk ogende make-up.

Na zo'n twee uur (pas op, wij amuseren ons ondertussen wel) staan we picobello klaar voor de date.

Het is echter niet zo fijn als je even later te horen krijgt dat het avondje uit wordt afgelast.

13:12 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (21) |  Facebook |

11-01-08

Vandaag wil ik maar 1 ding:

Tip: klik alvast op de 'pleej'-toets en lees de tekst gerust mee onderaan...
Da's al tien jaar, da'k in 't vak zit (ja, nu wel iets minder, maar kom)
'k heb geschreven in Aalst, Peutie, Zwevezele, Genoelseldere
'k Heb blogs doen vollopen
'k Heb blogs doen leeglopen
'k Heb succes gekend
'k Heb ellende gekend (bwaaa)
'k Heb toejuichingen gehad
Bloemekes, verzoek"nummers"
AC/DC, Cherie, Bakske vol met stro
Ik weet niet waarom (of toch?)
Ik weet niet hoe het komt (o jawel)
Maar bloggers hebben meestal maar één verzoeknummer 
Je veux de l'amour
Je veux de l'amour
Waar ik ga, waar ik sta
Voor ik sterf, voor 'k verga (van de goesting)
Je veux de l'amour 
'k Heb een syndicaat (tja, wa zijt ge dáár nu mee?)
'k Heb een agent (waar??)
De ene werkt per tarief
De ander op percent
Degene die zoals ik werken op het sentiment (hell yeah!)
Worden door het leven niet lang verwend (oei… nee?)
Ze worden zot (ik OOK!) 
Je veux de l'amour
In een kano, op het strand (direct)
In de lift, op de tram (o ja ja ja!)
Op de vloer (of in een zacht bed, een rond liefst en een GROOT!) 
Ik babbel met de gast
Die mij een glas aanbiedt (of meerdere)
Tot ik genoeg op heb voor een volgende stap
Ik babbel met 't ventje
Dat er tof uitziet
Ik sloof me uit
Compliment en een grap (mwoehaha! *ahum*)
Maar ik wil geen grap meneer, ik wil geen grap
Je veux de l'amour
Ik wil geen geld meer van diejen tieste
Ik wil dat hij van me houdt
Pour toujours 
Wanneer een blogger succesvol is
Dan heeft 'ie talent, fans, wordt geëerd als een vorst (nou jaaa...)
Wanneer 't minder goed gaat, wat heeft 'ie dan nog (ja, WAT?)
Paranoia (*slik*?), en twijfels en vooral veel dorst (o ja, dat wel!) 
Je veux de l'amour
Je veux de l'amour
In die hel
Als ik kots in de goot
Onder 't kwijl, half dood (dan nóg gaan ze me nemen!)
Je veux de l'amour 
Liefde voor mij en voor m’n hond (poes?)
Die heel de nacht in de auto op me wacht (down girl)
Ik wil er zelfs voor de premier (de welken?)
Al heeft 'ie z'n smoeltje niet mee 
Je veux de l'amour
Je veux de l'amour
Voor m'n slapeloze vent, van tranen nat
Als ik thuiskom, strontzat
Om 4 uur ’s ochtends (pas op, dat zou ik NOOIT doen ;o) ) 
Je veux de l'amour
Voor m'n vrienden (voor hen, met hen en in hen...)
Die ook vanavond weer de weg naar m'n deur niet vinden
Je, je, je, je, je, je veux de l'amour
Voor die verstrooide madam
Die haar pil vergat
Voor abortus
Op weg naar Amsterdam (hell, naar wherever!)
Je veux de l'amour
Nu, niet seffens, niet direkt, niet subiet, niet weldra, maar nu
Maintenant, tout de suite, heute godverdomme
Je veux de l'amour 
En ook geld, geld (jaaaa, veeel geld!!)
Om cadeautjes te kopen (huh?)
Om aan iedereen te geven (huh? huh?)

Opdat ze zouden van me houden (*zucht*)

;o)

15:32 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

10-01-08

Mijn eerste keer vanavond

Een voorsmaakje!

 

17:40 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |