01-04-08

Heavy stuff Part 2

Kort na het posten van het voorgaande, ging ik nog eens buiten. Nu langs de achterdeur... tot ik me realiseerde dat ze misschien wel eens naar een ontsnapte gangster aan het zoeken waren. Wow!

En wat als dat crimineeltje zich nu eens schuil hield op onze hof?! Zoals gezegd, het was een donkere nacht gisteren... de hof lag er redelijk onzichtbaar bij... en ik stond met mijn de ogen op de hemel gericht, gefascineerd door het vaal witte ding waar af en toe een alienachtige lichtbundel uit kwam. No way in héll dat ik mijn belager op me af kon zien sluipen, laat staan me op tijd bewust worden van de met chloroform doordrenkte vod in mijn mond.

Brr... ik snelde maar weer naar binnen en deed de deur dubbel op slot.

Maar het lawaai van de roterende schroef bleef mijn nieuwsgierigheid aanwakkeren. Ik zou onze blauwe vriendjes steunen vanuit mijn slaapkamer en op uitkijk staan vanop een veilige hoogte. Jawel, dat was het plan!

Dus ik naar boven gesneld, het licht uitgelaten en op de tast naar het raam met zicht op straat. De rolluiken voorzichtig omhoog getrokken... en AMAI! Ik was niet de enige die hulpsherif aan het spelen was.

In ons veel te kleine straatje (er kunnen met moeite twee auto's langs mekaar) stonden daar al twee zwaantjes, een combi en een undercover auto de weg te versperren. Een beetje verder zwaaiden kringetjes licht heen en weer tussen de struiken. Op dit moment trok ik het raam voorzichtig open, zodat ik het onderzoek ook auditief kon volgen.

"Nee, ze zijn er nog niet!", roept een vriendjesvrouw. Ze staat met haar lichtbundeltje aan het begin van de ree die leidt naar onze landerijen. Die landerijen leiden dan weer naar andere velden. Ooit heb ik verteld dat we pal tussen een snelweg en een treinspoor wonen. Allebei belangrijke verkeersaders.

En ja, indertijd zijn hier tal van Kosovaren en andere Oostblokvluchtelingen te voet gepasseerd, meegesmokkeld en afgezet langs de snelweg of uit de trein gesprongen, who knows. We hadden alleszins al melding gemaakt van het "spoor" dat deze mensen op onze landerijen hadden achtergelaten. Een zelf gemaakt wandelpad, fel betrappeld (vooral 's nachts), waar we zelfs een plastiek zak met koevoet en mes hebben gevonden.

Ondertussen volg ik nog steeds met argusogen wat er zich afspeelt schuin onder mijn raam. Opeens stormt daar een politieBUS toe! Op de chauffeur na een LEGE bus! Djeezes... wat is hier gaande, eigenlijk? Ik hoor de helicopter weer dichterbij komen, ik zie onze vriendjes zich opstellen aan de ingang van de ree. De bus wacht...  stemmen worden feller. De kringetjes licht gefocust nu.

Opeens... komen uit de ree een heleboel mensen gestapt. Vreemdelingen. Geboeid! Ik tel ze... TIEN! En nog wat politiemensen die hen wellicht ergens langs het zelfgemaakte wandelpaadje hadden onderschept. Ze worden één per één gefouilleerd en in de bus gestopt. Plastiek zakken worden in beslag genomen. Wow! Heavy! En dat naast m'n deur!

Bedankt, blauwe vrienden. Ik wil ook bij de politie :o)  

12:55 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Allez, ik had het weer mis... Toch blij dat die blauwe ventjes hun werk eens 'goed' gedaan hebben... !

Lieve groetjes,

Gepost door: M&M | 01-04-08

De commentaren zijn gesloten.