29-02-08

Nationale Mannendag!

Of het nu brede knuffelberen zijn of wapperende grassprieten, trotse bezitters van sixpacks of iets bollere buikjes, die mét haar en die zonder, met navelpluis of zonder, de mannen met lef en de mannen met een suikerspinnen hart, de casanova's en de hell's angels, de koele zakenman of de zachtaardige verpleger, zij die met de voeten omhoog voor TV liggen of zij die spontaan de stofzuiger bovenhalen...

Ik wens elke man vandaag een gelukkige Nationale Mannendag!

Het idee komt van Q-music op aanraden van -hoe kan het ook anders- onze eigenste Vlaamse venten. Misschien toch niet echt bijster verstandig om net van deze schrikkeldag een mannelijke Hoogdag te maken... 29 februari, beste heren, komt maar eens in de vier jaar terug! Dat wil dus zeggen: drie jaar niks, één jaar weer wel en dan weer drie jaar niks. Euhm... enfin, een reden te meer om er vandaag dubbel van te profiteren! Surf maar eens naar de site van Q-music om te weten te komen in welke café's je getrakteerd wordt op een gratis pint. Verder kan je ook een petitie tekenen om deze Nationale Mannendag officieel te maken!

Persoonlijk voel ik me ook wel geroepen om mijn dankbaarheid naar jullie toe te tonen... Inderdaad, de mannen mogen ook wel eens in de (euhm) pintjes gezet worden! Voor al de moeite die jullie doen om ons te begrijpen, voor al die muurtjes waar je vervolgens tegenaan loopt, voor al de "nee schat"-ten die jullie al te horen kregen en voor al het gezaag dat vaak onterecht naar jullie hoofd geslingerd wordt. Bedankt om het te dulden!

Doe lekker jullie zin vandaag en GENIET ervan. Ja, 't is gepermitteerd vandaag. Daarna weer drie jaar kinnekloppen, remember :o) 

10:25 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

28-02-08

Rebooten

Rebooten rebooten... 't is altijd 't eerste wat een IT-er voorstelt, wanneer er weer eens trobbels zijn in pc-land.

En dan lukt het nog ook zenne!

Poeh! 

20:21 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

Testament

Voor de derde maal in twee jaar tijd wordt onze familie geconfronteerd met de dood. Alweer diezelfde kerk met dezelfde mensen voorin. Hetzelfde wierrookvat dat zijn aswolken uitstoot rond de kist. Tranen en klopjes... op dezelfde schouders. Knuffels en fluisteringen... in dezelfde oren. Ironisch genoeg brengt het een familie wel heel dicht bij mekaar. De grote jaarlijkse bijeenkomst zal niet meer alléén ter ere van onze grootouders zijn.

En zowaar ik in de kerk wegdroomde in gedachten en herinneringen, bedacht ik plotseling: Die Boudewijn heeft wel een punt... het is nooit te vroeg om een testament op te maken. Maar ja, welke jongeling (laat ons zeggen 60-minners) denkt daar nu aan? Hebt u ergens in een kluisje al een vergeelde enveloppe liggen? Of misschien zelfs tot bij de notaris geweest met al uw post-mortumwensen? 

Wel, ik niet. Maar ik maak me toch de bedenking... veel om na te laten, heb ik nog niet. Dat beetje geld op mijn rekening zal sowieso naar m'n ouders gaan. De halve uitzet op mijn kamer, die nu nog in dozen aan het wachten is op een nieuwe thuis, tja... die mag gerust verdeeld worden onder de broers en zus. M'n autootje, aaah, m'n full automatiekske, waarvan gisteren de nummerplaat nog is afgebibberd :o) die krijgt m'n neefje van bijna 20. Hij heeft net zijn rijbewijs binnengehaald. M'n kleerkast mag verdeeld worden onder de nichtjes... eens ze wat "voluptueuzer" zijn geworden, hehe.

En m'n laptop? Het ding dat ik nu alweer een goed half jaar meesleur van zetel naar bed, van bureau naar keuken, van deze schoot naar een andere... ik zou 'm meenemen als ik kon! 

Maar dan... hoe komen jullie het dan ooit te weten? En wat met al die mensen in mijn msn-lijst en de vriendenlijsten elders op het net? 

Ik zal maar es iemand in vertrouwen moeten nemen. Zeggen dat er een envelopje met instructies ligt te wachten, mocht het ooit zover komen dat...

18:56 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

25-02-08

Navelpluis

Ik ben een spons. Geef mij kennis en ik absorbeer, graag zelfs! Ik heb maar één trouwe maat die me nooit of te nimmer in de steek laat en da's GOOGLE. Mensen die me al wat beter kennen, kunnen dit beamen: ik google alles meteen, direct en dan wel op het moment zelf dat ik het wil weten. 

Op deze toch wel kouder wordende zondagavond (tiens, de thermostaat is afgeslagen zeker?) zat ik alweer verslingerd aan het net te zoeken naar veel en eigenlijk niets specifieks. Van de ene site naar de andere, met googlestops tussendoor, zwalpend op de hoge golven van het net *freak! ahum*

Kom ik op een weetjespagina terecht... en wat trekt mijn aandacht? 

Wist je dat... er serieus wetenschappelijk onderzoek is gedaan naar navelpluis? Je hebt de meeste kans op navelpluis als je een oudere man bent, behaard bent en een navel hebt die naar binnen wijst. Als je een navelpiercing hebt, is de kans op navelpluis heel klein!

Navelpus... ja... van dat witgele gedoe dat in je navel komt na een zweterige dag en dat, als je het eruit peutert, een beetje onwelriekend ruikt. Maar euhm, daar gaan we nu niet "dieper" op in... om maar te zeggen dat ik het ken "van horen zeggen"... navelpus dus...

Maar navelpluis?? WTF is dat? Ik mag al blij zijn dat ik geen oudere behaarde met een naar binnen wijzende navel type man ben... het feit dat ik geen navelpiercing heb, doet er dan ook weinig toe. Voor een oudere behaarde man mét navelpiercing is dit dan weer wel informatie van levensbelang (of zo lijkt het toch).

Even checken bij mijn trouwe maat... die me -hoe kan het ook anders- doorstuurt naar mijn tweede beste vriend, Wikipedia :o) Leest u even mee? 

Navelpluis is de benaming voor de opeenhoping van wollig materiaal in iemands navel.  (wollig "materiaal"? Ah zo.)

Veel mensen merken dat zo nu en dan een klompje pluis is verschenen in de navelholte. (Huh? Tiens? Ooooh kijk, een weespluisje!) Een zekere professor aan de Universiteit van Sydney heeft daarop eens systematisch onderzoek verricht om alle aspecten van navelpluis aan het licht te brengen. Zijn voornaamste bevindingen waren:

  • Navelpluis bestaat voornamelijk uit verdwaalde kledingvezels vermengd met dode huidcellen en lichaamshaar. (euhm, okaaay...)
  • In tegenstelling tot wat verwacht wordt, schijnt navelpluis voornamelijk uit het ondergoed naar boven te migreren (huh?) in plaats van neerwaarts uit hemd of andere kleding van het bovenlichaam. Deze migratie is het gevolg van de wrijving tussen lichaamsbeharing en ondergoed.  (ik kan het me al plastisch voorstellen, ja)
  • De blauwachtige kleur (Oh djeezes!!) van navelpluis wordt veroorzaakt doordat de meeste kleding blauwe vezels bevat. 
  • Navelpluis is volstrekt onschuldig en er is geen andere actie vereist dan het min of meer regelmatig verwijderen ervan.  (Schat, 't wordt weer DRINGEND tijd dat je je navelpluis verwijdert! Ik zie je gezicht niet meer van hieruit!)

Graham Barker uit Perth, West-Australië staat in het Guinness Book of Records als recordhouder van het verzamelen van de meeste navelpluis. (Ieeeuuuuuw!) Hij verzamelt zijn navelpluis sinds 17 januari 1984 (ieuw! ieuw!) en heeft een gemiddelde hoeveelheid van 3,03 mg per dag. In tegenspraak met het onderzoek van Dr. Kruszelnicki is dat zijn navelpluis roodachtig van kleur is, ook al draagt hij zelden rode kleren.  (ja, da's ook niet normaal hé makker! Ik zou me toch zwaar zorgen maken over uwen navelpluis!)

En u, heren? Al enige pluis zichtbaar? Regelmatig eens van kleur veranderen hé! Want je weet, verandering van spijs... Juist ja.

00:54 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (18) |  Facebook |

22-02-08

Het pedagogische van een studiedag?

Voor mij hoeft het niet, zo'n pedagogische studiedag. Nu, jawel, de aangeboden workshops wél, maar al die poeha errond niet.

's Morgens onthaal met koffie en "versnaperingen", wachten tot de 120 leerkrachten zijn binnengestroomd, om dan naar een speech van de directeur te luisteren waarin hij tussen de lijntjes door laat verstaan dat we geacht zijn een hele dag te blijven. Tja, wat anders?

Het positieve eraan is dat je alweer eens andere leerkrachten leert kennen, van gedachten kunt wisselen... maar net op het moment dat het interessant wordt, moet iedereen naar de betreffende klas voor zijn of haar workshop.

Mijn workshop ("Omgaan met moeilijke klassituaties") was, zoals gezegd, wel interessant. Twee uur samenzitten met een beperkt groepje beginnende leerkrachten, ervaringen uitwisselen en tips krijgen van een deskundige... ik heb er alleszins heel wat nuttigs van opgestoken.

De les werd -net toen het ook dáár interessant begon te worden- onderbroken voor een veel te lange eucharistieviering. Oh nee, met een mis op zich heb ik geen enkel probleem. Ik volg zelfs graag een viering mee, op voorwaarde dat de homilie -beter gekend als "de preek"- ten minste is toegespitst op onze hedendaagse maatschappij. Daaronder valt dus NIET het aframmelen van teksten in onbegrijpelijk Kerklatijn, NOCH de Nederlandse vertaling erachteraan gegooid.

Dit alles maakte dat we dan twintig minuten te laat aan tafel schoven. Een warme maaltijd van drie gangen op kosten van de school. Ik vroeg me werkelijk af of dit alles wel nodig was (degelijke speakers voor de pc's in de taalklassen had ik meer kunnen waarderen bijvoorbeeld). Ik had dan nog eens de meest onfortuinlijke tafel uitgekozen, zo bleek, toen het uitdelen van de voorgerechtjes abrupt stopte aan de tafel vóór ons. Onze vis-in-bladerdeeg moest blijkbaar nog in de oven gestopt worden, zodat we een goed half uur later uiteindelijk toch de eerste hap naar binnen konden werken. Intussen was het half 2, of zoiets.

Het hoofd- en nagerecht werden daarna in ijltempo aan onze tafel gebracht. Ik had de laatste friet nauwelijks van mijn bord geprikt, of daar stonden de koffietassen al. De directeur kondigde niet veel later de tweede sessie van de workshops aan. Ondertussen liepen we al een uur achter op het programma.

Met de resten van het patéke nog aan mijn verhemelte geplakt, zette ik weer koers naar de klas. Wat normaal gezien twee uur had moeten wezen, werd maar één uur workshoppen meer. De lesgever had duidelijk ook last van deze "onverwachte" wending in de planning. Hij taterde het hele uur onophoudelijk vol en struikelde haastig over z'n woorden. Wel boeiend, allerminst aangenaam.

Mijn conclusie: ben ik een hele dag aanwezig geweest op school om uiteindelijk maar 3 uurtjes iets te kunnen leren op deze "studiedag". Behalve de chit chat met de collega's, was deze dag je reinste tijdverspilling. Ik had thuis wel heel wat meer kunnen verwezenlijken. Bovendien had ik dan ook niet met zo'n opgeblazen gevoel gezeten nu.

19:08 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

20-02-08

Hoe zou het zijn?

Hoe zou het zijn om op een dag wakker te worden en te ontdekken dat je partner niet meer is. Eerst denk je nog, hij slaapt. Hij slaapt diep, want op een por reageert hij niet. En je laat hem rustig liggen. Je laat het licht uit en loopt op je tippen de kamer uit, om hem toch maar zijn rust te gunnen.

Hoe zou het voelen, het moment dat je weer in de kamer staat. De gordijnen openzwaait, je partner zachtjes wil wekken... alleen, er is geen wekken meer aan. Dan pas zie je het blauw op zijn lippen, de eeuwige slaap om zijn gezicht, het roerloze laken. En je roept. Je schreeuwt zijn naam. Je schrikt van zijn koude handen, die de jouwe maar niet willen knijpen. 

Hoe zou het zijn om naar de telefoon te grijpen en met een kloppend hart de cijfers in te drukken. 't Zijn er maar drie, maar zijn het de juiste? Het moet snel gaan, mensenlief! Kom hem redden alsjeblief! En je wijkt geen seconde van zijn zij. Houdt zijn hand in de jouwe. Vraagt om op te staan. Terug te gaan. In de tijd.

Hoe zou het voelen om je familie te bellen. Te zeggen dat de tijd is stilgevallen. Dat je kwijt bent wat je lief is. Wat hen lief is. Een broer, een vader, een opa, een nonkel.

Hoe zou dat nu zijn... voor mijn tante?

17:18 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (14) |  Facebook |

19-02-08

An unfortunate slight

Toen ik dus daarnet, gezwicht en wel, in mijn autootje richting Apu's store reed, gonste de nieuwste beat van the Freemasons bijna door m'n dak. Ik kan ze wel smaken. Des te meer omdat ik ook zware fan ben van Alanis Morissette. Normaal vind ik covers niet meer dan jammerlijke verkrachtingen van het origineel. Deze keer niet. Deze keer zelfs, hadden de lyrics verbazingwekkend veel betekenis.

Een ode aan de vergane sprinkles van weleer, aan mijn gekleurde wereld die plotsklaps weer grijs werd... (nee nee, niks medelij) ... en in de nasleep van mijn ingedeukte imago, kan deze girlpowersong er ook nog wel bij:

 

 
"Uninvited"

Like anyone would be
I am flattered by your fascination with me
Like any hot-blooded woman
I have simply wanted an object to crave
But you, you're not allowed
You're uninvited
An unfortunate slight

Must be strangely exciting
To watch the stoic squirm
Must be somewhat heartening
To watch shepherd need shepherd
But you you're not allowed
You're uninvited
An unfortunate slight

Like any uncharted territory
I must seem greatly intriguing
You speak of my love like
You have experienced love like mine before
But this is not allowed
You're uninvited
An unfortunate slight

I don't think you unworthy
I need a moment to deliberate 

22:41 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Nasty habit

Ik zou het vanavond eens zonder doen

Neen

Neen!

Niet meer naar de nachtwinkel rijden

Simpelweg thuis blijven

En zeker niet onderdoen

Voor dat gevoel

Dat knagende

prangend vragende

Allez toe, waarom nie?

What the hell

Who was I kidding...

21:16 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Wide awake

Het is alsof ik eindelijk uit mijn winterslaap ben ontwaakt!

Wekenlang hield ik me 's avonds voor om vroeg in bed te kruipen, zodat ik 's morgens ook vroeg kon opstaan, zoals elk ander normaal mens dat doet. Met dat verschil dat ik er nooit echt zo vroeg uit hoef om te gaan werken. En dat wist mijn onderbewustzijn verdorie maar al te goed bij het krieken van elke dag. Dan loopt de wekker af... ik duw 'm uit... ik draai me om... de wekker... uitduwen... omdraaien... en zo ging het meestal wel een uur door. Ik ben kampioen wekkerafduwen en blijven liggen, om dan nog verwaaider dan anders op te staan en van de hele dag de prut niet uit mijn ogen te krijgen.

Ondertussen had ik al een ander muziekje ingesteld, in de hoop dat het zou helpen. Integendeel. Ik schrok me werkelijk een hoedje de eerste keer dat dit nieuwe deuntje me uit m'n slaap rukte. Dacht zelfs dat er mij effectief iemand belde en met felle hartkloppingen probeerde ik tevergeefs op te nemen. Als je zo ontwaakt, is de rest van de dag al op voorhand verkorven. Ik haat wekkers.

Maar vanmorgen was het anders. Het nieuwe muziekje ben ik ondertussen al gewoon: 't zijn in feite zachte toontjes die me doen ontwaken met een zwoele zomeravond in het achterhoofd. Ik krijg m'n ogen vrijwel meteen open, zonder dat opgezwollen en plakkerige gevoel. Ik zie de lichtbundels door de half afgelaten rolluiken op mijn bed vallen. Hm. Aangenaam. Ik duw de wekker af en draai me om. (Tja, nu ook geen wonderen verwachten hé. Ik ben en blijf allesbehalve een ochtendmens. Dus één keer afduwen en omdraaien is een must, daar kan ik niet buiten.)

Wannneer de wekker voor een tweede keer begint, duw ik af en ben ik echt wakker. Amai! Goeiemorgen morgen! Heb ik eindelijk de tijd om rustig te douchen, uitgebreid te ontbijten, dit postje zelfs nog te schrijven en straks wakker en wel naar het werk te vertrekken. Dat we het zo nog héél lang mogen volhouden, mijn onderbewustzijn en ik.

Voor ons is de winter voorbij!(alle vorst van de voorbije nacht ten spijt)

10:08 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (14) |  Facebook |

18-02-08

Cijferkes ten huize Sterrekes

Allez Cijferkes, zeg het gij eens...

Watte jong, wa moete kik zeggen?

Ah, we gingen toch samen ne post schrijven? Twee zotte schrijverstalenten bijeen. Dat zou nogal vonken geven... had ge gezegd...

Ik zal dan maar "ja" zeggen zeker, want ge denkt natuurlijk weer da ge mij kunt laten zeggen da GIJ da in feite had voorgesteld. Maar nee, om de goede vrede te bewaren (en tevens blijf ik -zoals gewoonlijk- toch ô zo bescheiden) : inderdaad, het was weer een briljant idee van bibi. 

Bibi... in de zin van "Sterrekes"? De bevallige dame in het roze? Ofte mezelf, moi-même, ikke dus eigenlijk. Maar toch bedankt voor het compliment, want inderdaad, uit mijn ingenieuze brein worden wel vaker zulke "briljante" ideeën geboren.

Goed. Dus ge blijft dezelfde toer opgaan. Ge weet maar al te goed dat wanneer men bibi zegt dat men de eigen persoon bedoelen wil. Maar ja, ik moet toegeven dat je ook blogtalent hebt. Maar nu komen we wel stilletjes aan op dreef maar hebben we in feite nog altijd geen onderwerp. Waar gaan we het nu over hebben vanavond in ons gezamelijke schrijfsel? Enig idee, juffrouw?

Wel, mijn beste jongeheer. Ik had gedacht onze lezers deze keer te trakteren op iets extra-ordinairs, iets ongelooflijk overweldigend. Ze moeten van hun stoel liggen, zoniet onder! Ik ga er eens over nadenken op weg naar de proviandkast... ook een koekje?

Tja, ze is al weg, dan kan ik niet weigeren zeker? Goh, maar dat jullie nu onder jullie stoel liggen wil ik nu ook niet op mijn geweten hebben. Het kan misschien nog meer lijden worden dan deze zetel die mijn rug in zijn greep heeft. Ah, kijk, daar is madam sie. Hmmmm, notekes en bugelkes...

Wablieft? Is mijne zetel nie goe genoeg voor meneer, nee? Breng in 't vervolg zélf uwe zetel mee hé zeg, en aja, ge kunt er ineens buiten mee blijven zitten! En die nootjes en chips... 't is toch al wa ge krijgt ze vanavond. En uwe kriek is wééral leeg? (man man, da fret en da doet op een ander zijn kosten! 't Is eraan te zien dat ge blut zijt zenne)

Maar alé meiske, we gingen het wel ludiek maken, maar nu niet overdrijven hé. Een beetje zeveren, ok, maar we gaan het ook nog wat realistisch houden. Subiet geef je onze lezers een beeld alsof we kat en hond zijn. Ja, okeeeeeee, dat is ook zo wel een beetje, maar dan om elkaar wat te plagen. We amuseren ons toch weer eens goed hé mateke. Maar ik wil geen van onze lezers de indruk geven dat we niet overeenkomen ofzo hé. Tja, die zetel heeft nu eenmaal zijn beste tijd al gehad hé, en ge weet da'k écht wel last aan mijne rug heb soms hé. Maar nu hebben we nog altijd geen onderwerp hé, dju toch!

Natuurlijk, venteke. Ge weet wel dat ge mijn uitingen altijd met een korrelke zout (ah, btw, zijn er nog nootjes?) moet nemen hé. Ik drijf graag over... Maar je hebt gelijk. We amuseren ons zeker! Zo hebben we aan deze "rotzondag voor singles" toch weer een positieve draai weten te geven, nie? In feite wel een goe gedacht van u (jaja, die eer komt u volledig toe deze keer). Soit. Een onderwerp... misschien over hoe een vriendschap is begonnen op Skype, om zo over te gaan op msn en vandaar naar de blogwereld werd getransfereerd? Zie, en nu vraag ik u zelfs al in real life of ik nog geen okselvijvers heb! U mag er wezen, beste vriend.

Natuurlijk moest het met een vrachtwagentje zout genomen worden... What's new?! Maar ach, van dat soort streken heb ik ook wel eens last hé... Maar goed, lijkt mij een prima onderwerp. We lijken trouwens weer dezelfde toer op te gaan dan in de Skype-tijd hé. Hoe laat is het intussen al? Ai... dat gaat pijn doen morgenvroeg. Bij mij althans. Maar ja, moe ben ik nog altijd niet. Jaajaaa, ik hoor u al bezig: "er nog wat langer inliggen hé Cijferkes"... tja, je hebt een punt. Maar ach, gedane zaken... Juist ja. Goh, waar zullen we beginnen? Over onze nachtelijke escapade in aanhouderskot X heb ik al eens iets op mijn blog zitten kriebelen... Hmmmm... Of die aller-, allereerste keer dat we het centrum van je thuisstad onveilig gemaakt hebben...

Hehe, of onze Sherlock Holmes versus Colombo brainstorm momenten. En die keer dat ge mij hebt getrakteerd op ne meter wafel. Ja, echt, nog nooit zo ne lange wafel meegemaakt! Oh, om nog maar te zwijgen over het ‘spiegelincident' op die grote parking daar (geen verdere details) en de dolle rit naar Taxipost om toch maar op tijd uw fameus ‘pakske' te kunnen ophalen. Alles voor de vriendschap hé man! :o) Jaaaaa, ik heb u ook graag.

As you were saying, we have a history, indeed. Dan heb ik nog niet gesproken over het feit dat ik wellicht zonder jou nooit was beginnen bloggen.

Ach, wat er in zit, komt er sowieso altijd uit hoor.

...al heeft men soms een "firestarter" nodig om het eruit te krijgen...

... maar eens de diesel op dreef... Oeps! Geen nootjes meer... en de bugels zijn ook al op. Damn.

En die Cola Light hangt mijn voeten uit. En HOLY SHIT... is het al zo laat!? Ik zal dan maar eens aanstalten beginnen maken om naar huis te gaan zeker???

O ja, gelijk de vorige keer... toen je met geen STOKKEN buiten te krijgen was, hé... hé... hé??? Ik weet het. De zetel moet maar zo goed niet zitten ;o)

Grrr... Right. Ik zal maar zwijgen zeker?!

02:15 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

16-02-08

Aandachtsbeest II

Aan de misnoegde lezer (en met hem/haar, iedereen waarvan deze lezer hoopt dat ze vinden dat mijn imago een ferme deuk heeft gekregen):

Indien je mij in real life kent, dan wil dat zeggen dat ik je in het echte leven wel zeer waardeer. Er zijn maar enkele mensen die de weg naar mijn virtuele blogbestaan te weten komen. Dat wil dan ook zeggen dat je veel verder bent geraakt dan de "losse babbels" in mijn vorige post. Zodoende is alles wat ik er schrijf helemaal niet van toepassing op jou.

Waar ik het in de vorige post over heb, is chatverkeer. Doodgewoon en anoniem chatten met wildvreemden. Je meldt jezelf aan met enkel een naam en daar opent zich een instant forum waar een kletsgrage mens zijn gading vindt. Soms zijn het luchtige babbels, dan weer heel diepgaande. Ja, soms tref je al eens een interessant persoon aan, maar mijn regels zijn simpel: ik geef nooit mijn echte naam prijs en maar zelden geraken ze tot aan mijn msn-venstertje.

De drang naar chatten gaat bij mij in fases. Maanden kan ik zonder om dan eens een week heel intensief aanwezig te zijn op zo'n site. Op die momenten vraag ik inderdaad om aandacht en tegelijk stel ik mezelf ook op als luisterend oor. Meer hoeft dat niet te zijn. Ik erger me er dan ook aan dat deze vreemden mij onmiddellijk aanklampen, van zodra ik me de volgende keer in de ruimte begeef. Ik blijf hierbij altijd beleefd en zeg hen dat ik niet op zoek ben naar nieuwe vriendschappen. Ookal voel ik me dan onwennig bij het afschepen, ik ben heus niet de enige die met zo'n ingesteldheid op chatfora rondwaart.

Indien je me enkel kent via deze blog, dan verwijs ik graag door naar mijn allereerste postje. Mijn blog als excuus om de andere kant van mijn medaille te laten zien. Ik laat mezelf toe om hier, als ik daartoe de nood voel, mijn donkere en minder mooie gedachten weg te schrijven.

En dát, beste misnoegde lezer, is míjn vrijheid.

Tot slot neem ik ook Duvels woorden ter harte. Dat ik zeer persoonlijk blog, is een feit. Dat ik daardoor kwetsbaar ben, al evenzeer. Ik zal er voortaan op letten... maar ik stel me dan wel de vraag of deze blog dan nog als klankbord kan dienen, zowel voor anderen, als voor mezelf...

09:58 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

15-02-08

Aandachtsbeest

Wat is dat toch met mij? Ik ben een rasecht aandachtsbeest. Zonder aandacht gedij ik niet.

O jawel, ik kan perfect alleen zijn met mezelf. Lekker genieten van en in mijn eigen wereldje. Als een kind nieuwsgierig verloren lopen in de kleine steegjes van mijn gedachten en er mij nog goed bij voelen ook. Ik ben trots op mijn individu en wijs genoeg om zelf mijn weg te gaan.

Maar al evenzeer klim ik op de allerhoogste bergtop en schreeuw ik luid en wild in het rond "Kijk naar mij. Bezie mij dan toch. Aanhoor mij. Ik ben er. Ik!" Zeker niet hopeloos, wel vol enthousiasme. Ik ga op zoek naar vreemde mensen, nieuwe invalshoeken, losse babbels. Ik kan niet zonder babbels. En telkens verrijkend om dat met andere mensen te doen.

En toch... eens ik mijn aandacht heb gehad, mogen ze weer beschikken. Mijn opzet is geslaagd, zij hebben hun job gedaan. Ik schaam me soms. Dagen nadien vragen ze zich nog af waarom ik niks meer laat horen, wringen ze zich in zielige bochten om die goeie babbel nog eens over te doen. Hun kreetjes sterven uiteindelijk een stille dood. Live and let die. Ik doe het niet met opzet.

Mijn babbels zijn geen algemeen goed. Alleen als ik daar zin in heb. Dan krijgen ze een ferm staaltje Lentesneeuw te zien, die begrijpend (en gemeend!) meeleeft en ook zichzelf ongegeneerd blootgeeft. Hoe verlossend het ook werkt om het eens aan een vreemde te vertellen, het maakt je nog geen vrienden. Denken zij van wel, dan maak ik dat ik wegkom.

Tenslotte ging het om de aandacht. Niets meer, niets min.

14:36 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (15) |  Facebook |

14-02-08

Geheime aanbidder

Vanmorgen kreeg mijn wekker geen kans. Ik werd ruim voor het gebruikelijke uur uit mijn redelijk rare droom gehaald door een smsje!

Lieve zachte kussen op deze Valentijnmorgen. Je aanbidder X

Oei? Van een onbekend nummer... ik stuur de onbekende terug dat hij (of zij?) bedankt is en wie voor die lieve zachte kussen dan wel niet mag instaan? Geen antwoord. Hmm... een geheimzínnige aanbidder dan nog!

Ik huppel naar beneden -was wel wakker toen-, zing volop mee onder de douche en eet mijn boterhammekes met choco met smaak op. Na nog een zeup van mijn kop koffie (die ik 's morgens traditiegewijs nooit helemaal leeg krijg) loop ik richting auto. Tiens... een papiertje onder de wisser! 't Is een beetje verlebt geraakt door de mistige toestanden, maar gelukkig nog leesbaar.

Wees voorzichtig op de baan, liefste. Ik zou je niet graag kwijt geraken. X

Ik bedwing een sprongetje en priem mijn ogen zijdelings de donkere straat in. Ik herken het geschrift niet, maar 't is wel met de grootste zorg gedaan. Zou de onbekende me in de gaten aan het houden zijn? Huh! Dit heb ik nu nog nooit meegemaakt...

Ik heb een autorit van een halfuur voor de boeg. Q-Music is mijn trouwe medepassagier en natuurlijk doen ook zij mee aan Valentijn vandaag. Iedereen die wil, mag een berichtje inzenden, dat dan op de display van je radio zelf verschijnt (ik ben nu even de benaming vergeten voor deze hoogtechnologische communicatie)... anyway... ik hou dus mijn display in de gaten, want je weet natuurlijk maar nooit! En nee, dit geloven jullie ook nooit!

Jij bent m'n lente in de sneeuw. Hou van je. X

Allez nu?! Bij het zien van de boodschap rij ik bijna in het gat van mijn voorganger. Rare toestanden! Zou dat werkelijk voor mij bedoeld zijn? Ik kijk nog eens naar het papiertje naast mij, maar nee, ik zou echt niet weten wie het is.

De auto geparkeerd, de speelplaats op en de leraarskamer binnen. Ik zie een hoopje leraars mekaar verdrummen aan de grote tafel. En wat een hoop gekwebbel... "Voor wie is dat?" "Allez, zo lief!" "Is ze hier al?" "Nee, maar..." Ik word gespot door één leraar uit de bende. "Maar dáár is ze zie!!!" En opeens wordt het muisstil. Een dozijn smileys kijkt me aan. "Wat?", vraag ik met een ongeloof van hier tot in Tokyo. Het groepje stapt uit mekaar, waardoor de tafel zichtbaar wordt. Daarop... een boeket met wel 50 rode rozen! Ik stap er voorzichtig op af en de smileys porren me aan om wat vlugger te gaan. Tranen wellen op, terwijl ik het kaartje begin te lezen.

Jij bent uniek. Jij bent de enige. Jij bent mijn alles. Maar je weet het zelf nog niet. Vanavond om 8u in je lievelingsrestaurant... XXX

Ja, wat dacht je? Toen ging de wekker... natúúrlijk!

;o)

17:38 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

13-02-08

Proudly, I walk alone

Eerst even muziekje op en dan verder lezen... 

't Zijn momenten zoals nu - op de vooravond van een nutteloze Valentijnsdag - waarop ik in gedachten terug zweef naar mijn sabbatperiode in het buitenland.

Ik zie mezelf weer zitten op de rand van een krakkemikkelig bed. In de muffe kamer nog drie andere bedden. De mensen erin ken ik niet. Enkel hun naam. Zo gaat dat. Mensen met rugzakken komen en gaan. Ze maken heel even deel uit van je leven en trekken weer verder.

Ik zit daar en ik kijk hoe ze slapen. Maar ik hoor ze niet. De muziek gonst door m'n oorplugjes en ik analyseer elke noot, elk woord. Ondertussen maak ik plannen. God, hoeveel innerlijke monologen heb ik niet afgerateld. Ik ben m'n eigen route aan het uitstippelen. Want ook ik trek weer verder.

Ik zie mezelf weer half doorgezakt hangen op de bus. Op mijn gereserveerd plekje, waarop ik 17 uur zal blijven zitten. Punt A heb ik achtergelaten. Op naar punt B. Een geheel nieuwe plek met nieuwe mensen. Ook met rugzakken. Ik kijk door het raam, waar de dorre struiken aan me voorbij razen. Maar de struiken worden wazig. Dezelfde muziek gonst door m'n oorplugjes en ik analyseer elke noot, elk woord. Waar ga ik heen hierna? Ik trek verder.

Ik zie mezelf weer liggen in het gras. Het gras van het park van een grote stad. Ik ben erheen gewandeld om rust te zoeken. Er is niemand anders. Dus ik leg me neer op mijn rug en kijk naar de straalblauwe hemel boven mij. Kleine grassprietjes tussen m'n vingers. Maar het gevoel vervaagt en ik sluit m'n ogen. Diezelfde muziek gonst weer door m'n oorplugjes en ik analyseer elke noot, elk woord... Ik moet verder.

I walk a lonely road, the only road that I have ever known. Don't know where it goes, but it's home to me and I walk alone. Proudly, that is.

17:17 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

12-02-08

Parachute vergeten

Ik heb jullie bewust in het ongewisse gelaten. Sommige zaken kan je niet zomaar meteen neerschrijven. Erover praten werkt nog het beste, en dan liefst met mensen die dicht bij je staan, right?

Right.

Wat is verliefdheid? Die roetsjbaan waar je plots op springt? Ben ik al ooit geleidelijk aan verliefd geworden? Nee. Word ik het altijd halsoverkop? Euhm... ja. I plead guilty... only fools rush in... laat twee zulke mensen mekaar eens tegenkomen. Voelt u de bui al hangen?

Right.

Verliefdheid is pure lichamelijke en intellectuele aantrekkingskracht. Het is niet meer dan dat. Het is een vage basis, waarop je eventueel mogelijks zou kunnen verder bouwen. Je kent mekaar helemaal niet. Face it. Maar goed, dit had ik wel in mijn achterhoofd. Belangrijker nog: ik had zelfs de wil om er echt voor te gaan en de verliefdheid uit te diepen. Maar ook daar moet je met twee voor zijn.

Right.

Als een mens nog worstelt met eigen levensvragen en problemen en dat eerst met zichzelf nog wil uitvechten, een ander daar niet echt wil in toelaten... dan is er nog weinig uitdiepen aan. Right? Althans, zo zie ik dat. Afremmen dan maar. Oke, geen probleem... maar vergeet niet dat de prille verliefdheid geen voeding meer krijgt op die manier.

Right.

Wellicht ben ik wel een alles-of-niets persoon. Dan ben ik maar zo. Voor mij liever geen "misschiens", "ja maars" en "effe wachten". Daar hebben mijn verliefdheid en ik het moeilijk mee. De schakel tot vriendschap (en latere kans op echte liefde) vervalt in het niets. Zo ook mijn aandacht en inzet. Het beeld dat ik had van die ene persoon, eens zo geweldig, begint al snel weer te vervagen. Daar zit de teleurstelling ook wel voor iets tussen. 

Right. Ik ben weer eens met mijn volle gewicht en goede bedoelingen in het ijle gesprongen . Helaas alwéér m'n parachute vergeten.

15:00 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (14) |  Facebook |

09-02-08

wachtmodus

Terug van weggeweest

Weg van teruggeweest

"weg" en "geweest"

 

Ik heb jullie 54 openstaande posts bijgelezen, op enkele gereageerd... voor de rest wil ik even niks kwijt. Ik sta in wachtmodus.

11:57 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

07-02-08

Sprinkles on top

Alsof ik een nieuwe smaak ijskreem heb ontdekt. Ik krijg er maar niet genoeg van! Liefst vier of vijf bollen tegelijk, overgoten met een warme chocoladesaus en sprinkles on top. Véél sprinkles! Rood, blauw, geel, groen, paars... zo is mijn wereld dezer dagen gekleurd. En 't smaakt naar nog.

Met zoveel lekkers moet je me eventjes excuseren... Ik zit volop in de exploratiefase, waarbij de uren veel te vlug voorbij vliegen. Daarnaast mag ik ook mijn schoolwerk niet uit het oog verliezen. Huh? School? Wie, wat, waar, hoe??

En dan zijn er nog de uitjes met familie... zoals gisteren. Een gezellig samenzijn met moeder en zus. Het is ondertussen zo'n beetje traditie geworden dat we eens in de zoveel tijd samen gaan welnessen. Deze keer mét kortingsbon van een KBC actie. Dus wij zonder veel omkijken gereserveerd. Ach ja, het welnessleven kent al geen geheimen meer voor ons, you know... or so we thought!

Komen we met een big smile toe in het grote complex vol sauna's, stoombaden, masseuzekes, scrubs en voetbadjes... om ietwat later te ontdekken dat... "tiens, zie die daar lopen! Die heeft geen broek aan!"... "Maar enfin, en die mensen in 't bubbelbad: volledig naakt!"

Ieeeeek! Ik hoorde een plaat krassen op de achtergrond. Bij de welkomstdrank wordt ons verteld dat "wegens hygiënische redenen" geen enkel lapje stof is toegestaan in dit overdekt paradijs. Woeps. Ons moeder, een vrome zestiger, besluit prompt de hele namiddag boekskes te lezen in de rustruimte (waar badjas wel verplicht is). Mijn zus en ik kijken mekaar eens stoutmoedig aan: Maar natuurlijk durven wij dat!

Nadat de bikini's al even droog weer in de kleerkastjes worden gepropt, stappen we recht op het complex af. Met wat zijdelingse blikken en onwennig gefroetel, doen we de badjas uit. Peace of cake! Snel douchen, scrubben... en dan de eerste sauna. Raar... en mensen generen zich nog niet in welke positie ze gaan zitten!

Toch ook raar hoe snel het went. Weet je, ieders billen wiebelen, ieders borsten waggelen, iedereen heeft wel ergens een kwabje, en ik maakte me nog zorgen omdat er een millimeter haar stond op mijn BENEN!! Haha... we mogen er best nog wezen, bedenken de zusjes, terwijl we alle maten, geuren en kleuren aanschouwen.

En ons moeder, die dan uiteindelijk toch koos voor de infrarood sauna (zonder badjas en niet te lang hé!) ... die had de verrijking van haar leven!

;o)

14:54 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

04-02-08

Boempatat!

Hier zit ik. Verslagen. Verwaaid. Verloren. Ik, die anders moeiteloos de gepaste woorden vind, ik vind er geen. Als ik gisteren zou willen beschrijven zoals het werkelijk is geweest, dan zeggen jullie gegarandeerd: da kán nie!

Maar het kan wel. Een vertrouwdheid die haar einde niet kent. Een inslag van jewelste. Boempatat! Ik ben hem en hij is mij. Onmogelijk dat we nog méér in dezelfde richting kunnen kijken. En eindeloos praten. En precies weten wat de andere bedoelt. En wegdromen... in zijn ogen. En hij ook in de mijne. En het kunnen zéggen, het kunnen verwoorden, zonder schroom.

Een man. Ik heb een man! Niet zo'n overjaarse puber die met zijn hormonen geen weg weet. Een echte man met idealen en dromen, die ook de mijne zijn. Dit mogen we niet negeren. We mogen zelfs niet twijfelen. Nee, we willen zelfs niet. We gaan er gewoon voor.

Goh, dit schrijf ik nog redelijk "zakelijk", als zijnde een weerslag van de feiten. Maar ik zou wel honderd gedichten kunnen opstellen, met daarin de meest gevoelige, romantische en dromerige zinnen. Omdat het zo overweldigend is. Omdat ik nooit eerder zo'n boempatat heb meegemaakt.

Nooit eerder...

13:08 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (19) |  Facebook |

03-02-08

Doorgaan en afslaan

Doorgaan of afslaan? Ik opteer voor allebei!

Doorgaan is sowieso iets wat iedere mens moet doen (zoals Peggy het zo mooi heeft verwoord in haar reactie). Ongeacht of het mee of tegen zit, er steeds blijven voor gaan, potverdorie! Als je weer eens zo'n dipjesdag hebt, kijk dan eens goed in de spiegel en zeg: "Eij, mateke, chin up, eyes open and a big smile today!"

Afslaan betekent dan weer een nieuwe weg inslaan. Onverkend terrein betreden. Misschien een beetje bang voor wat komen zal, maar gelovend in de toekomst en vooral... in jezelf!

Voor vandaag kan ik het voorlopig nog niet definiëren. Het wordt een doorgaan, dat zeker, en misschien -wie weet- een afslaan. Het wordt een hopelijk gezellige namiddag, waarin ik iemand nieuw leer kennen. Een wandeling, een warme chocomelk en als het meevalt, nog een cinemake deze avond. Eten zullen we ook nog ergens moeten doen. Geen vaste plannen, alleen een drang om mekaar te leren kennen, te vérkennen.

Ik ben er volledig klaar voor om te luisteren wat hij te vertellen heeft. Zijn verleden, zijn heden en zijn toekomst. Hoe hij het leven opvat, wat zijn definitie is van "genieten". Voor mezelf hoop ik op iets soortgelijks. Iemand die vol interesse mijn vertelsels aanhoort, repliceert en dieper graaft.

Voor de rest geen verwachtingen. Echt niet. Wel ja, misschien een beetje. Hoop. Want is het niet dát wat een mens doet doorgaan, dan wel afslaan?

Een prettige zondag gewenst iedereen. Ik hoop voor mij van 't zelfde.

13:42 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

02-02-08

That's the question

De grote levensvraag is: Gaan we door of slaan we af?

Maar voor de meesten is het: Slaan we door of gaan we af?

14:13 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

01-02-08

Over kuisen en oogkleppen

Daar ben ik zie! Supermegafit *ahum* voor een dag vol kuis- en voorbereidingswerk! Ach... ik zie het wel zitten hoor. Ik laat gewoon mijn drie CD's van Bob Marley op de achtergrond spelen.

Met de stofzuiger zwaar lopen reggaeën, de stofvod als micro gebruiken, de kobbejager op één vinger laten balanceren en terwijl we staan te koken, maken we er een waar Piet Huysentruyt programma van.

Je kan werkelijk van álles een feest maken! :o) Soit, ik begin er maar snel aan, nu ik mezelf zo opgewekt gekregen heb...

O ja, daarnet nog eens naar de arm der wet gebeld. Nog geen vijf minuten later bellen ze terug. Mijn moeder neemt op: "Jullie hoeven zich helemaal geen zorgen te maken! Die meneer is gewoon aan het  carpoolen!"

Carpoolen??? Komaan, moeder! Die auto heeft zich nog geen millimeter verzet sinds vorige zaterdag!! En in mijn leven als nachtuil met zicht op straat heb ik daar nog in 't geheel niemand zien in- of uitstappen. Daarbij, iemand van Blankenberge die in Oost-Vlaanderen een beetje komt carpoolen?!

Het heeft een discussie losgeweekt ten huize Lentesneeuw. "Zal ik terugbellen om dat te zeggen?", vraagt mijn moeder. "Ja natuurlijk, zeg ik! Er klopt toch geen reet van! Zo verdacht!!" Waarop mijn vader zich lichtjes begint op te jagen: "Vrouwen! Kunnen jullie dat niet gewoon zo laten? Laat die auto voor wat het is. Ja, 't stinkt misschien, maar jullie zouden nog wat meer in de pot beginnen roeren." Ik wissel een Sherlock Holmes blik met mijn moeder. "Ofwel", zegt ze, "is er wel degelijk iets aan de hand, maar kan en wil de politie niets lossen tegen ons. 't Is nu niet dat die auto in onze weg staat hé".

Juist ja. Zet allemaal maar vlug die oogkleppen op. Geef er vooral geen gevolg aan. 't Klopt niet. 't Strookt niet. 't Voelt niet goed. Noem het dan mijn zesde zintuig... en jawel, bij mij werkt die auto WEL op mijn systeem!

10:08 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |