01-04-08

Verzenderkesdag

Bent u verzonden geweest vandaag? Een schoon woord vind ik dat "verzenden". Klinkt zo heerlijk nostalgisch... beware people, de dag is nog niet om!

Ik heb me vooral bezig gehouden met mensen te overtuigen: "Nee, het is géén aprilgrap, geloof me maar!"

Ten eerste het verhaal van de heavy stuff... haja... spectaculair en onvervalst spannend natuurlijk.

Ten tweede het verhaal van yet another boete! Govermiljaardevlamstedju! En 't is mijn eigen fout zeker? Neen! "Onze" fout! Want wij zaten met vijven in de auto op het moment van de gepleegde feiten. 

Ik mag deze maand 100 eurokens afdokken van mijn karig loontje... omdat ik de auto verkeerd geparkeerd heb (lees: in het gras + fietspad). Grmpf. En neen, niets te fietspaden! Ik stond énkel op het gras, da's toch een serieus verschil, me dunkt. 

Maar ja, wat doet een mens eraan. Ik neem geen snapshots van mijn auto, iedere keer ik hem parkeer. Trouwens, dat ik me daar had "moeten" parkeren, was deels op aanwijzen van de inzitters en deels omdat er geen andere plaatsen meer beschikbaar waren.

En dan komen de onnozelaars (ja, diezelfde blauwe mannekes van vannacht!) om twee uur in de f*cking holst van de nacht de "feiten" opmeten *gna gna*... plezant zenne, terwijl er geen kát last van kan hebben dat ik op dat moment in het gras sta vast te vriezen!

Verdamme... 't was een dure fuif, bij nader inzien. Ik stond op het punt een "red mij"-mail rond te sturen naar de vier anderen. Maar toen dacht ik, neen, zeker vandáág kan ik dat niet doen. De kans zit er dik in dat ze mij niet geloven. Grmpf.

18:22 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

Heavy stuff Part 2

Kort na het posten van het voorgaande, ging ik nog eens buiten. Nu langs de achterdeur... tot ik me realiseerde dat ze misschien wel eens naar een ontsnapte gangster aan het zoeken waren. Wow!

En wat als dat crimineeltje zich nu eens schuil hield op onze hof?! Zoals gezegd, het was een donkere nacht gisteren... de hof lag er redelijk onzichtbaar bij... en ik stond met mijn de ogen op de hemel gericht, gefascineerd door het vaal witte ding waar af en toe een alienachtige lichtbundel uit kwam. No way in héll dat ik mijn belager op me af kon zien sluipen, laat staan me op tijd bewust worden van de met chloroform doordrenkte vod in mijn mond.

Brr... ik snelde maar weer naar binnen en deed de deur dubbel op slot.

Maar het lawaai van de roterende schroef bleef mijn nieuwsgierigheid aanwakkeren. Ik zou onze blauwe vriendjes steunen vanuit mijn slaapkamer en op uitkijk staan vanop een veilige hoogte. Jawel, dat was het plan!

Dus ik naar boven gesneld, het licht uitgelaten en op de tast naar het raam met zicht op straat. De rolluiken voorzichtig omhoog getrokken... en AMAI! Ik was niet de enige die hulpsherif aan het spelen was.

In ons veel te kleine straatje (er kunnen met moeite twee auto's langs mekaar) stonden daar al twee zwaantjes, een combi en een undercover auto de weg te versperren. Een beetje verder zwaaiden kringetjes licht heen en weer tussen de struiken. Op dit moment trok ik het raam voorzichtig open, zodat ik het onderzoek ook auditief kon volgen.

"Nee, ze zijn er nog niet!", roept een vriendjesvrouw. Ze staat met haar lichtbundeltje aan het begin van de ree die leidt naar onze landerijen. Die landerijen leiden dan weer naar andere velden. Ooit heb ik verteld dat we pal tussen een snelweg en een treinspoor wonen. Allebei belangrijke verkeersaders.

En ja, indertijd zijn hier tal van Kosovaren en andere Oostblokvluchtelingen te voet gepasseerd, meegesmokkeld en afgezet langs de snelweg of uit de trein gesprongen, who knows. We hadden alleszins al melding gemaakt van het "spoor" dat deze mensen op onze landerijen hadden achtergelaten. Een zelf gemaakt wandelpad, fel betrappeld (vooral 's nachts), waar we zelfs een plastiek zak met koevoet en mes hebben gevonden.

Ondertussen volg ik nog steeds met argusogen wat er zich afspeelt schuin onder mijn raam. Opeens stormt daar een politieBUS toe! Op de chauffeur na een LEGE bus! Djeezes... wat is hier gaande, eigenlijk? Ik hoor de helicopter weer dichterbij komen, ik zie onze vriendjes zich opstellen aan de ingang van de ree. De bus wacht...  stemmen worden feller. De kringetjes licht gefocust nu.

Opeens... komen uit de ree een heleboel mensen gestapt. Vreemdelingen. Geboeid! Ik tel ze... TIEN! En nog wat politiemensen die hen wellicht ergens langs het zelfgemaakte wandelpaadje hadden onderschept. Ze worden één per één gefouilleerd en in de bus gestopt. Plastiek zakken worden in beslag genomen. Wow! Heavy! En dat naast m'n deur!

Bedankt, blauwe vrienden. Ik wil ook bij de politie :o)  

12:55 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Heavy stuff

Geweldig vind ik dat, lang opblijven!

Zeker als er wat te beleven valt! Zoals een helicopter die met zwaar kabaal onze buurt aan het afzoeken is. Moeilijk te zien zo zonder maanlicht, maar hij zweeft op dit moment zo'n twintig meter boven de daken van de huizen. Heavy! En wat nog heavier is ... toen ik daarnet verbaasd buiten kwam om te kijken wat er aan de hand was, kwam ik in de spotlight te staan van het zoeklicht. Cool.

Ik heb maar es vriendelijk gezwaaid :o) 

01:14 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Het lied van de week!

 

Hm. De rust niet vinden. Geest veel te vrij. Morgen anders dan vandaag...

Mooi samengevat! 

00:37 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

29-03-08

Twee bollekes en ne cola

Ik heb gisteren Will Ferdy voorzien van twee bollekes (Koninck biertjes) en één cola. Hij kwam niet één keer, maar TWEE keer naar de toog, waar wij met sexy schorten liepen te bedienen. O ja, en de popkoning moest een gewoon pintje hebben. M heeft Luk Alloo en Zaki voor haar bevallige rekening genomen...

't Is eens wat anders. Meehelpen achter de toog op een benefietevent tvv brandwondenpatiënten. Benefiet impliceert vrijwilligerswerk. Dat hebben we dan ook met veel plezier gedaan... Uiteraard waren de drankjes voor ons wel gratis.

En dát was nu eens mooi meegenomen zie!

12:20 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

28-03-08

Desastreus daten

Dat mijn rekening zou lijden aan het einde-van-de-maand-virus, had ik wel verwacht, maar dat ik daarnet moest vaststellen dat het beestje ondertussen al met de poten omhoog ligt... liet me toch wel verbijsterd achter voor het raampje van de automaat. 

Niet meer dan dát? Really? Ge meent het! Met loodzware vingers tikte ik de cijfercombinatie alsnog in (ja, waarom moet een mens dat nu nóg een keer indrukken, als men al ingelogd is?!) en ik haalde de laatste eurootjes af.  We zijn nog maar de 28ste, dacht ik bedrukt, en nog een heel weekend voor de boeg... aiai...

Op weg naar huis flitst maart aan me voorbij. Ik zie mezelf dansen met een vodka-red bull in de hand, gezellig eten met die en die... en die (djeezes), cinemaatjes doen, kriek hijsen, pita en bami binnenspelen, de rekken van de klerenwinkel afschuimen... Ik heb in West-Vlaanderen gezeten, Oost-Vlaanderen rondgesjeesd, Antwerpen en Vlaams-Brabant by night gezien...

Ik staar mezelf bedenkelijk aan in het neergeklapte spiegeltje voor mij... 't is wel "druk" geweest deze maand, lieve schat. Maar de fonkels in je ogen spreken ook wel boekdelen. Ik pers er een geniepig lachje uit en denk "oh well, you know..."

Maar toch, eens thuis onderwerp ik mijn uitgaven aan een grondige analyse. Er zijn de vaste kosten, uiteraard. Dan nog een paar extra facturen. Materieel heb ik mezelf niet zozeer verwend, maar het bedrag dat ik cash heb afgehaald voor "den uitgang", swingt wel degelijk de pan uit. 

De reden? Tja, m'n eigen will to live, da's zeker! Maar waarom precies? Aaah, nu komen we er... de reden, beste mensen, van de desastreuze staat van mijn bankrekening deze maand is enkel en alleen te wijten aan het daten! Jawel, het impulsieve en onbezonnen daten! Ik rij maar rond, doe maar op... allemaal voor dat gezellig babbeltje en knabbeltje.

Vanaf nu wens ik het dan ook anders te doen. We gaan terug naar de goeie ouwe tijd, uhu! De mannen mogen zélf hun kostbare naft verrijden, als ze persé in mijn gezelschap willen vertoeven. De mannen mogen gerust míjn cinematicket betalen, als ze deze date zélf hebben voorgesteld. Hetzelfde geldt voor etentjes, uiteraard. 

Voor de rest vraag ik niet veel... echt niet.

17:18 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

25-03-08

The male package

Mannen komen in pakketjes. Die pakketjes zijn volledig te nemen of te laten. Natuurlijk. Zeer begrijpelijk. Hetzelfde gaat ook op voor mijn eigen kleine persoontje. Maar toch raar hoe die mannelijke pakketjes kunnen samengesteld zijn.

Zo zijn er de intellectuelen die er nog knap uitzien ook. Maar dan weten ze dit van zichzelf en gedragen zich innemend, gereserveerd, ja haast arrogant. Mijn grapjes worden met een geveinsde scheve blik afgedaan als iets ondermaats. Ze laten me voelen dat ik nog net niet aan de zoom van hun Armanikostuum reik. Een status om te bewonderen. De rest? 

Er zijn ook mannen die intelligent zijn en grappig, lief en begrijpend. Maar op fysiek vlak is er geen klik. Vele zielsontblotende gesprekken ten spijt, ander bloot komt er niet aan te pas. Een mooie vriendschap, dat wel, en meer hoeft dat niet te zijn, toch?

Dan zijn er nog hele lieve mannen met traditionele waarden en normen. Het ontbreekt hen niet aan humor en ze weten de ambiance er overal in te houden. Een schattige naïviteit, knappe snoet én ze weten zich nog te kleden ook. Je voelt je tot hen aangetrokken, maar... ze vallen niet echt onder de categorie "slim"...

Ik richt me nu even specifiek tot de dames (heren mogen uiteraard ook hun mening geven). Welk pakketje draagt uw voorkeur? En nee, "een mix van alles" is geen antwoord... het perfecte pakket bestáát niet, dames, helaas... 

22:33 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

21-03-08

I rule

De twee "rotste appels" van school. Zo worden ze genoemd. Niet door mij. Wel door leerkrachten die hun onmacht op een verkeerde manier tonen. Zelfs het "tonen" tout court, is er al te veel aan. Mag je nooit doen.

Anyway, die twee appeltjes zitten ook in mijn klas. De klas die uitblaakt in het krijgen van strafstudie. Again, niet door mij. Te veel energieverspilling, te weinig effect.

O nee, ook in mijn lessen zijn het geen doetjes. Maar ik hou het simpel. Beslissen ze recht te staan, dan doen we al rechtstaand verder. Beslissen ze mijn les te vullen met gebabbel, dan eis ik dat het in het Engels gebeurt. Ik weiger m'n stem te verheffen en leg in het slechtste geval mijn les gewoon stil. Moeten ze de leerstof zelf maar verwerken. En hell yeah, reken maar op een toets de les nadien.

Ik: "Alright then... what do you want to talk about?"

Zij: "Sex!" *giechel giechel*

Ik: "Okay, very well. How many times do you do it a week, miss?"

Zij: "Euhm?" 

(Of hoe een poging tot het creëren van chaos toch is uitgemond in een educatief gesprek -in 't Engels!- over veilig vrijen)

Regels zijn ook simpelweg regels bij mij. Drie kansen krijgen ze om een taak in te dienen. Drie keer... daarna simpelweg nul, nada, kinnenbak. Zo'n simpele regel verstaan ze wel. Geen getier, noch dreigementen. Actie en reactie... as simple as that.

Nu, de twee bewuste miss apples hadden nog één kans. Twee taken in totaal, mij persoonlijk door te mailen vóór de klok van twaalven vorige nacht. Gisteren rond 22u gecheckt en nog niets te bespeuren... neat, m'n puntenboek zou wel zeer vlug ingevuld zijn. 

Deze morgen nog eens gecheckt en wat raden jullie? Om 23.40u werden de taken netjes doorgemaild. Net op de valreep, kwestie van de spanning erin te houden. Maar goed. Ze hebben het gehaald. Ergens ben ik fier op hen, en ook op mezelf.

I rule. 

14:48 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

Wir sitzen mit ein Problemken

Er hingen sinds vorige week meer uren in de schoollucht. Iemand met een redelijk bol buikje, die na de paasvakantie haar lessen Nederlands en Duits graag inruilt voor een spannend aftellen.

Spontaan kwam de vraag naar mij toe of ik niet enkele uren Nederlands kon overnemen. Graag! Nu was het enkel nog aan de directie om deze simpele oplossing in te zien. Alhoewel, simpel... als ik er al die uren Nederlands zou bijnemen, mocht ik al een paar kottekes bijtekenen op mijn eigen rooster... dus zocht de directie eerst nog verder naar nieuw potentieel die meteen alle uren van de aanstaande mama kon overnemen. Ik was slechts een noodoplossing.

Deze ochtend, de allerlaatste dag vóór de paasvakantie en tevens mijn vrije dag, werd de nood, zoals voorspeld, zeer hoog. Ik krijg een telefoontje van mevrouw de directrice... met een zeer fiere stem meldt ze mij dat ik zeven uur les bij krijg! Amaai, dan zit ik bijna aan een voltijdse opdracht! Ze stemt lachend in, merkbaar opgelucht dat ze net op de nipper alle uren netjes heeft kunnen plaatsen.

"Duits dus", zegt ze er nog bij. Come again? "Duits?", vraagt mijn stem die bijna overslaat. "Ik heb geen Duits gestudeerd, mevrouw. Enkel Engels, Spaans en Nederlands... euhm..." "Euhm...", aapt ze me na. "En je zou dat niet zien zitten?" Ich, mit Haar auf meine Deutsch? Ich dachte von nicht... "Oei, nee mevrouw, da's al geleden van in mijn humaniora..." "Euhm... oke, goed, niets ... euhm... aan te doen." Verslagenheid, zo klonk het inderdaad.

Een prettige vakantie heb ik haar wijselijk niet toegewenst.

09:33 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

20-03-08

Tijd

Ik herlees mezelf en ik heb maar één conclusie.

Eij tseute... ge zijt aan 't kreften, maaaaat!

Binnen afzienbare tijd heb ik wat meer tijd om tijd te maken voor de tijd dat ik spendeer aan het bloggen (en aan het lezen van anderen).

Dat het tijd wordt! Voor plezantere posts!

00:25 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

17-03-08

75-gangenmenu

Allez hop! 't Is weer van dattem. Het lot heeft alweer eens een stoffige zak van 25kg gedachten op mijn mallemolen neergeploft. Olé!

't Is allerminst een zegen, de capaciteit om ellenlang na te denken en verstrikt te geraken in je eigen netten. En bovenal: ik werk het zelf in de hand.

Ik ben te vriendelijk, te empatisch, te enthousiast... maar tegelijk sluit ik mezelf af, deur op slot en verder dan het halletje geraken ze niet. Dan ben ik verbaasd dat ze het niet snappen. Dan zeg ik volgens hen zaken die in conflict zijn met mijn gedrag. Maar in feite hebben ze gelijk. Terwijl ik er o zo voor oplette om hen niet de verkeerde gedachten te geven. Alhoewel, ik ben wel een flirterig mens. Ik kan zelf ook niet zonder die mysterieuze lach, dat aaike over de knie.

Jawel, ik respecteer hen. En ik zeg hen snel waar het op staat. Ik meen ook wat ik zeg, onverbloemd en zonder doekjes. Dan is de magie eraf natuurlijk. Ze hoeven niet meer te gissen... maar dan begint míjn molen pas goed te draaien. Was het wel al tijd om alles eruit te floepen zoals ik het denk. Daarbij, op wat zijn die bedenkingen überhaupt gebaseerd? Enkele dagen... weken maximum? Had ik het niet wat meer tijd moeten geven? Dat spannende erin houden? Want ja... 

In dit geval zou ik wel meer willen, maar zijn situatie is er weer één om U tegen te zeggen. Ookal mag dat maar een mineure rol spelen (want hij ís echt wel de moeite)... argh, nee. Ik weet op voorhand al dat ik een lastige periode tegemoet ga. 

En die andere laat me nog steeds niet onberoerd. Maar die laat zelf niet in z'n kaarten kijken. Ook niet echt bevorderlijk. Eigenlijk best wel hatelijk.

En dan is er nog de persoon die ik uiteindelijk heb afgescheept. Ik hem 'm maar beschermd tegen zichzelf, of mezelf beschermd tegen hem... niet dat ik er meer in zag. Maar zulke spelletjes zijn niet aan mij besteed.

Kan het dan nooit eens vlotjes verlopen? Neen? 

Ik wil weer liefde ervaren. Een wederzijdse inzet om er echt iets van te maken. Iemand om naar uit te kijken, elke avond. Iemand om alles tegen te zeggen en die mij dan nóg neemt zoals ik ben. Lachjes, traantjes, grientjes, plaagjes... ik wil het allemaal!

Maar zoals M het zo plastisch verwoordt: "Kop op! Nog zoveel vis in die vijver. We zitten maar aan de aperitiefhapjes, meid! Het hoofdgerecht moet nog komen..."

Ik denk dat het stilaan een 75-gangenmenu aan het worden is. Iemand nen tandenstoker?

23:09 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

13-03-08

Euhm

Ik weet niet of ik jullie nog wel wil als mijn lezerspubliek Verbaasd

 

ROFL!!!

 

Natuurlijk wel! Met jullie machtig geestige breintjes... haha!

16:28 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

12-03-08

Dwanggedachten

Mijn polo'ke weet stand te houden tegen de fameuze windstoten. Daar ben ik zeer blij om. We doen het redelijk goed, zo tesamen op de baan... en zijn nog niet weggeblazen om ergens tussen een troep koeien te belanden.

Eigenlijk was het een zalige rit daarnet. Met de vele zonnestralen op m'n snoet, de verwarming op m'n voetjes en Q-music op de achtergrond. Soms weet je begod niet meer wat of wie je bent tegengekomen onderweg, maar je bent uitstekend thuisgeraakt en hebt genoten van de rit. Ook al meegemaakt?

En terwijl ik zo gezellig verder tufte, lanceerde Q-music wel een zeer interessant topic. Hey, dacht ik, dat is topstof voor m'n blog! Ik wilde dan ook wel eens weten wat jullie antwoorden zijn op de volgende vraag:

"Welke dwanggedachten maken zich al eens meester van u?"

Anke (co-host en verkeersupdatelezeres bij Q) verduidelijkt met een voorbeeld: telkens zij de verkeerstune hoort en dus geacht wordt om zeer professioneel het verkeer voor te lezen, krijgt zij een zekere drang om een ongelooflijk vies woord te roepen. Nu vind ik "kak" niet bepaald een ongelooflijk vies woord, maar soit, dat nu even buiten beschouwing gelaten.

M'n eigen leven zit ook wel doorspekt van zulke dwanggedachten, dacht ik bij mezelf. Zo heb ik altijd de neiging om de auto die me zonet de pas afsneed eens deftig in z'n zij te rammen (mwoehaha). Of een bord te laten vallen tijdens de afwas. De klas binnen te komen en mijn goor weekend op tafel te gooien. Het zoutvat los te draaien op restaurant (ik ben daarvan zélf al de dupe geweest!), een megaknappe man in de lift te beginnen kussen of nee, te flashen in het openbaar (komáán, de reacties alléén al zou kicken zijn!)... Gelukkig is daar nog zoiets als het gezond verstand!

En u? Welke rare gedachten heeft u zo weleens? 

18:55 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (15) |  Facebook |

11-03-08

Chinese vrijwilliger gezocht

En als ik op mijn achtendertigste nog steeds single ben...

dan word ik BOM! Dat is iets waar ik al langer zeker van ben. Dan zoek ik een chinese vrijwilliger met inhoud... oké ja, als 't even kan ook deftige looks ... en dan laat ik mijn grote levensdoel wel op m'n eentje uitkomen. Met de allergrootste liefde en toewijding van de wereld.

Grmpf... nog een dikke tien jaar om te maken dat ik deze noodoplossing niet hoef in te schakelen. 

Neen, ik ben niet die dame uit "All that she wants..." van Ace of Base, maar de tijd gaat me toch wel snel van tegenwoordig!

21:58 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (13) |  Facebook |

10-03-08

Aan allen...

Aan allen die "gekomen" zijn dit weekend: proficiat! Aan allen die niet gekomen zijn: ook proficiat! Tot welke groep ik behoor, hou ik wijselijk voor mezelf ;o)

Maar misschien toch een kleine schets van mijn zaterdagnacht:

00.00u - net toegekomen in de ambikeet - status: nuchter. Euhm, garçon!

"Hey", zegt een jongeman en lacht wat schaapachtig. Al dansend glimlach ik terug en draai een kwartslag. "Kom je hier vaak?" Draai me weer om, hou er krampachtig de glimlach in. "Nee, af en toe maar". "Je ziet er een spontane meid uit". "Ah, dank je, maar ik ben ook spontaan". "Ja... *hij zoekt duidelijk een interessant onderwerp*... je voelt je precies wel goed in je vel". "Mja, ik ben wel content met mezelf. Jij?". "O ja", zegt hij net iets te overtuigend. Hij is mijn type helemaal niet, lijkt een pak jonger dan mezelf... "En? Al iets gezien naar uw goesting?", vraagt hij met een dikke smile. "Wel", begin ik, "terwijl wij staan te babbelen, heb ik wel oogcontact met die daar achter u." (Djeezes kind, heb je dat nu werkelijk gezegd?) "Ah zo. Wel, ik sta bij de DJ met m'n vrienden. Je moet maar es afkomen hé" "Ik zal nog zien..." "Daag". "Dag ja".

00.15u - gepropt tussen het volk - status: eerste kriek leeg 

De jongen naar wie ik daadwerkelijk had staan lonken, had onze conversatie vanop afstand gevolgd. Hij is de trotse bezitter van een million dollar smile. Zo gauw de schaapachtige was omgedraaid, doet deze niet onknappe man een paar passen vooruit.

"Hey", zegt hij lachend. "Haha, de volgende zie!", zeg ik uitgelaten. (Girl! What the fuck is wrong with you?) "Watte?" De beat verstoort mijn woorden -gelukkig- op het gepaste moment. "Nikske, laat maar. Van waar ben je?" Het gesprek gaat verder... met enkele "toevallige" aanrakingen aan m'n armen, schouders, bips en jawel, de borsten. Een tijdje later kom ik te weten dat hij bezet is. "Damn. Dus dan sta ik hier mijn kostbare tijd te verdoen met u of wa?" Dit alles dus gezegd zijnde na een lang gesprek met humoristische ondertoon. "Tja... maar 't is toch een toffe babbel, niet?" "Tja..." (pfff)

01.20u - 40 cent zoeken voor de WC-madam - status: ik zie haar nog vrij duidelijk

"Hiiii, I am from Brrazil! How are you??" Legt een aangeschoten en gebronzeerde oudere man zijn arm rond mijn nek. "Did you know... you have very beautiful..." *pauze* "eyes?", vraag ik hem. "Yesss, your eyezz are sooo beautiful... and your hairrr" "I know, I know", mezelf loswrikkend, "I simply AM a beautiful woman!" (Djeezes) De WC-madam geeft me een knipoog.

03.45u - retro in da house! - status: mjaaam, k-r-i-e-k...

Hij weer. "Ela!"  "Aaaah, hier zie! Hoe ist?" "Goed ja. Nog geen tijd gehad zeker om eens tot bij de DJ te komen?" "Euhm... neen." "Spijtig. Amuseert u nog hé!" "No problem!" (Waar is mijne kriek?)

04.10u - seriously being hit on - status: Garzon? Cola-laai aub...

"Zodus... gij zegt dat ge nog nóóit ne one-night-stand hebt gehad?" Zijn hand zit ergens verstrikt in m'n haar. Mijn arm hangt nonchalant in de zijne gehaakt. "Nee", zeg ik plechtig. Zijn manier van doen staat me helemaal niet aan, maar hey, hij houdt me tenminste recht. "Allez kom, zullen we eens naar de WC's gaan?" "Heh? No way!" "Krijg ik uw nummer dan?" "Nee..." "Ah, da's proper! Sta ik hier al die moeite te doen!" "Tja... trust me, 't is beter zo. Bedankt voor de cola!" (I can see clearly now...)

5.05u - opnieuw 40 cent aan 't zoeken voor WC-madam - status: ça va wel

Komt een netjes opgesmukte man uit de herentoiletten... de man die me tien minuten daarvoor op de dansvloer ook al in de gaten hield. Hij lacht mysterieus. Ik glimlach geïnteresseerd terug. "Hier", zegt hij tegen de WC-madam "voor twee" en passeert me rakelings. Ik gaap 'm na en krijg er nog net een "dank u!" uit. 

De WC-madam kijkt me geamuseerd aan. "Njaaaa", zegt ze "ge hebt nogal touche vanavond!" "Goh ja", zeg ik bescheiden "veel bla-bla ja..."

In de verte zie ik mister nice guy de trap aflopen. 

00:36 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (18) |  Facebook |

06-03-08

Fuck

Wat is dat hier van tegenwoordig?

Overal rondom mij wordt er serieus van jetje gegeven. De liefde bedrijven, passioneel vrijen, vossen, joepen, ballen, batsen, bonken, ketsen, kezen, pompen en wat nóg allemaal!

Vriendinnen die daten en genieten. Vriendinnen die er ook oud en wijs genoeg voor zijn om dat te doen.

En ik zit met mijn regels.

Fuck. 

20:55 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (14) |  Facebook |

05-03-08

Krokkoli

TV kan me nog amper boeien. Tenzij er een film met inhoud wordt gespeeld (en dan nog, dan huur ik 'm liever), zit ik nooit op vaste tijdstippen voor het kastje om opgeslorpt te worden door de wondere wereld der series en familieprogramma's. Vroeger was dit wel anders, toen MacGyver het scherm nog echt liet ontploffen en De Droomfabriek mijn fantasie ongekende hoogtes in joeg.

Nee, ik volg niets meer op TV. Zo ben ik ook niet mee met de voorrondes van het Eurosongfestival. Maar dat hoef je nu zelf niet gevolgd te hebben om te weten wat er gaande is. De term Ishtar werd me al menig maal om het hoofd geslingerd. Ondertussen weet ik dat het de naam van een groep is die meedingt naar de politiek o zo incorrecte zangwedstrijd. Ik weet zelfs méér: dit zou de Vlaamse revelatie zijn van de eeuw! Een klepper van formaat, waarmee we gegarandeerd Belgrado zullen platkegelen.

Tiens, tiens. Mijn curiositeit was gewekt. Dus deed ik iets wat ik in lange tijd niet meer had gedaan: ik placeerde me op een welbepaald tijdstip voor de TV en wachtte gretig op de komst van het muzikale buitenbeentje. Niet onbelangrijk: tot dan had ik het lied nog nooit gehoord.

De eerste tonen zetten in. Mijn mond valt open. Werkelijk. Dit kunnen ze toch niet menen. Ik kijk naar moeder Lentesneeuw, die mij met fonkelende ogen aanport "Goed hé!". Ze zit nog net niet mee te springen in de zetel. Ik kijk terug, naar de cowgirl in het rood. Ze lispelt. Ziet of hoort er dat dan niemand? Ze maakt een walk like an egyptian-beweging met haar hoofd. Past er totaal niet bij! Over wat gaat dit eigenlijk?? Oké, ik weet ook wel dat dát net de troef moet wezen, die brabbeltaal. But hey, vergeten dat Urban Trad hen voor was op dat gebied? Zoiets kan je in mijn ogen geen tweede keer doen. 

Zoals ik al zei, dit was de allereerste keer dat ik het hoorde. Heeft niemand in Vlaanderen diezelfde eerste indruk gehad? Hebben ze zich ondertussen allemaal gewillig laten meeslepen door de Ishtar-heisa? Zo is Sergio met zijn ladies ook tot in Tallin geraakt... oh dear.

Kazu? Krokkoli? Oh boy, oh boy... 

15:05 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

04-03-08

RIP beste friet ter wereld!

Het beste frietkot van het land is niet meer... 't is te zeggen, de muren staan er nog. De binnenkant is uitgebrand. Gelukkig kwam iedereen nog op tijd weg. Een defect aan de frietketels. Of eerder, een defect bovenop het defect dat men aan het herstellen was.

Ik had dat eerste defect ook al gemerkt... zo'n paar weken geleden. Zei ik smalend tegen mijn favoriete frietkotbaas: "Awel, zo'n raar geluid dat daaruit komt! Sebiet schiet 't kot hier in brand, mwuhahahaaa" *smile - o, wat ben ik toch grappig - smile*

Not funny anymore dus...

Onze streek lijdt een groot verlies. Met zo'n frietkot! Net naast een voetbalveld gelegen, kan je al denken... en ik voelde me nog extra verbonden, want ik kende de uitbaters van toen ik nog maar een klein dotske was. Heck, ik heb zelfs nog met hun tweede zoon hand in hand gelopen in het eerste leerjaar! Vriendin M aan het andere hand... tja, die gast was populair onder ons dotskes en hij kon niet kiezen tussen ons twee.

In het frietkot van zijn mama kon ik ook nooit kiezen: zelfgemaakte ballekessaus of zelfgemaakte stoofvleessaus... hm, telkens een groot dilemma. En de frietjes... damn, die malse dikke zelfgemaakte friet! Ik zal ze missen... de komende vier maanden dat het terug in opbouw is.

Waar moet ik ondertussen naartoe?!

ps: mannekes! Jullie zijn gebeten door de schrijfkriebels zeker? Wat een hoop postjes heb ik opeens in te halen! Maar ik doe het met plezier hoor... doet u vooral kriebelachtig verder.

22:19 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

03-03-08

Bal Rat Mort

Ja, denk wel dat ik er nu klaar voor ben. Dat mijn lichaam stilaan uit de comateuze toestand is ontwaakt. Nog een beetje duizelig voor het scherm wegens tekort aan slaap het voorbije weekend, maar dit verhaal kan ik jullie toch niet onthouden. Het verhaal van Bal Rat Mort!

Bal Ramor uitgesproken. Ik kende het ook niet, tot nu. Vriendin M en ik waren via-via te weten gekomen dat dit een wel zeer prestigieus bal is in het Casino van Oostende. Jaarlijks komen de carnavalsgezinden er van heinde enne verre bijeen om er in stijl uit de bol te gaan. Hm. Interesting. De via-via is een bevriend en te gek homokoppel, want ja, ook dáárvoor is het bal bekend, zijnde da place to be voor dragqueen-wannabees. Thema dit jaar: Rio de Janeiro! Sí sí, señoriiiitas!

We wisten dus dat de verkleedkist van oma zaliger zwaar zou tekort schieten. De garderobe van onze zalig zotte queer vrienden daarentegen... het gevolg waren prachtige met palletjes bezaaide jurken. Glamour&Glitter factor 1000. Koppendraaien gegarandeerd! Pluimen in de zwaar gestylde haarcoupe was een must. Exuberante make-up al evenzeer.

De halve dag voorbereidingen was niet voor niks geweest, want weet je, bij het binnenkomen in het Kursaal, loop je in je allerbeste catwalkpasje de rode loper op. Omringd door zo'n vijftigtal samengetroepte nieuwsgierigen met fototoestel hou je het hoofd koel en lach je de flitsen tegemoet. 

Eens binnen, word je verwelkomd door James-in-smoking die je de weg wijst naar the point of no return. Dit was al hilarisch op zich, want Brunette en Blondine, onze eigenste dragqueens, moesten al door de knieën wegens torenhoge laarzen en een hoofdplumagerij waar een pauw alleen maar jaloers kan op zijn.

Net voor we de trap op mogen, nog maar eens een one-million-dollar shot van onze markante bende... and off we went... Ikzelf was gehuld in een korte jurk met een soort glitterbengaalsetijgermotief en frullekes onderaan. Paste enorm goed bij m'n zwarte netkousen. Terwijl we de trap bestijgen, voel ik al een hand vrijpostig uitzoeken wat er zich ónder die frullekes zou bevinden. In m'n andere bil een kneep. "Hela hela!" "Hellow, how are you my dear?" Een bende Engelsen... tja, wat kon ik anders doen dan eens ondeugend terug te lachen. Tenslotte... we are here to partyyyyyy!

Decadent, gedurfd, wild en gewillig. Terwijl de avond op die manier vordert en de aandacht de spuigaten uitloopt (yeah, I know I'm sexy, so what, you're not!?), kom ik toch wel een zeer interessant sujet tegen. Of beter, hij spreekt míj aan... "Hi, where are you from?" "Belgium and you?" "What a coincidence! I'm from Ostend!" "Mo hoooow zeg!" Super! Dan toch nog een Vlaamse speld gevonden in de overwegend Anglosaxische hooiberg. En wel een zeer knappe speld ook nog. Ondertussen hangt vriendin M ook al ferm verwikkeld in "een gesprek". The evening is going great! Toog wordt tafeltje, pintjes worden vodka-oranges, nacht wordt ochtend. Onze hotelbedden zullen uiteindelijk nooit beslapen geraken. 

Nee, ook niet op een ander geslapen. Nooit geslapen, tout court! Tja, heb de spek-met-eieren op zíjn bed afgeslagen... iets wat ik nu, achteraf gezien, wel begin te betreuren, doeme toch. Maar all in all is het een onvergetelijke tweedaagse geweest! 

Daarnet nog een smsje van mijn intrigerende metgezel door de nacht. Hij is goeie punten aan het scoren...

16:10 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

29-02-08

Nationale Mannendag!

Of het nu brede knuffelberen zijn of wapperende grassprieten, trotse bezitters van sixpacks of iets bollere buikjes, die mét haar en die zonder, met navelpluis of zonder, de mannen met lef en de mannen met een suikerspinnen hart, de casanova's en de hell's angels, de koele zakenman of de zachtaardige verpleger, zij die met de voeten omhoog voor TV liggen of zij die spontaan de stofzuiger bovenhalen...

Ik wens elke man vandaag een gelukkige Nationale Mannendag!

Het idee komt van Q-music op aanraden van -hoe kan het ook anders- onze eigenste Vlaamse venten. Misschien toch niet echt bijster verstandig om net van deze schrikkeldag een mannelijke Hoogdag te maken... 29 februari, beste heren, komt maar eens in de vier jaar terug! Dat wil dus zeggen: drie jaar niks, één jaar weer wel en dan weer drie jaar niks. Euhm... enfin, een reden te meer om er vandaag dubbel van te profiteren! Surf maar eens naar de site van Q-music om te weten te komen in welke café's je getrakteerd wordt op een gratis pint. Verder kan je ook een petitie tekenen om deze Nationale Mannendag officieel te maken!

Persoonlijk voel ik me ook wel geroepen om mijn dankbaarheid naar jullie toe te tonen... Inderdaad, de mannen mogen ook wel eens in de (euhm) pintjes gezet worden! Voor al de moeite die jullie doen om ons te begrijpen, voor al die muurtjes waar je vervolgens tegenaan loopt, voor al de "nee schat"-ten die jullie al te horen kregen en voor al het gezaag dat vaak onterecht naar jullie hoofd geslingerd wordt. Bedankt om het te dulden!

Doe lekker jullie zin vandaag en GENIET ervan. Ja, 't is gepermitteerd vandaag. Daarna weer drie jaar kinnekloppen, remember :o) 

10:25 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

28-02-08

Rebooten

Rebooten rebooten... 't is altijd 't eerste wat een IT-er voorstelt, wanneer er weer eens trobbels zijn in pc-land.

En dan lukt het nog ook zenne!

Poeh! 

20:21 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

Testament

Voor de derde maal in twee jaar tijd wordt onze familie geconfronteerd met de dood. Alweer diezelfde kerk met dezelfde mensen voorin. Hetzelfde wierrookvat dat zijn aswolken uitstoot rond de kist. Tranen en klopjes... op dezelfde schouders. Knuffels en fluisteringen... in dezelfde oren. Ironisch genoeg brengt het een familie wel heel dicht bij mekaar. De grote jaarlijkse bijeenkomst zal niet meer alléén ter ere van onze grootouders zijn.

En zowaar ik in de kerk wegdroomde in gedachten en herinneringen, bedacht ik plotseling: Die Boudewijn heeft wel een punt... het is nooit te vroeg om een testament op te maken. Maar ja, welke jongeling (laat ons zeggen 60-minners) denkt daar nu aan? Hebt u ergens in een kluisje al een vergeelde enveloppe liggen? Of misschien zelfs tot bij de notaris geweest met al uw post-mortumwensen? 

Wel, ik niet. Maar ik maak me toch de bedenking... veel om na te laten, heb ik nog niet. Dat beetje geld op mijn rekening zal sowieso naar m'n ouders gaan. De halve uitzet op mijn kamer, die nu nog in dozen aan het wachten is op een nieuwe thuis, tja... die mag gerust verdeeld worden onder de broers en zus. M'n autootje, aaah, m'n full automatiekske, waarvan gisteren de nummerplaat nog is afgebibberd :o) die krijgt m'n neefje van bijna 20. Hij heeft net zijn rijbewijs binnengehaald. M'n kleerkast mag verdeeld worden onder de nichtjes... eens ze wat "voluptueuzer" zijn geworden, hehe.

En m'n laptop? Het ding dat ik nu alweer een goed half jaar meesleur van zetel naar bed, van bureau naar keuken, van deze schoot naar een andere... ik zou 'm meenemen als ik kon! 

Maar dan... hoe komen jullie het dan ooit te weten? En wat met al die mensen in mijn msn-lijst en de vriendenlijsten elders op het net? 

Ik zal maar es iemand in vertrouwen moeten nemen. Zeggen dat er een envelopje met instructies ligt te wachten, mocht het ooit zover komen dat...

18:56 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

25-02-08

Navelpluis

Ik ben een spons. Geef mij kennis en ik absorbeer, graag zelfs! Ik heb maar één trouwe maat die me nooit of te nimmer in de steek laat en da's GOOGLE. Mensen die me al wat beter kennen, kunnen dit beamen: ik google alles meteen, direct en dan wel op het moment zelf dat ik het wil weten. 

Op deze toch wel kouder wordende zondagavond (tiens, de thermostaat is afgeslagen zeker?) zat ik alweer verslingerd aan het net te zoeken naar veel en eigenlijk niets specifieks. Van de ene site naar de andere, met googlestops tussendoor, zwalpend op de hoge golven van het net *freak! ahum*

Kom ik op een weetjespagina terecht... en wat trekt mijn aandacht? 

Wist je dat... er serieus wetenschappelijk onderzoek is gedaan naar navelpluis? Je hebt de meeste kans op navelpluis als je een oudere man bent, behaard bent en een navel hebt die naar binnen wijst. Als je een navelpiercing hebt, is de kans op navelpluis heel klein!

Navelpus... ja... van dat witgele gedoe dat in je navel komt na een zweterige dag en dat, als je het eruit peutert, een beetje onwelriekend ruikt. Maar euhm, daar gaan we nu niet "dieper" op in... om maar te zeggen dat ik het ken "van horen zeggen"... navelpus dus...

Maar navelpluis?? WTF is dat? Ik mag al blij zijn dat ik geen oudere behaarde met een naar binnen wijzende navel type man ben... het feit dat ik geen navelpiercing heb, doet er dan ook weinig toe. Voor een oudere behaarde man mét navelpiercing is dit dan weer wel informatie van levensbelang (of zo lijkt het toch).

Even checken bij mijn trouwe maat... die me -hoe kan het ook anders- doorstuurt naar mijn tweede beste vriend, Wikipedia :o) Leest u even mee? 

Navelpluis is de benaming voor de opeenhoping van wollig materiaal in iemands navel.  (wollig "materiaal"? Ah zo.)

Veel mensen merken dat zo nu en dan een klompje pluis is verschenen in de navelholte. (Huh? Tiens? Ooooh kijk, een weespluisje!) Een zekere professor aan de Universiteit van Sydney heeft daarop eens systematisch onderzoek verricht om alle aspecten van navelpluis aan het licht te brengen. Zijn voornaamste bevindingen waren:

  • Navelpluis bestaat voornamelijk uit verdwaalde kledingvezels vermengd met dode huidcellen en lichaamshaar. (euhm, okaaay...)
  • In tegenstelling tot wat verwacht wordt, schijnt navelpluis voornamelijk uit het ondergoed naar boven te migreren (huh?) in plaats van neerwaarts uit hemd of andere kleding van het bovenlichaam. Deze migratie is het gevolg van de wrijving tussen lichaamsbeharing en ondergoed.  (ik kan het me al plastisch voorstellen, ja)
  • De blauwachtige kleur (Oh djeezes!!) van navelpluis wordt veroorzaakt doordat de meeste kleding blauwe vezels bevat. 
  • Navelpluis is volstrekt onschuldig en er is geen andere actie vereist dan het min of meer regelmatig verwijderen ervan.  (Schat, 't wordt weer DRINGEND tijd dat je je navelpluis verwijdert! Ik zie je gezicht niet meer van hieruit!)

Graham Barker uit Perth, West-Australië staat in het Guinness Book of Records als recordhouder van het verzamelen van de meeste navelpluis. (Ieeeuuuuuw!) Hij verzamelt zijn navelpluis sinds 17 januari 1984 (ieuw! ieuw!) en heeft een gemiddelde hoeveelheid van 3,03 mg per dag. In tegenspraak met het onderzoek van Dr. Kruszelnicki is dat zijn navelpluis roodachtig van kleur is, ook al draagt hij zelden rode kleren.  (ja, da's ook niet normaal hé makker! Ik zou me toch zwaar zorgen maken over uwen navelpluis!)

En u, heren? Al enige pluis zichtbaar? Regelmatig eens van kleur veranderen hé! Want je weet, verandering van spijs... Juist ja.

00:54 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (18) |  Facebook |

22-02-08

Het pedagogische van een studiedag?

Voor mij hoeft het niet, zo'n pedagogische studiedag. Nu, jawel, de aangeboden workshops wél, maar al die poeha errond niet.

's Morgens onthaal met koffie en "versnaperingen", wachten tot de 120 leerkrachten zijn binnengestroomd, om dan naar een speech van de directeur te luisteren waarin hij tussen de lijntjes door laat verstaan dat we geacht zijn een hele dag te blijven. Tja, wat anders?

Het positieve eraan is dat je alweer eens andere leerkrachten leert kennen, van gedachten kunt wisselen... maar net op het moment dat het interessant wordt, moet iedereen naar de betreffende klas voor zijn of haar workshop.

Mijn workshop ("Omgaan met moeilijke klassituaties") was, zoals gezegd, wel interessant. Twee uur samenzitten met een beperkt groepje beginnende leerkrachten, ervaringen uitwisselen en tips krijgen van een deskundige... ik heb er alleszins heel wat nuttigs van opgestoken.

De les werd -net toen het ook dáár interessant begon te worden- onderbroken voor een veel te lange eucharistieviering. Oh nee, met een mis op zich heb ik geen enkel probleem. Ik volg zelfs graag een viering mee, op voorwaarde dat de homilie -beter gekend als "de preek"- ten minste is toegespitst op onze hedendaagse maatschappij. Daaronder valt dus NIET het aframmelen van teksten in onbegrijpelijk Kerklatijn, NOCH de Nederlandse vertaling erachteraan gegooid.

Dit alles maakte dat we dan twintig minuten te laat aan tafel schoven. Een warme maaltijd van drie gangen op kosten van de school. Ik vroeg me werkelijk af of dit alles wel nodig was (degelijke speakers voor de pc's in de taalklassen had ik meer kunnen waarderen bijvoorbeeld). Ik had dan nog eens de meest onfortuinlijke tafel uitgekozen, zo bleek, toen het uitdelen van de voorgerechtjes abrupt stopte aan de tafel vóór ons. Onze vis-in-bladerdeeg moest blijkbaar nog in de oven gestopt worden, zodat we een goed half uur later uiteindelijk toch de eerste hap naar binnen konden werken. Intussen was het half 2, of zoiets.

Het hoofd- en nagerecht werden daarna in ijltempo aan onze tafel gebracht. Ik had de laatste friet nauwelijks van mijn bord geprikt, of daar stonden de koffietassen al. De directeur kondigde niet veel later de tweede sessie van de workshops aan. Ondertussen liepen we al een uur achter op het programma.

Met de resten van het patéke nog aan mijn verhemelte geplakt, zette ik weer koers naar de klas. Wat normaal gezien twee uur had moeten wezen, werd maar één uur workshoppen meer. De lesgever had duidelijk ook last van deze "onverwachte" wending in de planning. Hij taterde het hele uur onophoudelijk vol en struikelde haastig over z'n woorden. Wel boeiend, allerminst aangenaam.

Mijn conclusie: ben ik een hele dag aanwezig geweest op school om uiteindelijk maar 3 uurtjes iets te kunnen leren op deze "studiedag". Behalve de chit chat met de collega's, was deze dag je reinste tijdverspilling. Ik had thuis wel heel wat meer kunnen verwezenlijken. Bovendien had ik dan ook niet met zo'n opgeblazen gevoel gezeten nu.

19:08 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

20-02-08

Hoe zou het zijn?

Hoe zou het zijn om op een dag wakker te worden en te ontdekken dat je partner niet meer is. Eerst denk je nog, hij slaapt. Hij slaapt diep, want op een por reageert hij niet. En je laat hem rustig liggen. Je laat het licht uit en loopt op je tippen de kamer uit, om hem toch maar zijn rust te gunnen.

Hoe zou het voelen, het moment dat je weer in de kamer staat. De gordijnen openzwaait, je partner zachtjes wil wekken... alleen, er is geen wekken meer aan. Dan pas zie je het blauw op zijn lippen, de eeuwige slaap om zijn gezicht, het roerloze laken. En je roept. Je schreeuwt zijn naam. Je schrikt van zijn koude handen, die de jouwe maar niet willen knijpen. 

Hoe zou het zijn om naar de telefoon te grijpen en met een kloppend hart de cijfers in te drukken. 't Zijn er maar drie, maar zijn het de juiste? Het moet snel gaan, mensenlief! Kom hem redden alsjeblief! En je wijkt geen seconde van zijn zij. Houdt zijn hand in de jouwe. Vraagt om op te staan. Terug te gaan. In de tijd.

Hoe zou het voelen om je familie te bellen. Te zeggen dat de tijd is stilgevallen. Dat je kwijt bent wat je lief is. Wat hen lief is. Een broer, een vader, een opa, een nonkel.

Hoe zou dat nu zijn... voor mijn tante?

17:18 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (14) |  Facebook |

19-02-08

An unfortunate slight

Toen ik dus daarnet, gezwicht en wel, in mijn autootje richting Apu's store reed, gonste de nieuwste beat van the Freemasons bijna door m'n dak. Ik kan ze wel smaken. Des te meer omdat ik ook zware fan ben van Alanis Morissette. Normaal vind ik covers niet meer dan jammerlijke verkrachtingen van het origineel. Deze keer niet. Deze keer zelfs, hadden de lyrics verbazingwekkend veel betekenis.

Een ode aan de vergane sprinkles van weleer, aan mijn gekleurde wereld die plotsklaps weer grijs werd... (nee nee, niks medelij) ... en in de nasleep van mijn ingedeukte imago, kan deze girlpowersong er ook nog wel bij:

 

 
"Uninvited"

Like anyone would be
I am flattered by your fascination with me
Like any hot-blooded woman
I have simply wanted an object to crave
But you, you're not allowed
You're uninvited
An unfortunate slight

Must be strangely exciting
To watch the stoic squirm
Must be somewhat heartening
To watch shepherd need shepherd
But you you're not allowed
You're uninvited
An unfortunate slight

Like any uncharted territory
I must seem greatly intriguing
You speak of my love like
You have experienced love like mine before
But this is not allowed
You're uninvited
An unfortunate slight

I don't think you unworthy
I need a moment to deliberate 

22:41 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Nasty habit

Ik zou het vanavond eens zonder doen

Neen

Neen!

Niet meer naar de nachtwinkel rijden

Simpelweg thuis blijven

En zeker niet onderdoen

Voor dat gevoel

Dat knagende

prangend vragende

Allez toe, waarom nie?

What the hell

Who was I kidding...

21:16 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Wide awake

Het is alsof ik eindelijk uit mijn winterslaap ben ontwaakt!

Wekenlang hield ik me 's avonds voor om vroeg in bed te kruipen, zodat ik 's morgens ook vroeg kon opstaan, zoals elk ander normaal mens dat doet. Met dat verschil dat ik er nooit echt zo vroeg uit hoef om te gaan werken. En dat wist mijn onderbewustzijn verdorie maar al te goed bij het krieken van elke dag. Dan loopt de wekker af... ik duw 'm uit... ik draai me om... de wekker... uitduwen... omdraaien... en zo ging het meestal wel een uur door. Ik ben kampioen wekkerafduwen en blijven liggen, om dan nog verwaaider dan anders op te staan en van de hele dag de prut niet uit mijn ogen te krijgen.

Ondertussen had ik al een ander muziekje ingesteld, in de hoop dat het zou helpen. Integendeel. Ik schrok me werkelijk een hoedje de eerste keer dat dit nieuwe deuntje me uit m'n slaap rukte. Dacht zelfs dat er mij effectief iemand belde en met felle hartkloppingen probeerde ik tevergeefs op te nemen. Als je zo ontwaakt, is de rest van de dag al op voorhand verkorven. Ik haat wekkers.

Maar vanmorgen was het anders. Het nieuwe muziekje ben ik ondertussen al gewoon: 't zijn in feite zachte toontjes die me doen ontwaken met een zwoele zomeravond in het achterhoofd. Ik krijg m'n ogen vrijwel meteen open, zonder dat opgezwollen en plakkerige gevoel. Ik zie de lichtbundels door de half afgelaten rolluiken op mijn bed vallen. Hm. Aangenaam. Ik duw de wekker af en draai me om. (Tja, nu ook geen wonderen verwachten hé. Ik ben en blijf allesbehalve een ochtendmens. Dus één keer afduwen en omdraaien is een must, daar kan ik niet buiten.)

Wannneer de wekker voor een tweede keer begint, duw ik af en ben ik echt wakker. Amai! Goeiemorgen morgen! Heb ik eindelijk de tijd om rustig te douchen, uitgebreid te ontbijten, dit postje zelfs nog te schrijven en straks wakker en wel naar het werk te vertrekken. Dat we het zo nog héél lang mogen volhouden, mijn onderbewustzijn en ik.

Voor ons is de winter voorbij!(alle vorst van de voorbije nacht ten spijt)

10:08 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (14) |  Facebook |

18-02-08

Cijferkes ten huize Sterrekes

Allez Cijferkes, zeg het gij eens...

Watte jong, wa moete kik zeggen?

Ah, we gingen toch samen ne post schrijven? Twee zotte schrijverstalenten bijeen. Dat zou nogal vonken geven... had ge gezegd...

Ik zal dan maar "ja" zeggen zeker, want ge denkt natuurlijk weer da ge mij kunt laten zeggen da GIJ da in feite had voorgesteld. Maar nee, om de goede vrede te bewaren (en tevens blijf ik -zoals gewoonlijk- toch ô zo bescheiden) : inderdaad, het was weer een briljant idee van bibi. 

Bibi... in de zin van "Sterrekes"? De bevallige dame in het roze? Ofte mezelf, moi-même, ikke dus eigenlijk. Maar toch bedankt voor het compliment, want inderdaad, uit mijn ingenieuze brein worden wel vaker zulke "briljante" ideeën geboren.

Goed. Dus ge blijft dezelfde toer opgaan. Ge weet maar al te goed dat wanneer men bibi zegt dat men de eigen persoon bedoelen wil. Maar ja, ik moet toegeven dat je ook blogtalent hebt. Maar nu komen we wel stilletjes aan op dreef maar hebben we in feite nog altijd geen onderwerp. Waar gaan we het nu over hebben vanavond in ons gezamelijke schrijfsel? Enig idee, juffrouw?

Wel, mijn beste jongeheer. Ik had gedacht onze lezers deze keer te trakteren op iets extra-ordinairs, iets ongelooflijk overweldigend. Ze moeten van hun stoel liggen, zoniet onder! Ik ga er eens over nadenken op weg naar de proviandkast... ook een koekje?

Tja, ze is al weg, dan kan ik niet weigeren zeker? Goh, maar dat jullie nu onder jullie stoel liggen wil ik nu ook niet op mijn geweten hebben. Het kan misschien nog meer lijden worden dan deze zetel die mijn rug in zijn greep heeft. Ah, kijk, daar is madam sie. Hmmmm, notekes en bugelkes...

Wablieft? Is mijne zetel nie goe genoeg voor meneer, nee? Breng in 't vervolg zélf uwe zetel mee hé zeg, en aja, ge kunt er ineens buiten mee blijven zitten! En die nootjes en chips... 't is toch al wa ge krijgt ze vanavond. En uwe kriek is wééral leeg? (man man, da fret en da doet op een ander zijn kosten! 't Is eraan te zien dat ge blut zijt zenne)

Maar alé meiske, we gingen het wel ludiek maken, maar nu niet overdrijven hé. Een beetje zeveren, ok, maar we gaan het ook nog wat realistisch houden. Subiet geef je onze lezers een beeld alsof we kat en hond zijn. Ja, okeeeeeee, dat is ook zo wel een beetje, maar dan om elkaar wat te plagen. We amuseren ons toch weer eens goed hé mateke. Maar ik wil geen van onze lezers de indruk geven dat we niet overeenkomen ofzo hé. Tja, die zetel heeft nu eenmaal zijn beste tijd al gehad hé, en ge weet da'k écht wel last aan mijne rug heb soms hé. Maar nu hebben we nog altijd geen onderwerp hé, dju toch!

Natuurlijk, venteke. Ge weet wel dat ge mijn uitingen altijd met een korrelke zout (ah, btw, zijn er nog nootjes?) moet nemen hé. Ik drijf graag over... Maar je hebt gelijk. We amuseren ons zeker! Zo hebben we aan deze "rotzondag voor singles" toch weer een positieve draai weten te geven, nie? In feite wel een goe gedacht van u (jaja, die eer komt u volledig toe deze keer). Soit. Een onderwerp... misschien over hoe een vriendschap is begonnen op Skype, om zo over te gaan op msn en vandaar naar de blogwereld werd getransfereerd? Zie, en nu vraag ik u zelfs al in real life of ik nog geen okselvijvers heb! U mag er wezen, beste vriend.

Natuurlijk moest het met een vrachtwagentje zout genomen worden... What's new?! Maar ach, van dat soort streken heb ik ook wel eens last hé... Maar goed, lijkt mij een prima onderwerp. We lijken trouwens weer dezelfde toer op te gaan dan in de Skype-tijd hé. Hoe laat is het intussen al? Ai... dat gaat pijn doen morgenvroeg. Bij mij althans. Maar ja, moe ben ik nog altijd niet. Jaajaaa, ik hoor u al bezig: "er nog wat langer inliggen hé Cijferkes"... tja, je hebt een punt. Maar ach, gedane zaken... Juist ja. Goh, waar zullen we beginnen? Over onze nachtelijke escapade in aanhouderskot X heb ik al eens iets op mijn blog zitten kriebelen... Hmmmm... Of die aller-, allereerste keer dat we het centrum van je thuisstad onveilig gemaakt hebben...

Hehe, of onze Sherlock Holmes versus Colombo brainstorm momenten. En die keer dat ge mij hebt getrakteerd op ne meter wafel. Ja, echt, nog nooit zo ne lange wafel meegemaakt! Oh, om nog maar te zwijgen over het ‘spiegelincident' op die grote parking daar (geen verdere details) en de dolle rit naar Taxipost om toch maar op tijd uw fameus ‘pakske' te kunnen ophalen. Alles voor de vriendschap hé man! :o) Jaaaaa, ik heb u ook graag.

As you were saying, we have a history, indeed. Dan heb ik nog niet gesproken over het feit dat ik wellicht zonder jou nooit was beginnen bloggen.

Ach, wat er in zit, komt er sowieso altijd uit hoor.

...al heeft men soms een "firestarter" nodig om het eruit te krijgen...

... maar eens de diesel op dreef... Oeps! Geen nootjes meer... en de bugels zijn ook al op. Damn.

En die Cola Light hangt mijn voeten uit. En HOLY SHIT... is het al zo laat!? Ik zal dan maar eens aanstalten beginnen maken om naar huis te gaan zeker???

O ja, gelijk de vorige keer... toen je met geen STOKKEN buiten te krijgen was, hé... hé... hé??? Ik weet het. De zetel moet maar zo goed niet zitten ;o)

Grrr... Right. Ik zal maar zwijgen zeker?!

02:15 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

16-02-08

Aandachtsbeest II

Aan de misnoegde lezer (en met hem/haar, iedereen waarvan deze lezer hoopt dat ze vinden dat mijn imago een ferme deuk heeft gekregen):

Indien je mij in real life kent, dan wil dat zeggen dat ik je in het echte leven wel zeer waardeer. Er zijn maar enkele mensen die de weg naar mijn virtuele blogbestaan te weten komen. Dat wil dan ook zeggen dat je veel verder bent geraakt dan de "losse babbels" in mijn vorige post. Zodoende is alles wat ik er schrijf helemaal niet van toepassing op jou.

Waar ik het in de vorige post over heb, is chatverkeer. Doodgewoon en anoniem chatten met wildvreemden. Je meldt jezelf aan met enkel een naam en daar opent zich een instant forum waar een kletsgrage mens zijn gading vindt. Soms zijn het luchtige babbels, dan weer heel diepgaande. Ja, soms tref je al eens een interessant persoon aan, maar mijn regels zijn simpel: ik geef nooit mijn echte naam prijs en maar zelden geraken ze tot aan mijn msn-venstertje.

De drang naar chatten gaat bij mij in fases. Maanden kan ik zonder om dan eens een week heel intensief aanwezig te zijn op zo'n site. Op die momenten vraag ik inderdaad om aandacht en tegelijk stel ik mezelf ook op als luisterend oor. Meer hoeft dat niet te zijn. Ik erger me er dan ook aan dat deze vreemden mij onmiddellijk aanklampen, van zodra ik me de volgende keer in de ruimte begeef. Ik blijf hierbij altijd beleefd en zeg hen dat ik niet op zoek ben naar nieuwe vriendschappen. Ookal voel ik me dan onwennig bij het afschepen, ik ben heus niet de enige die met zo'n ingesteldheid op chatfora rondwaart.

Indien je me enkel kent via deze blog, dan verwijs ik graag door naar mijn allereerste postje. Mijn blog als excuus om de andere kant van mijn medaille te laten zien. Ik laat mezelf toe om hier, als ik daartoe de nood voel, mijn donkere en minder mooie gedachten weg te schrijven.

En dát, beste misnoegde lezer, is míjn vrijheid.

Tot slot neem ik ook Duvels woorden ter harte. Dat ik zeer persoonlijk blog, is een feit. Dat ik daardoor kwetsbaar ben, al evenzeer. Ik zal er voortaan op letten... maar ik stel me dan wel de vraag of deze blog dan nog als klankbord kan dienen, zowel voor anderen, als voor mezelf...

09:58 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |