15-02-08

Aandachtsbeest

Wat is dat toch met mij? Ik ben een rasecht aandachtsbeest. Zonder aandacht gedij ik niet.

O jawel, ik kan perfect alleen zijn met mezelf. Lekker genieten van en in mijn eigen wereldje. Als een kind nieuwsgierig verloren lopen in de kleine steegjes van mijn gedachten en er mij nog goed bij voelen ook. Ik ben trots op mijn individu en wijs genoeg om zelf mijn weg te gaan.

Maar al evenzeer klim ik op de allerhoogste bergtop en schreeuw ik luid en wild in het rond "Kijk naar mij. Bezie mij dan toch. Aanhoor mij. Ik ben er. Ik!" Zeker niet hopeloos, wel vol enthousiasme. Ik ga op zoek naar vreemde mensen, nieuwe invalshoeken, losse babbels. Ik kan niet zonder babbels. En telkens verrijkend om dat met andere mensen te doen.

En toch... eens ik mijn aandacht heb gehad, mogen ze weer beschikken. Mijn opzet is geslaagd, zij hebben hun job gedaan. Ik schaam me soms. Dagen nadien vragen ze zich nog af waarom ik niks meer laat horen, wringen ze zich in zielige bochten om die goeie babbel nog eens over te doen. Hun kreetjes sterven uiteindelijk een stille dood. Live and let die. Ik doe het niet met opzet.

Mijn babbels zijn geen algemeen goed. Alleen als ik daar zin in heb. Dan krijgen ze een ferm staaltje Lentesneeuw te zien, die begrijpend (en gemeend!) meeleeft en ook zichzelf ongegeneerd blootgeeft. Hoe verlossend het ook werkt om het eens aan een vreemde te vertellen, het maakt je nog geen vrienden. Denken zij van wel, dan maak ik dat ik wegkom.

Tenslotte ging het om de aandacht. Niets meer, niets min.

14:36 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (15) |  Facebook |

14-02-08

Geheime aanbidder

Vanmorgen kreeg mijn wekker geen kans. Ik werd ruim voor het gebruikelijke uur uit mijn redelijk rare droom gehaald door een smsje!

Lieve zachte kussen op deze Valentijnmorgen. Je aanbidder X

Oei? Van een onbekend nummer... ik stuur de onbekende terug dat hij (of zij?) bedankt is en wie voor die lieve zachte kussen dan wel niet mag instaan? Geen antwoord. Hmm... een geheimzínnige aanbidder dan nog!

Ik huppel naar beneden -was wel wakker toen-, zing volop mee onder de douche en eet mijn boterhammekes met choco met smaak op. Na nog een zeup van mijn kop koffie (die ik 's morgens traditiegewijs nooit helemaal leeg krijg) loop ik richting auto. Tiens... een papiertje onder de wisser! 't Is een beetje verlebt geraakt door de mistige toestanden, maar gelukkig nog leesbaar.

Wees voorzichtig op de baan, liefste. Ik zou je niet graag kwijt geraken. X

Ik bedwing een sprongetje en priem mijn ogen zijdelings de donkere straat in. Ik herken het geschrift niet, maar 't is wel met de grootste zorg gedaan. Zou de onbekende me in de gaten aan het houden zijn? Huh! Dit heb ik nu nog nooit meegemaakt...

Ik heb een autorit van een halfuur voor de boeg. Q-Music is mijn trouwe medepassagier en natuurlijk doen ook zij mee aan Valentijn vandaag. Iedereen die wil, mag een berichtje inzenden, dat dan op de display van je radio zelf verschijnt (ik ben nu even de benaming vergeten voor deze hoogtechnologische communicatie)... anyway... ik hou dus mijn display in de gaten, want je weet natuurlijk maar nooit! En nee, dit geloven jullie ook nooit!

Jij bent m'n lente in de sneeuw. Hou van je. X

Allez nu?! Bij het zien van de boodschap rij ik bijna in het gat van mijn voorganger. Rare toestanden! Zou dat werkelijk voor mij bedoeld zijn? Ik kijk nog eens naar het papiertje naast mij, maar nee, ik zou echt niet weten wie het is.

De auto geparkeerd, de speelplaats op en de leraarskamer binnen. Ik zie een hoopje leraars mekaar verdrummen aan de grote tafel. En wat een hoop gekwebbel... "Voor wie is dat?" "Allez, zo lief!" "Is ze hier al?" "Nee, maar..." Ik word gespot door één leraar uit de bende. "Maar dáár is ze zie!!!" En opeens wordt het muisstil. Een dozijn smileys kijkt me aan. "Wat?", vraag ik met een ongeloof van hier tot in Tokyo. Het groepje stapt uit mekaar, waardoor de tafel zichtbaar wordt. Daarop... een boeket met wel 50 rode rozen! Ik stap er voorzichtig op af en de smileys porren me aan om wat vlugger te gaan. Tranen wellen op, terwijl ik het kaartje begin te lezen.

Jij bent uniek. Jij bent de enige. Jij bent mijn alles. Maar je weet het zelf nog niet. Vanavond om 8u in je lievelingsrestaurant... XXX

Ja, wat dacht je? Toen ging de wekker... natúúrlijk!

;o)

17:38 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

13-02-08

Proudly, I walk alone

Eerst even muziekje op en dan verder lezen... 

't Zijn momenten zoals nu - op de vooravond van een nutteloze Valentijnsdag - waarop ik in gedachten terug zweef naar mijn sabbatperiode in het buitenland.

Ik zie mezelf weer zitten op de rand van een krakkemikkelig bed. In de muffe kamer nog drie andere bedden. De mensen erin ken ik niet. Enkel hun naam. Zo gaat dat. Mensen met rugzakken komen en gaan. Ze maken heel even deel uit van je leven en trekken weer verder.

Ik zit daar en ik kijk hoe ze slapen. Maar ik hoor ze niet. De muziek gonst door m'n oorplugjes en ik analyseer elke noot, elk woord. Ondertussen maak ik plannen. God, hoeveel innerlijke monologen heb ik niet afgerateld. Ik ben m'n eigen route aan het uitstippelen. Want ook ik trek weer verder.

Ik zie mezelf weer half doorgezakt hangen op de bus. Op mijn gereserveerd plekje, waarop ik 17 uur zal blijven zitten. Punt A heb ik achtergelaten. Op naar punt B. Een geheel nieuwe plek met nieuwe mensen. Ook met rugzakken. Ik kijk door het raam, waar de dorre struiken aan me voorbij razen. Maar de struiken worden wazig. Dezelfde muziek gonst door m'n oorplugjes en ik analyseer elke noot, elk woord. Waar ga ik heen hierna? Ik trek verder.

Ik zie mezelf weer liggen in het gras. Het gras van het park van een grote stad. Ik ben erheen gewandeld om rust te zoeken. Er is niemand anders. Dus ik leg me neer op mijn rug en kijk naar de straalblauwe hemel boven mij. Kleine grassprietjes tussen m'n vingers. Maar het gevoel vervaagt en ik sluit m'n ogen. Diezelfde muziek gonst weer door m'n oorplugjes en ik analyseer elke noot, elk woord... Ik moet verder.

I walk a lonely road, the only road that I have ever known. Don't know where it goes, but it's home to me and I walk alone. Proudly, that is.

17:17 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

12-02-08

Parachute vergeten

Ik heb jullie bewust in het ongewisse gelaten. Sommige zaken kan je niet zomaar meteen neerschrijven. Erover praten werkt nog het beste, en dan liefst met mensen die dicht bij je staan, right?

Right.

Wat is verliefdheid? Die roetsjbaan waar je plots op springt? Ben ik al ooit geleidelijk aan verliefd geworden? Nee. Word ik het altijd halsoverkop? Euhm... ja. I plead guilty... only fools rush in... laat twee zulke mensen mekaar eens tegenkomen. Voelt u de bui al hangen?

Right.

Verliefdheid is pure lichamelijke en intellectuele aantrekkingskracht. Het is niet meer dan dat. Het is een vage basis, waarop je eventueel mogelijks zou kunnen verder bouwen. Je kent mekaar helemaal niet. Face it. Maar goed, dit had ik wel in mijn achterhoofd. Belangrijker nog: ik had zelfs de wil om er echt voor te gaan en de verliefdheid uit te diepen. Maar ook daar moet je met twee voor zijn.

Right.

Als een mens nog worstelt met eigen levensvragen en problemen en dat eerst met zichzelf nog wil uitvechten, een ander daar niet echt wil in toelaten... dan is er nog weinig uitdiepen aan. Right? Althans, zo zie ik dat. Afremmen dan maar. Oke, geen probleem... maar vergeet niet dat de prille verliefdheid geen voeding meer krijgt op die manier.

Right.

Wellicht ben ik wel een alles-of-niets persoon. Dan ben ik maar zo. Voor mij liever geen "misschiens", "ja maars" en "effe wachten". Daar hebben mijn verliefdheid en ik het moeilijk mee. De schakel tot vriendschap (en latere kans op echte liefde) vervalt in het niets. Zo ook mijn aandacht en inzet. Het beeld dat ik had van die ene persoon, eens zo geweldig, begint al snel weer te vervagen. Daar zit de teleurstelling ook wel voor iets tussen. 

Right. Ik ben weer eens met mijn volle gewicht en goede bedoelingen in het ijle gesprongen . Helaas alwéér m'n parachute vergeten.

15:00 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (14) |  Facebook |

09-02-08

wachtmodus

Terug van weggeweest

Weg van teruggeweest

"weg" en "geweest"

 

Ik heb jullie 54 openstaande posts bijgelezen, op enkele gereageerd... voor de rest wil ik even niks kwijt. Ik sta in wachtmodus.

11:57 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

07-02-08

Sprinkles on top

Alsof ik een nieuwe smaak ijskreem heb ontdekt. Ik krijg er maar niet genoeg van! Liefst vier of vijf bollen tegelijk, overgoten met een warme chocoladesaus en sprinkles on top. Véél sprinkles! Rood, blauw, geel, groen, paars... zo is mijn wereld dezer dagen gekleurd. En 't smaakt naar nog.

Met zoveel lekkers moet je me eventjes excuseren... Ik zit volop in de exploratiefase, waarbij de uren veel te vlug voorbij vliegen. Daarnaast mag ik ook mijn schoolwerk niet uit het oog verliezen. Huh? School? Wie, wat, waar, hoe??

En dan zijn er nog de uitjes met familie... zoals gisteren. Een gezellig samenzijn met moeder en zus. Het is ondertussen zo'n beetje traditie geworden dat we eens in de zoveel tijd samen gaan welnessen. Deze keer mét kortingsbon van een KBC actie. Dus wij zonder veel omkijken gereserveerd. Ach ja, het welnessleven kent al geen geheimen meer voor ons, you know... or so we thought!

Komen we met een big smile toe in het grote complex vol sauna's, stoombaden, masseuzekes, scrubs en voetbadjes... om ietwat later te ontdekken dat... "tiens, zie die daar lopen! Die heeft geen broek aan!"... "Maar enfin, en die mensen in 't bubbelbad: volledig naakt!"

Ieeeeek! Ik hoorde een plaat krassen op de achtergrond. Bij de welkomstdrank wordt ons verteld dat "wegens hygiënische redenen" geen enkel lapje stof is toegestaan in dit overdekt paradijs. Woeps. Ons moeder, een vrome zestiger, besluit prompt de hele namiddag boekskes te lezen in de rustruimte (waar badjas wel verplicht is). Mijn zus en ik kijken mekaar eens stoutmoedig aan: Maar natuurlijk durven wij dat!

Nadat de bikini's al even droog weer in de kleerkastjes worden gepropt, stappen we recht op het complex af. Met wat zijdelingse blikken en onwennig gefroetel, doen we de badjas uit. Peace of cake! Snel douchen, scrubben... en dan de eerste sauna. Raar... en mensen generen zich nog niet in welke positie ze gaan zitten!

Toch ook raar hoe snel het went. Weet je, ieders billen wiebelen, ieders borsten waggelen, iedereen heeft wel ergens een kwabje, en ik maakte me nog zorgen omdat er een millimeter haar stond op mijn BENEN!! Haha... we mogen er best nog wezen, bedenken de zusjes, terwijl we alle maten, geuren en kleuren aanschouwen.

En ons moeder, die dan uiteindelijk toch koos voor de infrarood sauna (zonder badjas en niet te lang hé!) ... die had de verrijking van haar leven!

;o)

14:54 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

04-02-08

Boempatat!

Hier zit ik. Verslagen. Verwaaid. Verloren. Ik, die anders moeiteloos de gepaste woorden vind, ik vind er geen. Als ik gisteren zou willen beschrijven zoals het werkelijk is geweest, dan zeggen jullie gegarandeerd: da kán nie!

Maar het kan wel. Een vertrouwdheid die haar einde niet kent. Een inslag van jewelste. Boempatat! Ik ben hem en hij is mij. Onmogelijk dat we nog méér in dezelfde richting kunnen kijken. En eindeloos praten. En precies weten wat de andere bedoelt. En wegdromen... in zijn ogen. En hij ook in de mijne. En het kunnen zéggen, het kunnen verwoorden, zonder schroom.

Een man. Ik heb een man! Niet zo'n overjaarse puber die met zijn hormonen geen weg weet. Een echte man met idealen en dromen, die ook de mijne zijn. Dit mogen we niet negeren. We mogen zelfs niet twijfelen. Nee, we willen zelfs niet. We gaan er gewoon voor.

Goh, dit schrijf ik nog redelijk "zakelijk", als zijnde een weerslag van de feiten. Maar ik zou wel honderd gedichten kunnen opstellen, met daarin de meest gevoelige, romantische en dromerige zinnen. Omdat het zo overweldigend is. Omdat ik nooit eerder zo'n boempatat heb meegemaakt.

Nooit eerder...

13:08 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (19) |  Facebook |

03-02-08

Doorgaan en afslaan

Doorgaan of afslaan? Ik opteer voor allebei!

Doorgaan is sowieso iets wat iedere mens moet doen (zoals Peggy het zo mooi heeft verwoord in haar reactie). Ongeacht of het mee of tegen zit, er steeds blijven voor gaan, potverdorie! Als je weer eens zo'n dipjesdag hebt, kijk dan eens goed in de spiegel en zeg: "Eij, mateke, chin up, eyes open and a big smile today!"

Afslaan betekent dan weer een nieuwe weg inslaan. Onverkend terrein betreden. Misschien een beetje bang voor wat komen zal, maar gelovend in de toekomst en vooral... in jezelf!

Voor vandaag kan ik het voorlopig nog niet definiëren. Het wordt een doorgaan, dat zeker, en misschien -wie weet- een afslaan. Het wordt een hopelijk gezellige namiddag, waarin ik iemand nieuw leer kennen. Een wandeling, een warme chocomelk en als het meevalt, nog een cinemake deze avond. Eten zullen we ook nog ergens moeten doen. Geen vaste plannen, alleen een drang om mekaar te leren kennen, te vérkennen.

Ik ben er volledig klaar voor om te luisteren wat hij te vertellen heeft. Zijn verleden, zijn heden en zijn toekomst. Hoe hij het leven opvat, wat zijn definitie is van "genieten". Voor mezelf hoop ik op iets soortgelijks. Iemand die vol interesse mijn vertelsels aanhoort, repliceert en dieper graaft.

Voor de rest geen verwachtingen. Echt niet. Wel ja, misschien een beetje. Hoop. Want is het niet dát wat een mens doet doorgaan, dan wel afslaan?

Een prettige zondag gewenst iedereen. Ik hoop voor mij van 't zelfde.

13:42 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

02-02-08

That's the question

De grote levensvraag is: Gaan we door of slaan we af?

Maar voor de meesten is het: Slaan we door of gaan we af?

14:13 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

01-02-08

Over kuisen en oogkleppen

Daar ben ik zie! Supermegafit *ahum* voor een dag vol kuis- en voorbereidingswerk! Ach... ik zie het wel zitten hoor. Ik laat gewoon mijn drie CD's van Bob Marley op de achtergrond spelen.

Met de stofzuiger zwaar lopen reggaeën, de stofvod als micro gebruiken, de kobbejager op één vinger laten balanceren en terwijl we staan te koken, maken we er een waar Piet Huysentruyt programma van.

Je kan werkelijk van álles een feest maken! :o) Soit, ik begin er maar snel aan, nu ik mezelf zo opgewekt gekregen heb...

O ja, daarnet nog eens naar de arm der wet gebeld. Nog geen vijf minuten later bellen ze terug. Mijn moeder neemt op: "Jullie hoeven zich helemaal geen zorgen te maken! Die meneer is gewoon aan het  carpoolen!"

Carpoolen??? Komaan, moeder! Die auto heeft zich nog geen millimeter verzet sinds vorige zaterdag!! En in mijn leven als nachtuil met zicht op straat heb ik daar nog in 't geheel niemand zien in- of uitstappen. Daarbij, iemand van Blankenberge die in Oost-Vlaanderen een beetje komt carpoolen?!

Het heeft een discussie losgeweekt ten huize Lentesneeuw. "Zal ik terugbellen om dat te zeggen?", vraagt mijn moeder. "Ja natuurlijk, zeg ik! Er klopt toch geen reet van! Zo verdacht!!" Waarop mijn vader zich lichtjes begint op te jagen: "Vrouwen! Kunnen jullie dat niet gewoon zo laten? Laat die auto voor wat het is. Ja, 't stinkt misschien, maar jullie zouden nog wat meer in de pot beginnen roeren." Ik wissel een Sherlock Holmes blik met mijn moeder. "Ofwel", zegt ze, "is er wel degelijk iets aan de hand, maar kan en wil de politie niets lossen tegen ons. 't Is nu niet dat die auto in onze weg staat hé".

Juist ja. Zet allemaal maar vlug die oogkleppen op. Geef er vooral geen gevolg aan. 't Klopt niet. 't Strookt niet. 't Voelt niet goed. Noem het dan mijn zesde zintuig... en jawel, bij mij werkt die auto WEL op mijn systeem!

10:08 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

31-01-08

Op is op

I'm very sorry, maar vandaag geraak ik niet tot jullie blogjes. Ik ben zelfs niet gaan dansen. Mijn voeten doen zeer. Mijn ogen vallen toe. Ik ben op.

Ik heb mijn boekentas in de verste hoek gezwierd en wil er even een paar dagen niet meer naar omzien! 't Is vakantie! Na een volledige dag babbelen, leerlingen tot de orde roepen, Gedichtendag in goeie banen leiden en een vakvergadering 's avonds, volg ik maar al te graag de raad op van een collega: neem eerst eens wat rust en begin er weer ergens aan midden volgende week.

Nu ja, "rust"... morgenavond een kleine reünie van de hogeschool bij mij thuis. Het gourmetstel op tafel en de wijn ontkurkt. Gezellig keuvelen met de dames! Dat wordt morgen dus eerst en vooral het huis een grondige beurt geven, vervolgens ajuinringen snijden, wortels raspen, champignons afborstelen, patatjes koken en na afkoeling prepareren, sla en tomaten dresseren, de tafel dekken, de cava koud zetten, de chipkes op tafel...

Zaterdag naar een stevige verjaardagsfuif van een dito feestbeest en zondag... ahaaaa... dat zeg ik nog liever niet ;o) Zal er pas over schrijven, eens ik het de moeite acht.

Voor vanavond denk ik nog een DVD'tje te kijken. Bij mijn zoektocht in de bib naar een gepaste DVD over Londen, ben ik op een interessante documentairereeks gestoten. "The human face" van komiek John Cleese. Dit werd ooit wel eens uitgezonden op Canvas of National Geographic... weet het niet meer, maar heb het toen moeten missen. Geïnteresseerd in de mens als ik ben, is dit wel een kolfje naar mijn hand.

People, beware of your mimics de volgende keer ik u tegen kom!

ps: de auto staat er nog steeds...

21:08 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

Een joe-tjoeb-probeersel

Hehe, gewéldig voor een prutsgrage madam als ik: even een liedje downloaden, tekstje erbij, movie opslaan, movie uploaden... en klaar! Een plezante manier van ontspannen :o) (En nu mijn bed in!)

00:29 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

30-01-08

De arm der pet!

Bonk-bonk-bonk-bonk-bonk-bonk

Neenee... geen akelig geluid uit de koffer, maar wel het geklop op de deur van de buurman. Mijn buurman is een beetje doof aan het worden en nu hoor ik wel bijna dagelijks het aanhoudend gebonk van iemand die bij hem op bezoek komt. Meestal is het zijn dochter. Omdat ik met mijn kamer vlak aan zijn voordeur zit, kan ik ook steeds met groot gemak de begroeting aan de deur meevolgen...

Deze keer, echter, was het niet zijn dochter...

"Euhm, goeiedag meneer, blabla auto... bla weet niet van wie bla?" Ons moeder had vanmorgen al gebeld naar de politie (ja, Watson lag toen nog in zijn bed, vandaar). Dus ik met een ruk mijn venster open en erdoor gaan hangen. En jawel, ik zie daar twee blauwe petjes te voorschijn komen. Wisten die veel dat ik er in mijn slipje stond, zo twee meter boven hen ;o)

"Ah, juffrouwke!" En ik: "Ah, de heren!" Verdorie, 't zijn nog felle! "Ja", zeg ik "wij hadden jullie opgebeld. Al nieuws van de eigenaar?" "Neeje... 't is iemand van Blankenberge. Meer weten we niet." "Oei oei, Blankenberge? Die wonderschone stad... waarvan ge wenst dat ge zo'n stad in uw achtertuintje had?" (hehe nee, dat zei ik niet) (Ik zóng het) (Neeeee, ook niet waar)

't Was trouwens aan hen om iets te zeggen, terwijl ik mijn haren eens verleidelijk uit mijn ogen gooi. "Kijk juffrouwke, hou het in het oog. Als hij er tegen het einde van de week nog staat, dan belt ge nog maar ne keer." "Is goeeed...", antwoord ik, alsof ik al jaren niets anders doe dan verdachte voertuigen in de gaten houden. Mijn buurman staat er ondertussen al bij voor piet snot. Hij druipt af naar binnen, verstond er wellicht toch maar weinig van.

De petjes en die kostuumkes! man man... draaien zich om richting combi. En ik zwaai mijn venster weer dicht. Die vent van Blankenberge kan maar zien dat hij zijn wagen hier laat staan!

Toch tenminste tot het einde van de week!

 

 

00:25 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

28-01-08

Verdacht voertuig gesignaleerd

Hmmm... strange... very... strange. Ik sta met mijn pen in de mond te kijken naar het vehikel dat sinds zaterdagavond geparkeerd staat voor ons huis, aan de overkant van de straat. Dat is de zompige plek waar ik mijn auto normaal gezien altijd zet (nu, er is plaats voor twee, dus ik kan er nog wel bij).

Een zwarte VW Passat. Ik check toch nog maar eens de achterkant om te zien of het wel degelijk een Passat is. De chromé letters bevestigen. Hmmm... ik noteer de nummerplaat op mijn handpalm en loop wat om de wagen heen. Het is duidelijk een "geleefde" wagen. Er slingeren papiertjes in rond, stylo's, zakken... Hmmm... strange. "Exactly, my dear Watson!", zeg ik in gedachten tegen mijn assistent die al evenzeer de wenkbrauwen fronst.

Zoals jullie zich misschien nog herinneren, woon ik in een superkleine straat van een superklein gehucht. Ons kent ons op den duur, zo ook de auto's van buren en zélfs van de familie ervan! (Kijk zie, Fien en Dees hebben weeral bezoek van hun kleindochter...)

Zo'n onbekende auto valt dus op. Niet in het minst omdat hij er al voor de derde dag op rij staat. Het buurtcomité weet van niks (Neenik, ik zon 't nie wete van wie da diene otto es, zegt Julia. Joak, khekik em uuk al zien stoan, vertelt André).

Het is misschien een kleine straat, maar nu moet u wel weten dat nog geen 500m verder een hele grote autostrade loopt. Kijken we de andere kant op, dan raast de trein naar Brussel voorbij op nog geen 200m. Belangrijke verkeersaders dus, met onze straat daartussen in een zeer landelijke omgeving. Hmmm... Watson, do you think what I think? Ja dus, ik zie het aan zijn gezicht. Dit kan wel eens een gestolen en achtergelaten voertuig zijn. Wie weet ligt er wel een lijk in de koffer! Of hebben ze er een inbraak mee gepleegd... Het kan natuurlijk altijd dat de auto met panne staat, maar kom, dan had de eigenaar er toch al lang een takelwagen op afgestuurd?

Ik trek Watson mee het huis binnen en beveel hem de politie op te bellen. 't Is 1 na 5. Onze diensten zijn momenteel gesloten. U kan ons morgen terug bereiken vanaf 8u. Indien dringend, blijf aan de lijn, u wordt doorverbonden met de permanentie van Gent. Van Gent?? Dat die zich daar eens mee zullen bezig houden? Flitsen ja! En boetes van 95 euro op een arm menske afsturen! Maar dit? O nee... ik wacht wel tot morgenvroeg.

En misschien dat ik vanavond toch eens aan het spleetje van de koffer ga ruiken.

18:09 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

Lieve lezers van me

Ik waardeer jullie woorden enorm. Jullie reacties hebben doorheen de dag een aangename warmte met zich meegebracht. Een dag waarin ik hier en daar toch de moed vond om verder te werken en wat taken te verbeteren.

Een dag ook waarop ik een uitnodigend smsje kreeg van vriendin M, waar ik in eerste instantie al niet wou op ingaan wegens de ondertussen bekende reden... maar waarop ik nog geen uur nadien zei: Aaaah, what the hell! Ik rij er gewoon heen.

Dit kwam mede door een wel zeer interessant en zinnenprikkelend heerschap dat in haar gezelschap vertoefde: meneer de kaartenlegger! *smirk smirk* Ja, ik heb een bijzondere interesse voor alles wat abnormaal en bovennatuurlijk getint is. Het is niet gezegd dat ik er blindelings in mee ga, maar ik kan niet om de feiten heen dat deze meneer -vriend aan huis bij de familie van vriendin M- er toch steeds weer griezelig knal op zit met zijn voorspellingen en gewaarwordingen. En dit meestal tot in de kleine details.

Ik had deze man nog nooit ontmoet, maar wel al veel van gehoord. Tot nog toe was ik het telkens weer vergeten (bewust of onbewust?) om eens een afspraak te maken op zijn kantoor. Maar nu was hij dus in town! En hij zou zelfs gratis een summier kaartje leggen voor dichte vrienden van de familie! Daar begon mijn neus natuurlijk van te krullen, haja, wat had u gedacht?

Deze avond kom ik dus ten huize vriendin M aan -een beetje ongemakkelijk, ik geef toe- en niet veel later liggen mijn kaarten onherroepelijk uitgespreid over tafel. Een wel zeer gedetailleerde en correcte uiteenzetting over verleden en heden... en dan le moment suprême, de vraag die me al een tijdje bezig hield... zal ik mijn ware ontmoeten en zal ik ooit kindjes krijgen???

En het antwoord was een dikke JA! En ook financieel geen problemen, op het werk alles prima. Alles in stijgende lijn, stukje bij beetje vooruit... tot aan de top!

nota voor de sceptici onder jullie: Jaaa, die mannen weten zeker iets af van mimiek en hebben mensenkennis. Jaaa, als een jonge vrouw u komt vragen over haar toekomst, dan zal ze wellicht nog wel "ooit" een lief hebben en "ooit" wel kinderen krijgen. Neee, ik leef er heus niet naar.

Maar toch geweldig om het zo eens te horen van een ander! En 't was van de voor niet ook nog ;o)

01:43 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

27-01-08

Triestige plant

Ik ga eens de triestige plant uithangen. Nee, de bui van gisteren is nog niet over. En omdat ik er even nergens mee naartoe kan, dump ik het maar hier. Al wie nu denkt "djeezes, gezaag is helemaal niet aan mij besteed", die surft maar beter verder. Ik heb u gewaarschuwd.

Ik voel me echt alleen de laatste tijd. Maar dus écht, werkelijk alleen! Het leven flitst aan me voorbij en ik sta er maar naar te kijken vanachter een wazig gordijn. Ik zie ouders vrolijk voorbijwandelen, de kindjes aan de hand, een smile op het gezicht. Ik zie een koppeltje bouwen aan hun huis, kliederen met de verf en mekaar gelukzalig in de armen vallen. Ik zie vrijgezellen die guitig het ene weekend na het andere in dansen. Hun vriendenkring wordt er alleen maar groter op.

Ik kan er niet tegen dat er bij mij niks gebeurt. Maar dus werkelijk niks! Ik kan nu wel stellen dat ik in een sociaal gat ben gevallen. Dat komt natuurlijk omdat ik zoveel met mijn job bezig ben en omdat moeder natuur mij heeft gezegend met een bioritme van een nachtuil, zodat ik 's avonds en zelfs 's nachts veel productiever ben. De avond en de nacht... toch wel cruciale momenten voor een vrijgezel. En wat doet bibi? Werken begod! Omdat ze de vorige avond ook al tot 's avonds laat heeft gewerkt, bijgevolg pas in de late voormiddag is opgestaan, en zo verder... 

Jaja, 't zal wel aan mezelf liggen. Maar nu even geen preek alsjeblieft. En dat het "ooit" wel allemaal zal komen voor mij, daar heb ik ook even niks aan. Ik voel me rot, eenzaam en ongewild. En ze moesten eens weten... al die mannen die mijn pad kruisen en me links laten liggen... ze moesten eens weten hoezeer ik iemand oprecht graag kan zien. Vol liefde, interesse en vertrouwen mij 200% geef in een relatie. Om nog maar te zwijgen van het passionele!

Maar niemand merkt het. Niemand doet zelfs de moeite. Jaja, ik weet wel, zeg nooit nooit en niemand niemand. Maar op dit moment, vandaag dus, voel ik het zo aan. Ik zit hier als een triestige plant en hunker naar wat levenswater. Een herbronning, een doel om weer voor op te leven.

Een arm om me heen, een kus op m'n wang. Een knipoog, een streling, een klets op m'n poep. Een "ik zie je graag"...

11:27 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (21) |  Facebook |

26-01-08

Mijn dagje niet

Ik haat die verdomde "windhond" die voor 't spleetje van de accordeondeur ligt om de tocht buiten te houden. Ik haat de accordeondeur die telkens bij 't openduwen piept en niet vlot meegeeft. Ik haat de combinatie van de deur krakend opzij te moeten duwen en ondertussen nog óver die pluche stoofbuis te moeten stappen (en garantie dat hij altijd wel aan uwe slets blijft hangen!).

Ik zie ze graag, maar op dit moment kan ik helemaal niet goed tegen het getater en rondgekuier van mijn ouders. Deur open, deur toe... koude tocht op mijn rug en op mijn tenen, die ik sowieso al onder mijn billen heb gestoken in lotushouding.

Ik haat het dat ik vandaag alwéér niet in gang geraak. O, pas op, ik heb wel goed gewerkt gisteren en deze voormiddag... maar deze namiddag geeuw ik het huigje uit mijn mond. Voorjaarsmoedheid? Nu al?

Ik zit in de keuken... kijk van het pc-scherm met een wit Word document naar de schreeuwerige TV waarop Niels wereldkampioen wordt. En mijn vader die vrolijk zit mee te juichen. En mijn moeder die haar dutje doet.

't Is weekend... het zou weekend moeten zijn. Ik zou moeten uitkijken naar een gezellige avond, naar omgang met vrienden, naar misschien nieuwe mensen leren kennen. Maar het zal weer niet voor vandaag zijn.

Opeens wordt mijn wereld zo klein. En argh, de stapel werk des te groter. Ik verzink, verzuip... ook in mijn eigen gedachten. Het gaat me even niet vandaag.

Waar zit je?

16:26 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

24-01-08

My Dreamday (Part Two)

Het is inmiddels middag geworden. De zon op haar heetst, mijn piña colada frisser dan ooit. James zorgt onder het prieeltje voor een nieuw buffet. Vis, vlees, slaatjes, pasta, groenten, wok, sushi, fruit en dessertjes. Elke dag is het buffet rijkelijk gevuld met iets anders. Heerlijk! Zo'n klein beetje van alles proeven.

Na een kort dutje begint onze werkdag. Man vertrekt in een sexy maatpak naar zijn werk. Hij is CEO van een multinational en hoeft alleen maar "een oogje in het zeil" te houden. Binnen enkele uurtjes komt hij weer thuis, zonder stress.

James mag van mij gerust naar huis, nadat hij het huis heeft gepoetst, de ramen heeft gelapt, de jacuzzi heeft bijgevuld met rozenwater en mij m'n laptop is komen brengen.

Ja, ook ik heb een job. Mevrouw Rowling had me enkele maanden geleden gevraagd of ik Harry Potter onder mijn hoede wilde nemen. Natuurlijk was de zevendelige reeks nog niet compleet, toen ze haar zogezegde laatste boek schreef. Maar ze wilde nu wel eens gaan rentenieren en gaf mij, haar trouwste fan en bovendien uitstekend schrijfster, carte blanche voor de volgende septologie. Dat nam ik gretig aan.

Ik verlies mezelf urenlang in de wereld van Witchcraft and Wizardry... tot ik de deur hoor dicht vallen. Manlief is terug. Komaan, nú ga je het hem toch wel vertellen zeker?

Maar nee... ik wacht... tot na het eten (dat we samen bijeen hebben gekookt in onze eilandkeuken met een aperitiefje erbij)... tot het moment zelfs dat we weer heerlijk samen in bedden liggen verstrengeld.

"Schatje", zeg ik... "ik moet je iets vertellen"... "wij zien u zo graag hé!"


Ik speel dit stokje met hoog fantasiegehalte graag door naar Kobe. Wat is jouw perfecte droom(werk)dag?

En ik? ik brei in gedachten al een mooi vervolgverhaal...

22:43 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

My dreamday (Part One)

Ik katapulteer u samen met mij een zwoele zomerochtend in. Frapant toch hoe eenieders droomdag in warme julistralen worden gehuld. Dat is bij mij dus niet anders.

Ik ontwaak tussen massa's kussens en lakens die nog net zo fris ruiken als de morgen ervoor. Naar bloemekes, als 't kan en, o ja, kaneel! Tussen al dat donzigs in vind ik de man van mijn dromen terug. Lief, intelligent en bovendien een uitnodigende borstkas met twee stoere armen, waartegen ik mijn warme naakte lijf kan vleien. Zou ik het hem zeggen? Nee... nog niet. Ik rek me uit, waardoor mijn kleine teen speels de zijne raakt... Geen tekeningetje bij wat volgt.

James heeft ondertussen het ontbijtbuffet klaargezet onder het prieeltje dat het verwarmd zwembad opluistert. Man en ik zwemmen onze weg naar de overkant, waar we ons in ligzetels aan de warme ochtendzon laten opdrogen. Een confituur-croissant in de ene hand, een fluit bubbels in de andere. Nee, 't is nu ook niet het geschikte moment om erover te beginnen...

Ik ben eigenlijk geen ochtendmens. Mij doe je best geen al te bijster productieve dingen doen 's morgensvroeg. Daar waar de meeste mensen hun vrije tijd reserveren voor 's avonds, draai ik de rollen om. Ik lees de krant, schakel moeiteloos over op mijn favo boek en ga nadien nog wat in het zwembad liggen plenzen. Vanop mijn luchtmatras gluur ik door het grote schuifraam binnen in de sportzaal. Ik zie het geweldige lijf van manlief blinken van het zweet. Tussen zijn reeksen door komt hij me een geweldig natte lebberzoen geven.

(wordt vervolgd... want moet dringend naar de dansles!)

20:05 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Lighting up my life

Een nieuwe look, een nieuwe slogan!

Het zat al langer in mijn hoofd. Ik wilde eens van stijl veranderen, ja, zelfs uit de pas lopen met mijn blog. Skynetblogs voorziet mooie designs, maar ik miste die persoonlijke touch. Hoeveel bloggers hadden hun blogje wel al niet in 't paars gestoken?

Nu, ik ben geen IT-genie, verre van. Toch was ik al voorzichtig mijn "licht" gaan opsteken op het net... op zoek naar allerlei templates. Maar hoe ik die codes dan in mijn skynetblog kon integreren (en of het überhaupt wel zou lukken!), dat ging mijn petje wel zeer te boven.

De blogkrant bracht op het gepaste moment verlossing, ver-licht-ing om 't zo te zeggen. Het team achter deze blog biedt een aantal zelfgemaakte designs aan... zomaar, te grabbel voor wie het wil. Perfect te gebruiken binnen Skynetblogs, want ten slotte gebaseerd erop. Je moet het natuurlijk wel eerst vragen en dan beslist de blogkrant zelf of het design wel in de sfeer van je blog past.

Mijn vraag werd aanhoord, mijn blog geschikt bevonden. Zo komt het dat ik vanaf nu met een geheel eigen stijl blog. Een serene en klassevolle sfeer, vind ik zelf. Het design werd gedoopt "The Light".

En inderdaad, ik wil met deze blog wel een licht werpen op mijn leven, uw leven, hét leven tout court. 

17:14 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

Mensonwaardig bestaan

Het dreamdaystokje zal niet meer voor vandaag zijn.

Ik zie momenteel de aftiteling voorbijscrollen van de documentaire over de gehandicapte kindjes in Bulgaarse tehuizen. U hebt er ongetwijfeld al over gehoord in de krant, op TV... misschien hebt u vanavond zelf zitten kijken naar deze reportage.

Schrijnend. Tragisch. Afgrijselijk gewoon.

Ik heb meermaals de hand voor m'n mond geslagen. Hoeveel "man-mans" en "jongens tochs" heb ik er niet uitgeperst... zelfs een krop in mijn keel en tranen in de ogen bij het zien van zulke mensonwaardige toestanden.

Chris Dusauchoit had eerder al opgeroepen om Bulgarije te boycotten. Geen producten van daar meer te kopen, er niet heen te gaan op reis. De gedachte erachter waardeer ik, maar 't is niet de manier.

Er moet geld in het laatje! Er moet veel meer personeel! Liefdevol personeel, dat de kinderen vol zorg wast en ververst. En er zich ook actief mee bezig houdt! Er moet wat anders op tafel dan havermoutpap die ze de kinderen daar letterlijk oplepelen, als waren het ganzen met een trechter in hun strot. Met dat verschil dat ze er niet in het minst vet van worden. Broze misvormde botten, verstijfde spieren door nul komma nul beweging, verminkingen door urenlang tegen een stoel aan te bonken met hun hoofd.

En dan is er nog het verhaal van Didi, een licht autistisch meisje, door haar moeder gedropt om god weet welke reden. Een normaal kind bij aankomst, dat elke dag brieven schrijft naar haar moeder. Enkele maanden later zit ook zij afwezig te schommelen op haar stoel. Geen brieven meer, want de moeder reageert toch niet.

Ik zou er het liefst zelf naartoe willen vliegen om toch tenminste één kindje op mijn schoot te kunnen nemen, het liefdevol te knuffelen, een dikke kus op de wang, een pleister op die opgereten en opengelaten wonde, een gips rond het gebroken been, een setje kleren die het niet hoeft te delen met de kindjes op de kamer, een knuffel voor in bed, een speelgoedje om de zintuigen te stimuleren en deftig eten! Een dikke boterham 's morgens, patatjes en veel groentjes 's middags en een vers bord fruitpap als vieruurtje... En snoezelen... vooral veel snoezelen.

Het heeft indruk gemaakt. Ik voel me schuldig... bij zoveel onmacht. Eens de rekening geopend, stort ik meteen! Wat kan je meer doen??

00:54 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

23-01-08

Alles kan slechter

O ja, het kan nóg slechter vandaag! Daarnet mijn eerste pv in de bus. Nog even onderstrepen: mijn ALLEReerste!

Aub madammeke, u reed 75 waar u maar 50 mocht. Potverdomme. Jaja, we hebben u te stekken! Film 2336/8 heeft het netjes vastgelegd. Jaja, ik had uw geniepige flitskes wel gezien op het moment van de feiten! Ik wist dit nog niet, maar nu moet je zo'n formulier invullen waarop je je criminele daden bekent, dan wel weerlegt. "Zijn er verzachtende omstandigheden?", vragen ze mij. Euhm... 't was de allereerste keer dat ik langs daar reed om naar de Afrikaanse dansles te gaan? U stond verdoezeld opgesteld amper 200m na het verlaten van de autostrade? Ik was met mijn gps aan het prutsen? (Bedankt trouwens voor de stevige bijverlichting, waardoor ik het beter kon zien) Ik ben trouwe Flikken-kijker? Bij de politie van Gent moet dat toch íets losweken, nee? Ik wist helemaal niet dat ik daar reed??

Heb me dan maar beperkt tot een kruisje bij "neen". Guilty as charged!

Bedankt madammeke, voor de informatie. Eerstdaags wordt u een factuurtje van 95 euro opgestuurd. Gelieve dit zo snel mogelijk te betalen.

12:43 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

Jojo

Mijn werklust is een jojo. 

Zo had ik gisteren een ongelofelijk productieve namiddag, waarin ik zelf een mini-cursusje "gedichten analyseren" heb ineen gefrutseld. Ik vond het handboek wat tekort schieten, zelfs ronduit saai vanuit de ogen van een sowieso al moeilijk te boeien 17-jarige. Het resultaat zijn vijf pagina's met een overzichtelijke theorie en een plezant gedicht van Tom Lanoye als proefkonijn. Ik verwijs de nieuwsgierige poëzieliefhebbers graag door naar "Mijn moeilijk lief (2/3)" voor een eerste lezing.

De andere kant van de medaille is wel dat ik hiermee een ganse namiddag heb "verloren" aan leerstof bijeen vergaren, zodat ik nu nog steeds mijn echte lesvoorbereiding op papier moet krijgen. En ja, dat moet wel degelijk. Voor elk afzonderlijk lesuurtje... Ondertussen moet ik ook nog een video  bekijken en klaarzetten tegen morgen, want mijn zesdes krijgen kijk- en luistertoets. Daarnaast wil ik ook de lessen van de vijfdes nakijken, óók tegen morgen (en ook dáár is er een luisteroefening op CD). Zoveel tijd heb ik niet meer, want vanavond heb ik een afspraak met Cyrano de Bergerac ergens in een Cultureel Centrum.

Tijd tekort dus en in feite ook goesting. Aaai, there's the rub! Waar gisteren het koordje van mijn jojo pijlsnel oprolde, hangt het ding nu ergens tegen de grond aan te bengelen. Alles is nu goed genoeg om tot afleiding te dienen: de krant, nog een tweede kopje koffie, de was wegleggen, mijn tenen (ja, ik pruts daar graag aan), mijn blog...

Dan heb ik van Nina nog een geweldig stokje gekregen: the Dreamdaystick, waarin je je fantasie eens volledig mag laten gaan. Ik moet nu wel heel hard op mijn tanden bijten om jullie niet meteen te laten meegenieten van hoe mijn droom(werk)dag eruitziet! Maar nee, ik hou het als beloning voor some hard work deze namiddag.

Ondertussen probeer ik wat beweging te krijgen in die jojo... zo met dat lusje om mijn vinger en allez hop, keer ne keer weer!

12:01 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

22-01-08

Ex-sexen

Een enquête bij 800 volwassenen leverde op dat:

- 60% wel eens sex heeft met een ex.

- 22% daarvan zelfs met meerdere exen.

- 29% doet het puur uit goesting en omdat de ex net op dat moment  voorhanden is (toevallig). Slechts enkelen (4%) wilden daardoor de relatie herstellen.

- 36% "bezoekt" de ex meermaals (2 tot 5 keer) 

- 46% keert bijzonder tevreden terug. Dit omdat ze ten eerste al de bedpartner gewoon zijn en tenandere omdat het gewoon goeie sex is (anders zou je het zelfs niet overwegen). 11% (slechts) beklaagt het zich wel nog achteraf en 29% blijft neutraal.

- Het gros van de enquête-invullers is tussen de 26 en de 30 jaar oud, waaronder 70% mannen en 30% vrouwen.

Zodus: voor elk van de ondervraagde personen is er wel degelijk een ex. Een ex, die wellicht deze enquête niet zal ingevuld hebben. 800 mensen met 800 exen dus (in sommige gevallen zelfs meerdere!). Dat maakt op z'n minst 1600 mensen, waarvan er maar liefst 960 aan ex-sexen doen.

Wat denkt u dáárvan!

01:03 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (16) |  Facebook |

20-01-08

Ne gelukkige zondag!

Ow ow ow... steady... verbijt de drang om te hoesten of er vliegt gegarandeerd iets mee. Tiens, zoveel heb ik nu ook niet gedronken. Een Vodka-Red Bull of twee en een glaasje champagne... en dat is trouwens nu al zo'n goeie 5u geleden. De rest was cola-light. Mijn maagje protesteert wellicht omdat het dat niet meer gewoon is. Véél te lang geleden dat we nog es echt waren uit geweest (buiten Nieuwjaar gerekend dan).

Wat is de balans na een nachtje stappen?

  • geweldig foute muziek die nu nog nazindert
  • ik die me daarop eens goed heb laten gaan
  • mijn voeten die schreeuwen om een massage nu
  • oogcontact en small talk met krullebol, alhoewel er niets meer van gekomen is (hoefde ook niet, want ik verstond zijn accent nauwelijks)
  • dat blousje is wel degelijk véél te diep uitgesneden, wat maakt dat ik het nooit meer zal dragen
  • één oorbel verloren en dat kan echt óveral zijn! Doeme toch...
  • ik ga beter eerst naar toilet alvorens ik naar huis vertrek, om te vermijden dat ik het zaakje alsnog in de graskant moet deponeren en daarbij met mijn stiletto's in de grond wegzak. Niet gemakkelijk!

Op naar mijn zachte warme bed nu... mmm.... o ja, en nog ne gelukkige zondag iedereen! :o)

06:13 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

19-01-08

En uwe maat

Mijn CD-collectie is weer es bijgespijkerd met Urbanus Vobiscum, Slimmer dan de zanger van Bart Peeters, Bob Marley - A legend - 50 reggae classics en In de daluren van Mira.

Normaal koop ik maar zelden CD's en spijs ik mijn Media Player met *bloos bloos* Limewire. Maar de laatste tijd ben ik very into onze Vlaamse kleinkunstenaars. Daar wil ik dan wel weer graag een centje aan uitgeven.

Nu, even over ons Mira... ik vind dat dus de max van een griet! Zoals zij jongleert met woorden en melodieën. Had ik in een ver verleden maar eens piano gekozen in plaats van die dwaze dwarsfluit! Nee, 't bleek m'n ding zo niet... en heb geen enkel instrument meer geprobeerd daarna. Verdammt, ik zou mijn gedichtjes maar al te graag es op muziek proberen zetten en wie weet...

Soit. Mira! Geweldige teksten dus. Hieronder "uwe maat":

En uwe maat... heeft een goe-fout Hawaï hemdje aan. En uwe maat... waar haalt hij die droge humor toch vandaan. En uwe maat... loopt gelijk Travolta in Saturday Night…Fever is wa kik krijg van uwe maat.En gij staat daar... me water in uwe kelder. En gij, zelfs de simpelste mop formuleerdegij niet helder. En gij, met uw schouderkes tot op de grond. Hoog Sammy, kijk omhoog, kijk naar mij. En uwe maat... werpt een indringende blik naar mij. En uwe maat legt z’n ogen op mijn lijf. En uwe maat... vertelt bescheiden over z’n carrière. En is dat niet zijn hand op mijn welwillende derrière En gij vraagt stotterend... hoe het nu me-me-me-me mij gaat. Na die toestand met ons vader. En met die werken in ’t straat. En gij vraagt of dakikgenen omnium heb. En of mijn valling al is gebeterd. En of dat de kraan nog altijd lekt. En uwe maat... geeft mij nachten die ge normaal alleen in films ziet. En uwe maat...Ik schrijf voor hem een liefdeslied. En uwe maat vertrekt met de noorderzon. En uwe maat z’n handen liggen nu op een andere kont. En ik zit diep... diep in de shit. En ik ween om hem zoals gij om mij. Dus nu staan wij quitte. Mag ik doen of uwe maat hier voor niks tussen zit. Want ik zou eens willen praten... over die toestand met ons vader. En over die werken in ’t straat. En over... En over uwe maat.

 

18:01 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

Shout shout, let it all out...

"... these are the things I can do without, come on... I'm talking to you, come on!" Jullie kennen deze klassieker uit de tachtiger jaren vast nog wel. Mijn visueel geheugen reageert instant door het beeld van die ene zanger ergens uit een hersenkronkel te halen. U weet wel, die met zijn krulletjes en zijn enorme mond vol tanden. Man, daar kon een gans rond ongesneden boerenbrood in! Maar ze hebben een blijvende indruk gemaakt, de Tranen voor Angsten, dat wel.

Dit maar ter intro. Want ik wilde jullie even laten meegenieten van al het schoons dat de gemiddelde Vlaming tegenwoordig produceert op een zoveelste online community, die -zoals altijd- op den duur zwaar wordt misbruikt als datingsite. Of toch een poging tot...

Na lange tijd ging ik nog eens gaan piepen op deze ene site, waar ik een eerder passief profieltje heb. Op de homepage kan iedereen "shouten", een kort berichtje loslaten op het publiek dus. Ter mijner eigen vermaak heb ik de "shouts" zo eens opgevolgd. Een kleine greep uit Vlaanderens talent:

Er zijn mensen die zeer zakelijk blijven met een "fijn weekend everybody!" of "Goeie avond iedereen". Dit laatste kwam van een security boy, die er op zijn foto wel heel streng bijstond. Ik zag het hem zo al zeggen, klaar om de bevelen van de dag uit te delen. Op hetzelfde moment houden sommige mensen het al voor bekeken: "We zijn der mee weg!" of "Sweet dreams! Ik kruip in m'n bedje." Bedankt voor de mededeling en jammer dat je ons nu al verlaat... of zouden jullie tóch nog opblijven, voor het geval er iemand zou reageren?

Verder zijn er ook altijd de IK-mensen, die er meteen voor kiezen hun eigen gevoelens in de groep te gooien. "Wat een klote weekend, pf" of "Ik ben zo eenzaam zonder jou", dixit ene Jo. Sorry Jo (Vally?), dat zinnetje heeft de Will al lang vóór u uitgevonden. Een ander schreeuwt angstvallig "Help, ik verveel me!" Ook niet echt aantrekkelijk... en als hij even later geen reactie krijgt, luidt het "Mis knuffels en aandacht!" Ook daar zal hij niet veel succes mee geoogst hebben. Nóg wat later schrijft ie: "Pffffffffffffffffffffffffffffff." Een wel zeer diepgaande monoloog. Een wulpse dame gooit het over een andere boeg: "Some of them want to abuse you, some of them want to be abused." Mja, alle testosteron daarheen, zou je zo denken, maar neen. Ook zij vangt bot, want even later: "Da's hier wel kalm hé op ne vrijdag avond?!"

Ik amuseer me anders wel kostelijk.

Het groepje IK-mensen blijft in feite maar beperkt. Het gros van de shouts geven namelijk blijk van een groot altruïsme door vragen te stellen aan de mede-onlinertjes. "Wie brengt een bezoekje?" "Wie komt een leuk berichtje schrijven?" Mag het ook een minder leuk zijn?

Zowel mannen als vrouwen staan blijkbaar scherp vanavond en wagen het er meermaals op: "Waar zitten de lieve vrijgezellen uit het Waasland?", zegt -en ik vertaal- Ikwiliemand. Nou, da's vrij duidelijk. "Zijn er bi meiden die zin hebben in een babbel?" "Niemand die ne keer wil langskomen??" "Lieve leuke dames aanwezig?" "Zijn er hier echt geen toffe meiden?"

Vele mensen die zich alleen voelen, zo te horen. Er moet toch ergens een match tussen zitten, nee? Vooral de mannen pakken het liever wat korter aan: "Liefde?", vat Superman samen. "Reacties?" "Klik hier!" en dan is er nog eentje die zelfs een deal wil afsluiten: "1 reactie, 5 terug"... en even later "1 reactie, 2 terug" Ofwel heeft hij het opeens onnoemelijk druk, ofwel zakt de moed hem ook al in zijn schoenen.

Tja, zoveel wanhopige uitlatingen... een mens zou van minder kregelig worden. Eén welbepaalde heer voelt zich duidelijk gekrenkt in zijn eer: "Bende bitchez!", besluit hij.

Zo kan het ook natuurlijk.

00:04 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

18-01-08

'k Ga 't zeggen Walter

13:27 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Draaie met die poep!

Afrikaanse dans - les twee

De les begon al niet zo denderend, toen bleek dat de percussionist van dienst verstek had gegeven. De leraar was daardoor al een half uur te laat en had ergens rondom de stationsbuurt op de nipper nog een vervanger opgescharreld. Zoals u weet, loopt het in een station altijd vol van Afrikaanse percussionisten, maar natuurlijk.

Terwijl deze laatste zich klaarmaakte, startte onze leraar de les alvast met enkele basic steps. Voorlopig nog zonder djembé, maar wel begeleid onder een voodooachtig gemurmel van de leraar zelf. Ik kan het onmogelijk hier neergeschreven krijgen, maar het ging een beetje alsvolgt: aliiimeleee aliiimeleee hummmm aaa aliiimeleee... zoiets dus.

Naast voodoo is hij vooral de franse taal machtig. De lessen zijn dus doorgaans in 't Frans, maar soms probeert hij het ook eens in 't Vlaams (chapeau trouwens!). "Eén, tuwee, derie, fier, fijf, zez, zeben, akt... euhm... thien? "Non", zeggen wij dan in koor: "negen!" "Ah ben, oui! Excusez-moi". "Lienks" en "rekts" kan hij wel goed uit mekaar houden en "draaie met die poep" kennen ze állemaal! De percussionist die er ondertussen gezellig is komen bijzitten, gebruikt dit zelfs te pas en te onpas. "Allez en avant, drááie!" Haha... hilarisch gewoon.

Toch even kort uitweiden over deze merkwaardige move. "Draaie met die poep", dat is heel wat anders dan ik tot nu toe gewend was. Ik was in de waan dat ik als geen ander kon draaie met mien poep op de muziek van Tarkan bijvoorbeeld, but then again, dat brengt ons wel bij een geheel andere cultuur. Het Afrikaanse poepedraaien is.... euhm... ietwat gecompliceerder. Je moet namelijk je heupen kunnen doen ronddraaien van links naar rechts en terug én tegelijk ook nog een beweging van boven naar beneden maken. Ik kijk naar de leraar en probeer het na te doen. Helaas, het lijkt eerder alsof ik dringend naar toilet moet. Dat van links naar rechts gaat nog, maar van boven naar beneden? Ik geraak totaal in de war...

Wat me terugbrengt op het taalgebeuren in de klas. Ik schiet mijn eerste kemel af en plein publique. Jawel, en ik ben zo trots dat ik het jullie zeker niet onthou.

Ik sta daar dus in uiterste concentratie een poging te doen om te poepedraaien en geraak mijn tel kwijt (want ja, het ís een pasje en dus mag je dat maar x-aantal keren doen). De leraar bemerkt het en vraagt me lachend: "Tout va bien?" Ik zeg vol overtuiging, doch bewust dat er een meter haar op stond: "Bwa, j'ai perdu ma compte, c'est tout."

Zeg deze zin nu zelf eens luidop... Je kan al raden wat de Vlamingen daarop te zeggen hadden zeker?

01:49 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

17-01-08

En wijle verder

Interessante invalshoeken die ik van ieder van jullie heb gekregen. Ik heb ze aandachtig gelezen en genoteerd in my book of experiences. Als u me niet kwalijk neemt, reageer ik liever niet. Zoals ik al zei: case closed en wijle weer verder!

Om eens over iets helemaal anders te beginnen! Ben daarnet mijn fotoboek eindelijk mogen afhalen bij Blokker. Een erehaag van para's in hun jammie legerpakske stond al klaar voor de deur en de rode loper lag ongeduldig uitgerold te wachten. Begeleid door engelenmuziek liep ik met glijdende passen naar de balie, alwaar mijn boek mij overhandigd werd op een fluwelen kussentje.

My preciousss... en ik klemde het pakket stevig tussen mijn armen. O ja, eerst nog betalen en dan vlug vlug naar de auto om het boek te ontdoen van alle overtollige karton. Oh... my... god! Wat een kwaliteit! Dat ik dit nog niet eerder had gedaan?! Mijn ganse verhaal gebundeld in een echt boek, met als hoofdpersonage: IK! :o)

't Is een echte aanrader, een meer dan waar voor je geld, een ongelofelijk goed idee.

Als je 't mij vraagt... Blokker!

17:56 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |