15-12-07

Dubbelleven

Bzz bzz... huh?

Bzz bzz... neeje....

Bzz bzz... Ik schiet wakker. De telefoon die ik uit voorzorg in stille modus had gezet, zodat mijn metabolisme zelf kon beslissen wanneer het zichzelf in gang zou trekken... had dus geen medelij.

"Hallo... (is it me you're looking for?)"

"Goeiemiddag (middag??) Mevrouw, u spreekt hier met de Adjunct-Directeur van het St-tuut-college in tuut"

(Ieeeeeeek!)

Flashback naar enkele uren daarvoor, wanneer ik heftig sta mee te shaken met "Relax! Take it eaaaaaeaaaaasy...", de arm uitgestrekt en de wijsvinger naar voor gericht, van links naar rechts wijzend naar elke vent in mijn onmiddellijke omgeving. Of wanneer ik een beetje later in mijn 15-jarige zelve herval op de tonen van "Booonzaï, tatatataa" en "This is how it feels when you fuck on cocaine... of "Face down, ass up, that's the way..." Hoe ik dit visueel kracht heb bijgezet, zal ik jullie maar best onthouden.

Om maar te zeggen dat wellicht niemand in dit aanhouderskot zou gedacht hebben dat op het verhoogje voor hen een leerkracht in spé het marginaalste van zichzelf stond te geven. Ik profileer mezelf doorgaans als bekwame gids voor onze jeugd opdat ze zouden uitgroeien tot fijngevoelige en volwassen individuen. Welja... toen eventjes niet...

"Ah, dag mevrouw de Directrice", zeg ik en schraap herhaaldelijk mijn van rook en drank doorspekte keel. Het helpt niet. Mijn hese stem blijft koppig en slaat een paar keer over bij wijze van verzet. "Of ik nog geïnteresseerd ben in andere vakken?" (Tiens, die zal mijn dt-fout niet opgemerkt hebben zeker?) "Jazeker! Dinsdag? Een gesprek? Ik zal er zijn!"

Ik zal er zijn... in een brave outfit, matige make-up en mijn haar netjes gekamd. Ik zal proclameren dat ikzelf als zedelijke christen ben opgebracht en zodoende perfect pas in de onderwijscultuur van het Vrije (Katholieke) Net. Ik zal mijn enthousiasme tonen om van deze wereld a better place te maken door onze jongeren de nodige waarden en normen aan te leren. Jazeker.

Maar jullie moesten eens weten...

16:43 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (17) |  Facebook |

14-12-07

Loze wolkjes

Haar adem stokte. Hij kneep haar in de pols, net toen ze zich bruusk wilde wegdraaien.

"Blijf", smeekte hij en het wolkje adem dreef haar kant uit.

Het was de koudste nacht tot dan toe. Een heldere nacht, dat wel, maar des te meer ruimte had de wind om te snijden. Het knisperde onder haar voeten, toen ze die ene stap had gezet. Een oorverdovend geluid, of zo leek het toch. Het straatlicht speelde door zijn haren en maakte zijn blik nog intenser. Hij hield nog steeds haar hand vast en liet zijn vingers nu langzaam verstrengelen met de hare.

"Toe, blijf nog even."

Ze knipperde zijn wolkje weg en stond nog steeds met één voet weg van hem. Nauwelijks bewust van haar lichaam, gewikkeld in een mantel van verstomming. Ze staarde door zijn blik heen en voelde warme tranen opwellen. Haar hoofd snakte nu naar zuurstof. Tussen haar verdoofde lippen liet ze de koude lucht naar binnen stromen.

Op slag weer helder beeld. Met onderzoekende ogen ging ze nu pal voor hem staan, nam een aanloop om iets te zeggen... maar wat? Ze blies haar woordenloze wolkje ietwat verveeld uit, wrikte haar hand los en stak het veilig in de warmte van haar eigen jas. Ze stond klaar om zijn woorden te incasseren, het hoofd omlaag en de ogen omhoog, diep genesteld in de kraag van haar jas en beschermd door haar wollen muts.

"Ik weet, ik heb je pijn gedaan" begon hij. Tegelijk stak ook hij de handen diep in zijn zakken, alsof hij daarmee zijn schuld wou verbergen.

"Dat had je eerder moeten weten", zei ze "en je had het me ook vroeger kunnen vertellen."

Ze draaide zich alsnog om. Dit keer nam hij haar pols niet meer vast. Tegelijk met haar stappen, zweefden haar wolkjes steeds verder weg van de zijne.

(voor de goede orde: dit is voor één keer niet autobiografisch)

16:09 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

13-12-07

Godverdegodver

Ik kan mezelf de nek omwringen, een strop aanknopen, trekpaarden aan elk arm en been hangen en mezelf laten vierendelen!

Wat een stomme fout! Is een fout ooit slim, eigenlijk?

Had ik gisteren mijn eerste gerichte sollicitatiebrief netjes gemaild naar Mevrouw de Directrice... krijg ik vandaag een telefoontje dat ik helaas niet in aanmerking kom. Dit kan allerlei redenen hebben natuurlijk: de vacature is al ingevuld, ik heb te weinig ervaring (geen dus), ik ben geen oud-leerlinge die normaliter voorrang zou krijgen.

No worries natuurlijk. Ik solliciteer lustig verder.

Tot ik mijn "standaardsollicitatiebrief" in Word nog es herlas... MAN MAN! Staat in de eerste alinea een JOEKEL van een dt-fout. Ik denk dat ze me tot op straat alle heiligen in diskrediet hoorden brengen.

Ik, mevrouwtje precies, leerkracht Nederlands to be, die met het vingertje omhoog ieders spelling zit te verbeteren en tot treurenstoe de regel van 't kofschip in hun gezicht wrijf. Me! Of all people!

Ik schaam me diep. Rood kleuren mijn wangen en mijn imaginaire staart hangt vér waar hij niet hangen moet. NATUURLIJK dat mevrouw de Directrice dit niet zal geapprecieerd hebben:

"... Daarnaast stel ik me uiteraard ook open voor andere vakken waarvoor ik bekwaam geacht wordt."

IK WORDT!?

Tragisch gewoon...

12:50 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (16) |  Facebook |

12-12-07

Mars vs Venus

Laaaadies and gentlemeeeen,

Welcome to the world's oldest battle: Mars vs Venus, or shall I say Venus vs Mars, so as not to upset Miss Venus for being named last...

Aaaand in the right corner... there she is: Miss Venus! Dressed in a pink fluffy gown, nails and hair according to the latest fashion, fragile sweet little thing, isn't she? Looks like she's thinking hard... o no, wait, it IS simply in her nature to think about everything, ALL THE TIME, that is.

Aaaand in the left corner... no need to say it aloud, cause he's already roaring his own name: Misterrr Mars! Look at those muscles, shining away. He's been working those abbs quite well, hasn't he? Everything to please the ladies! Oh no... Don't you even try to eyeball HIM!

And noooow... let the game begin!

Yep, ik heb mijn bijbel nog eens vanonder het stof gehaald: Mannen komen van Mars, vrouwen van Venus. Kwestie van het nuttige aan het aangename te koppelen.

Hetgeen ik jullie niet wilde onthouden zijn de tips&tricks die ervoor zorgen dat je bij je partner op het hoogste schavotje komt te staan. Pas ze regelmatig toe en je zal zien dat het thuis opeens meer "liefde" is dan de gebruikelijke "nest". Wat volgt is een greep uit de magische trukendoos:

Wat een man kan doen om zijn vrouwtje te behagen

  • Loop als u thuiskomt eerst naar haar toe en omhels haar. Ga dan pas iets anders doen.
  • Stel gerichte vragen over haar dag, waaruit blijkt dat u nog weet wat ze ging doen.
  • Luister zonder meer. Biedt geen oplossingen, toon enkel medeleven.
  • Geef haar twintig minuten onverdeelde aandacht (lees vb geen krant ondertussen)
  • Plan een paar dagen van tevoren dat u uitgaat, in plaats van te wachten tot vrijdagavond en dan te vragen waar ze zin in heeft.
  • Maak haar een complimentje over haar uiterlijk.
  • Bied aan te helpen als ze moe is.
  • Neem haar serieus als ze van streek is.
  • Als u denkt dat u te laat thuiskomt, bel haar dan op om het haar te laten weten.
  • Als u weggaat, vraag haar dan of u onderweg iets voor haar kunt meenemen én -belangerijker nog- vergeet het dan ook niet.
  • Zeg haar wanneer u een dutje wil doen of weg wil gaan.
  • Knuffel haar VIER KEER PER DAG...
  • (Deze lijst bevat 100 zulke tips ;o), maar ik stop hier wijselijk) 

Wat een vrouw kan doen om haar ventje gelukkig te maken

  • Als hij een fout maakt, zeg dan niet "Ik had je toch verwittigd he". Geef ook geen raad.
  • Als hij je teleurstelt, straf hem dan niet.
  • Als hij verdwaalt tijdens een autorit, maak geen scène. Zeg eerder: "We hadden nooit deze prachtige zonsondergang gezien als we de kortste weg hadden genomen. Bedankt schat."
  • Als hij iets vergeet mee te nemen, zeg dan "Het geeft niet. Haal je het de volgende keer?"
  • Als hij het nóg eens vergeet, probeer het nog een keer en vol vertrouwen: "Het geeft niet. Haal je het dan nu even?".
  • Als je hem hebt gekwetst en je weet waarom, bied je excuses aan en geef hem de liefde die hij nodig heeft.
  • Als hij zich terugtrekt in zijn eigen wereld, bezorg hem dan geen schuldgevoel.
  • Als hij uit 'zijn hol' terugkomt, verwelkom hem dan, je straft hem niet, noch wijs je hem af.
  • Als hij je iets vraagt om te doen en je kan niet, zeg dan "nee" en laat die honderd redenen achterwege. Hij snapt "nee" wel en maakt er zich niet druk om.
  • Als hij thuiskomt, laat vooral merken dat je dolblij bent hem te zien.
  • Als jullie uitgaan, uit je ongenoegen over zijn gedrag dan NIET in het bijzijn van anderen. Doe dit als jullie alleen zijn én op beheerste wijze.
  • Zeg hem dat hij de beste sex is die je ooit hebt gehad.

Relatietherapeute lentesneeuw heeft gesproken...

 

17:28 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

11-12-07

I call upon the higher force

Ik richt me niet vaak tot hierboven, want IS er daar überhaupt wel iets of iemand? Stilletjes denk ik van wel. Niet in de gedaante van een oude man met lange grijze baard, noch een doorzichtige schim die aan zijn zijde zweeft. Ik geloof eerder in de menselijke ziel die het materiële overstijgt en na zijn taak  hier op aarde -meestal zelfs taken- waakt over de nog bestaande zieltjes.

Ik wil nu toch wel even de beschermengelen van mijn vader aanroepen. Opdat er geen complicaties meer bijkomen, opdat hij zijn hoofd niet meer laat hangen (altijd de sterkste willen zijn naar de buitenwereld toe he), opdat zijn lichaam de nodige kracht vindt om te herstellen.

Wat eerst een routineoperatie was, blijkt nu een langer-dan-verwacht staartje te hebben. 't Is nog niet dramatisch, maar leuk is het geenszins. Kerst... tja... zal een beetje in mineur verlopen. Het belangrijkste is natuurlijk dat hij snel beter wordt.

Hier kan ik toegeven dat ik nu wel een beetje bang word, maar in zijn bijzijn zeg ik natuurlijk dat het allemaal zo erg nog niet is.

19:59 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (16) |  Facebook |

10-12-07

Wie ben ik echt?

Wannekonijnspaulaheurenalbertzijnjongstedochter... dat ben ik dus.

Mijn betovergrootmoeder was Johanna Colijn, oftewel "Wannekonijn", iets wat veel vlotter over de volkstongen rolde. Zij arriveerde in het geboortedorp van mijn betovergrootvader en trouwde er met haren Hippoliet. Samen gingen zij in 't Rovershol gaan wonen, ook wel bekend als D'huizekens (omdat er nu eenmaal maar een paar kleine huizekens stonden). Ik woon hier nog steeds, zij het dat ons Rovershol ondertussen wel een paar huizekens rijker is.  

De clans van toen zijn er nu ook nog altijd. Schuinover ons zitten de Floors (<Florimond), hiernaast de Fuizen met de eens beruchte "Naulde" (naald), de kleermaker. Een beetje verder "kleinse Guust" en dáárnaast de Koolkes (< Coole). Langs de andere kant wonen de Tsietens en de Poepeschetens, bijnamen waarvan ik de geschiedenis hier wegens plaatsgebrek niet uit de doeken kan doen. Geweldig gewoon hoe gans het dorp bestond uit zulke clans: de Breskes, de Nelekes, Doorens, Rozens, Sarkes en dan ook niet te vergeten figuren zoals "Pleite", "Koekenenboot" en "Prulzesies". Zij hebben ons dorp gemaakt tot wat het nu is.

Tot de clan van Wannekonijn behoorde mijn grootmoeder, Paula, "Wannekonijnspaula" dus. Zij trouwde op haar beurt met "Rietensenlangen", mijn grootvader Jules. Wat had ik hen graag horen vertellen over de tijd van toen! Gelukkig weet mijn vader, "Wannekonijnspaulaheurenalbert", nog genoeg hilarische verhalen met sappige details over dienen goeien ouwen tijd. Ik hang geboeid aan zijn lippen, wanneer hij me weer eens diep in het verleden meesleurt.

Mijn grootvader heb ik nooit gekend en ik was amper 11 toen mijn grootmoeder hier bij ons thuis is gestorven. Maar ik weet nog goed dat zij met argusogen mijn speelvriendinnetjes keurde en telkens weer vroeg "en wiens kiendse zijdegij?" Aan de echte naam en straat had zij niet veel, maar toen mijn vader uitlegde dat het een kleinkind was van "Patersefons", dan wist ze direct welke clan ik in huis had gehaald.

Je kon zo op haar gezicht aflezen of het goe volk was of niet.

13:52 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (14) |  Facebook |

08-12-07

Nachtelijke escapade

Ik heb zo'n loom gevoel ineens.

Is het omdat ik zonet als een orkaan door het huis ben getrokken met stofzuiger, vod en dweil? Of zijn het die paar slokjes welverdiende kriek die me al naar het hoofd stijgen? Wellicht komt het ook doordat ik vanmorgen pas ben thuisgekomen na een nachtelijke escapade met Mister Superkisser.

Dit keer volledig onverwachts, helemaal niet gepland. Een ingeving van het moment, een belletje en hop... Ik hou wel van zulke "hopjes". En ik wil nog niet denken aan de toekomst. Geen melige liefdesverklaringen, want dat zou maar al te gek zijn. Het is gewoon fijn om samen wat rond te hangen, onbekend terrein te exploreren. Niettegenstaande dat we kunnen blijven praten, valt er wellicht nog veel te leren over elkaar. De fysieke aantrekkingskracht kunnen we maar moeilijk negeren en ook daar luidt het in koor "carpe diem".

Laat God de dag maar scheppen...

17:24 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

07-12-07

Steamy windows

Gisteren - 22.30u - een verlaten poolparking

Alhoewel, verlaten? Een mens verschiet ervan hoeveel auto's af en aan rijden zo midden in de nacht! Hoe later op de avond, hoe loucher ook...

Nu ja, ook onze auto's stonden er... de mijne wat eenzaam met de neus in de pijpenstelen, de zijne had het heel wat gezelliger en pronkte met zijn aangedampte ruiten. Dat kwam natuurlijk omdat wij erin zaten :o)

Twee mensen wier paden zijn gekruist op een hoogtechologische manier, maar die de old-fashion way nog niet zijn vergeten. Alleen een groot scherm ontbrak en misschien een zakje popcorn. De film, tja, daar zorgden we dan zelf wel voor.

Een tikkeltje overdreven, ik geef toe... maar een mens mag al eens fantaseren, nietwaar? Eerlijk nu, de avond had niet beter kunnen zijn. Ookal ken je mekaar al op een andere manier, het is toch weer wat aftasten zo die eerste keer in real life.

Gelukkig was er niet veel verschil, of toch... daar zit hij dan... pal voor jou! Ik hoefde mijn hand maar uit te steken en ik kon hem aanraken, hem voelen... maar dat doe je niet op een eerste date, of toch niet zo ostentatief. Je kijkt hoe hij beweegt, hoe hij praat, hoe hij naar jou kijkt. Even een "gemoedelijke" tik op de arm zo... heel eventjes maar. Hij doet hetzelfde op mijn knie. My god, zou hij beseffen dat mijn onderbuik daar instant op reageert?

En nog maar wat verder babbelen... Verdamme, hij heeft toch wel een lekker breed lijf. En vooral cool en ingetogen blijven. Djeezes, ik hoor hem graag bezig. Relax meid! Je weet begod niet hoe hij dit alles ervaart. En om dat zo in real life te vragen, aaaaah, da's nu ineens niet meer zo gemakkelijk he!

En dan komt het moment dat je moet gaan, maar verdorie toch, je hebt het gevoel dat je tijdens al die uren gezelligheid niet eens tot de kern van de zaak bent gekomen. Met een grote bocht de gevoelens ontweken en "gewoon" gedaan... slim he! Allez... en nu? Damn! Heb ik dat luidop gezegd??

Blijkbaar wel... en wat daarop volgde was zo zoet, zo zalig intens... ik heb er nog eentje gevraagd, om zeker te zijn hoe het voelde... mmmm

15:28 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (14) |  Facebook |

06-12-07

Vrijpostig!!

Weten jullie nog, meneer blageur van dit weekend... die niet om de 5 minuten op zijn gsm zou kijken nadat hij me zijn nummer gaf... nou, dat nummer zit wellicht op dit eigenste moment in de wasmachine. Had zelfs niet de moeite gedaan om het in de vuilbak te gooien.

Anyway... krijg ik net een smsje... van hem begod! Hoe komt die verdorie aan MIJN nummer?? Daar zal via-via wel weer tussenzitten die bovendien niet eens de definitie van "privé" snapt!

Zodus heeft die geniepige indringer een gepeperd antwoord teruggekregen. Behoort vrijpostigheid nu ook al tot subtiele verleiding? Eerder zielig, vindt u niet?

Zijn antwoord: "No problem. Wis je nummer. Take care"

Opgeruimd...

18:01 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

Tja, ik zou wel willen

Ik zou wel willen schrijven over de vieze vuile herfst die koppig blijft waaien en onze hof omploegt tot een modderbad.

Ik zou wel willen vertellen dat het laatste blad van mijn stagemap is geschreven en al wat me nu nog rest is het logge ding binnengeven.

Ik zou wel willen commentaar geven op het feit dat ons land maar onbestuurd blijft, maar dat de belastingen u ten andere verdekke goed weten te vinden!

Ik zou wel willen... maar het boeit me niet om daarover te schrijven, laat staan nog maar aan te denken.

Ik zit op een andere planeet. Ze is niet groot, net genoeg ruimte voor twee. De wolken kleuren de hemel straalblauw en de zon tekent sproetjes op mijn neus. Het lijkt wel zomer, maar dan diep binnenin mij. Een warme gloed voltrekt zich vanuit de toppen van m'n tenen en streelt m'n hele lijf. Ik kan niet meer terug, nee, ik wil zelfs niet meer. Ookal zie ik niet wat aan de horizon ligt, ik stap onbezonnen verder. Niet vragend, niet denkend. Ik kijk enkel nog uit naar dat ene moment...

13:57 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

04-12-07

Bedankt lieve JIJ

Gisteren heb ik je blik gezien

je lieve ogen

je glimlach

toen ik lachte

en je kuiltjes ernaast

(jawel, je hebt er wel!)

we hebben gekeuveld

geplaagd, gegierd

in stilte naar mekaar gekeken

nieuw

maar zo bekend

spannend

en toch

zo rustgevend

14:44 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

03-12-07

Toiletgedachten

Het kleine kamertje, de plek waar een mens compleet alleen is met zijn half ontbloote zelve, waar hij even onttrokken wordt aan de drukke buitenwereld, waar soms lumineuze ideeën ontstaan (denk maar aan de talrijke toiletspreuken), maar vooral een plaats waar hij aan het bezinnen slaat.

Dat ondervond ik gisteren althans. Hoewel ik al lang "gedaan" had en mijn bips stilaan kou begon te lijden, ik bleef zitten en staarde naar het sleutelgat. De mannen in mijn leven... dacht ik. Ik moet ze eerlijkheidshalve maar eens op een rijtje zetten voor mezelf:

Ten eerste en ten langste is daar al E. die me die avond out of the blue en naar hij zelf zegt na lang twijfelen nog maar eens een smekend bericht had gestuurd. Dat hij het alleen-zijn niet meer aankan en me nog steeds niet uit zijn hoofd heeft gekregen. Mijn "nee, dank u"-smsje vond hij blijkbaar niet voldoende en belde me zelfs op daarna. Voor zijn eigen goed ben ik cru geweest, ookal ben ik dat helemaal niet graag. Hoeveel keer moet hij nu nog het deksel op de neus krijgen vooraleer hij het snapt?

Een tweede kerel die het ook al niet schijnt te snappen desondanks mijn harde eerlijkheid, is R. Na twee dates bombardeert hij mij zonder mijn medeweten tot "beste vriendin" aan wie hij alles kwijt kan, nee, zeg maar 'wil'. En ja, hij geeft eerlijk toe dat hij me ziet zitten, maar heeft daarop een al even eerlijk antwoord terug gehad. Wanneer hij te horen krijgt dat zijn vader niet lang meer heeft, wil hij per sé door mij getroost worden. Tja, wat moet je dan als je een alarmerend smsje krijgt met "Ik zit erdoor! Ik wil praten!"... dat wilde ik nog doen, maar naar een begrafenis gaan van iemand die ik helemaal niet ken, dat vond ik er zelf een beetje over. Sorry R., ik denk dat onze definities van "hechte vriendschap" lichtjes verschillen.

Waar de vriendschap wel al is geëvolueerd tot op het punt dat ik ook om de persoon geef, dat is het geval bij C. Iemand die open en eerlijk zijn mening verkondigt en ronduit vertelt over zijn gevoelens en belevenissen. Dit alles doet hij met veel humor en intelligente kwinkslagen. Hij is duidelijk ook geïnteresseerd in mijn leefwereld en probeert zich telkens weer tot in de diepste kronkels van mijn hoofd te murwen. Dit soms tot treurenstoe (wat ik hem trouwens zelf al heb gezegd) want C., er zit heus geen dubbele bodem in álles wat ik zeg, niet zeg, doe of niet doe. Ook hij weet dat de spreekwoordelijke klik bij mij niet aanwezig is, toch vermoed ik dat hij het graag anders had. De laatste keer dat ik hem sprak, wilde hij me iets zeggen, maar durfde niet... Als het is wat ik denk, dan ben ik genoodzaakt te zeggen dat ik zijn vriendschap apprecieer, maar meer zit er niet in.

Er zat wel meer in meneer "verboden terrein". De spanning zat er al dik in van vorig jaar, werd dan een hele tijd doodgezwegen... tot een paar weken terug. We stevenden onvermijdelijk af op de verboden kus. Van zijn kant een test in hoeverre hij daaraan zou toegeven. Van mijn kant een moment waarin ik mijn geweten opzij schoof en me liet meevoeren in het speelse spel. Er was een moment geweest, lang geleden, waarop hij overwoog haar te verlaten met mij in gedachten. Ik was er me in die tijd helemaal niet van bewust, dacht dat het om platonisch flirten ging. Ik pakte kort daarop ook letterlijk mijn biezen en liet meneer "verboden terrein" zomaar achter, niet wetende wat hij van plan was geweest. Nu is al het geplaag en gespeculeer dan toch uitgemond in een hoogtepunt... maar ik kan niet zeggen dat ik vlinders heb.

Die vlinders zijn wel en masse aanwezig voor één bepaald iemand die ik, in tegenstelling tot al de rest, nog niet eens in 't echt heb gezien. Het ongrijpbare is altijd wel dat tikkeltje spannender zeker? En ongrijpbaar blijkt hij wel te zijn, want het gaat naar mijn zin veel te traag vooruit. Al die emoties en verlangens niet ten volle kunnen uiten of -ook niet onbelangrijk- niet kunnen toetsen aan de werkelijkheid... mijn hoofd en hart kunnen die spanning niet lang dragen. Eerlijk als ik ben heb ik dat dan ook gezegd tegen hem. Het was niet de bedoeling om hem te pushen, integendeel, maar zo komt het natuurlijk wel over. Het gevolg is dat hij er nu zelf van ondersteboven is... Of hoe er dan toch iemand onbewust is in geslaagd mij omver te knallen van mijn sokkel... om dan al even onbewust mijn geduld tot het uiterste te drijven. En geduld, da's nu net iets wat ik nauwelijks bij me draag. Ik heb mezelf dus van mijn wolkje gehaald uit zelfbescherming, hoezeer ik het graag anders had gezien, want ik koester hem nog steeds.

Dat waren ze, de mannen in mijn leven op dit eigenste moment... de mannen die ik wekelijks hoor (behalve dan E, die sporadisch en op de onmogelijkste momenten van zich laat horen). De mannen die, in omgekeerde volgorde van beschrijving, van 1 tot 5 gerangschikt staan. En dan zwijg ik nog van al die onnozelaars die met hun belachelijke versiertruuken en cliché-praat elk weekend opnieuw denken dat ze mij hun bed in kunnen krijgen.

Tijd om dit koude kleine kamertje te verlaten, dacht ik. Ik liet m'n rokje zakken, fatsoeneerde mijn haar en ging terug de buitenwereld tegemoet.

15:28 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

02-12-07

Een gaatje is een gaatje!

Gaatjes vinden, het is toch moeilijk he?

Ik heb er nochtans eentje gevonden om jullie te komen vertellen dat ik gisteren mijn verjaardag tot een kot in de ochtend heb gevierd. Dit was eerst niet de bedoeling, zoals het zo vaak gebeurt dat een avond zonder verwachtingen opeens toch uitdraait op marie-louise toestanden.

Raar ook hoe je op zo'n momenten op onverklaarbare wijze aantrekkelijk bevonden wordt. Ik had me niet echt opgemaakt, een gewone jeans en doordeweeks topje, een niemendal van een juweeltje aan... om toch íets te zijn, you know. Is de avond toch weer met een telefoonnummer in m'n hand geëindigd. "Dus, als je ergens een gaatje vindt..." Nu, iemand die bij de eerste kennismaking al zegt dat hij doorgaans als "blageur" wordt bekeken, heeft die dan nog veel kans denk je? En dan geeft hij nog langs zijn neusweg te kennen dat hij "niet om de vijf minuten op zijn gsm zal kijken". Yeah... right! No worries mate... ik bespaar je graag de moeite :o)

Enfin, binnen een klein uurtje arriveren mijn gasten voor het kaas&wijn diner. Gaatjes genoeg dan!

15:25 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

30-11-07

TO DO

Mijn TO DO-lijstje voor vandaag:

Naar de Carrefour om schuimwijn, pils, Leffe blond, Kriek, fruitsap, cola, cola-light en spa (zoals het een goeie Belg betaamt, de drank eerst natuurlijk). Daarna nog wat tussen de rekken schuifelen voor chips en borrelnootjes, kiwi's, druiven (ze staan duur van tegenwoordig...), mandarijntjes, gedroogde abrikozen en meloen. Verder ook nog bruine suiker (voor bij de rijstpap) en peperkoek en petit beurrekes (rara waarvoor dit de basis is...)

Als ik goed en wel van de parking geraak, gaat het richting Colruyt om een assortiment kazen bijeen te zoeken. Jong, belegen, slap, hard, beschimmeld en onwelriekend... U weet wel, de kazen van bij ons.

Daarna verder het centrum in om het interimkantoor nog eens goeiedag en vaarwel te zeggen. Die zien we nooit meer... terug! Om vervolgens mijn hopelijk laatste blauwe kaart in de bus van het ACV te deponeren.

Ons vader, ocharme, ligt een beetje verder te bekomen van een operatie. Ook daar nog even binnenspringen om te zien of hij zich niet al te erg verveelt en hem een mandarijntje of twee doen opeten.

Thuisgekomen zal de strijkmand mij kwispelend tegemoet komen. 't Is waar ja, ik heb ze de laatste tijd een beetje verwaarloosd. Allez, koest! Ik begin er dan wel aan.

Eerst nog een sollicitatiebrief en cv doorsturen naar dat vriendelijke madammeke op mijn stageschool die stiekem mijn "uitstekende" eindevaluatie had gelezen en prompt haar lange arm uitstak. Die nemen we dan ook gretig aan, nietwaar?

Een goed gevuld dagje? Ik denk het ook!

10:38 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

29-11-07

Me so happy

Dankuwel allemaal voor zovele wensen! Ik heb een superverjaardag gehad! De reden? Mijn wens is uitgekomen, jawel! Nu, ik had niet het onmogelijke gewenst, maar was er nog zo zeker niet van dat dit ooit mogelijk zou zijn...

Die onzekerheid is sinds gisteren volledig van de baan geruimd. Ik heb er twee gaatjes in gemaakt, in een mapje gestopt en verticaal geklasseerd naast de mapjes "verdriet", "teleurstelling" en "zorgen".

Zou het dan nu toch?

Me so happy

Me op wolkjes

 

14:28 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

28-11-07

Happy B-Day to me

Liefste Ik,

Toen je vanmorgen werd gewekt door het eerste smsje met de vele gelukwensen, dacht je even: pfff, leuk... daar staat die zeven achteraan nu mooi te blinken zie... Je duwde je gsm weer onder je kussen en plofte je hoofd wat onverschillig neer.

Tien minuutjes later: biep-biep... 5 minuutjes verder alweer... en opnieuw vele kusjes en een prachtige dag gewenst. Oke, oke... ik ben al op! Een kleine glimlach verdringt dan toch je ochtendhumeur en even herinner je je dat je als kind niet snel genoeg beneden kon zijn op die ene speciale dag.

Nu ligt dit ietsje pijlijker, ik weet het wel. Je kwam beneden en werd ook daar onthaald op dikke welgemeende kussen. De vraag "en hoe voel je je nu?" bracht terstond een klein kropje in je keel (tja, je bent nu eenmaal een emotioneel kind), maar je slaagde erin om er een standaard "bwaja, goed zeker?" uit te murwen. Ze hadden het gelukkig niet gezien hé...

Je startte je pc op en zag dat er ook daar een paar mensen aan je gedacht hadden. Van de ene al wat meer verrast dan de andere. Langzaam kwam je dan toch tot het besef dat je wel geluk hebt met zovele vrienden en kenissen die alleen maar het beste met je voor hebben. "Dat al je wensen mogen uitkomen", zeggen ze dan...

Ik weet al wel wat mijn liefste wens is, ja :o)

10:35 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (14) |  Facebook |

27-11-07

De vagina quiz

Heeft u het ook al geroken? Kerst komt er weer aan! Een tijd om gezellig samen te zitten met vrienden en familie. Lekker tafelen en keuvelen...

Nu, ik heb een grote familie! Om zo'n bende een hele avond te entertainen, wat is er dan leuker dan een quiz? Natuurlijk moet iemand zo'n quiz wel in mekaar boksen... yep, daarvoor zorgt bibi dus al jaren. De jongste van de hoop, de avonturier die nog niet te veel gezinslasten meedraagt, de vrijgezel die natuurlijk tijd over heeft ;o)

Maar ik doe het met veel plezier. Zolang moeder zorgt voor het brood, zorg ik wel voor de spelen. Het moet ook niet gezegd dat ik geweldig geniet van mijn rol als Quizmaster, streng maar rechtvaardig! Hehe...

Deze namiddag ben ik dan ook begonnen met brainstormen over de structuur van de quiz, het thema, doe-vragen... waarbij het www nog steeds mijn trouwste vriend is. Toen ik echter in Google "varia + quiz" intikte, gaf de zoekmachine mij als eerste hit "Vaginavrienden"... euhm? Nu niet bepaald het thema waar ik naar op zoek was... maar de vrouwelijke nieuwsgierigheid neemt het dan totaal over op zo'n moment... klik-klik... "De vagina quiz". Hmm, interessant...

Nou, mijn score was 20, waarbij volgende uitleg:

Prima! Jij beschouwt je vagina als een natuurlijk deel van je lichaam en je bent goed geïnformeerd over haar functie en anatomie.

Fijn om te weten wat ik eigenlijk al wist :o) Maar enfin, ik mag niet te ver afdwalen.... Jezus, Maria en Jozef, de Onbevlekte Ontvangenis, de goede herderkes... you know... ;o)

15:53 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

26-11-07

Taking it easy...

Ruhig - At peace - Calme - Tranquila - Serena - Rolig (huh? Ja, da's Deens)

Om maar te zeggen dat ik mijn rust teruggevonden heb...

Eerlijkheid, een goeie verstandhouding en een hete douche kunnen wonderen doen!

Het is een tevreden mens dat zich tot u richt...

Lachend

 

23:25 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

Young girl, don't cry

Ik heb het altijd zitten. Al vanaf de eerste tonen van dit liedje... geen ontsnappen aan. Ik heb het doodgewoon zitten. Vraag me niet waarom. Dikke tranen bollen over mijn wangen. Mijn dramatische kant geeft zich over.

"Young girl, don't cry. I'll be right here when your world starts to fall"

En dan begin ik maar pas!

ps: Heren, 't gaat om de inhoud... niet om 'the package' ;o)

13:37 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

25-11-07

Pfff!

't Is verdorie moeilijk om je te concentreren op je werk, als je gedachten ergens anders zitten.

Ela, kerekeewere!

Mo hauw zeg...

23:30 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

Ouder worden

Ik reken mezelf als late twintiger ook nog tot 'de jeugd van tegenwoordig', maar iets zegt me dat deze periode zo stilaan ten einde loopt. Discotheken zijn er bijvoorbeeld al lang niet meer bij. De laatste keer dat ik er binnen wandelde, was dat nog op buffalo's... denk dat die modetrend nu wel passé composé is.

De late twintiger vermaakt zich dan ook meer in praatcafé's en als het even kan, wordt er nog duchtig gedanst op een fuif of in een swingcafé. Wat ook zeer in trek is, zijn de homeparties. Nu niet op z'n Amerikaans, waar heel de living volgepropt staat met onbekend volk en er af en toe een paar naar boven trekken, neen, komaan zeg... Deze parties verlopen dus wel in stijl, met een aperitiefje, een gala aan hapjes en een muziekje op de achtergrond.

We zijn nu toch wel volwassen geworden, denken we dan. Maar na een paar jeneverkes, neemt de jeugdige kant dan toch de bovenhand. Dames die eerst netjes in de zetel zaten, beginnen lichtjes door te hangen en belanden uiteindelijk met de voeten op de schoot van een ander. De mannen scheppen op over hoe zat ze wel niet van het voetbal zijn gekomen en dat de madam er echt niet mee kon lachen. De madam bevestigt dit nogmaals met een scheve blik, maar tettert toch lustig verder over haar nieuwe schoenen. Ik heb de mijne ondertussen al uitgetrokken, want het zit toch zoveel makkelijker in kleermakerszit. Er wordt zalig gezeverd en nog het meest over seks, haja! Ik zie onszelf zo zitten en bedenk dat dit tien jaar geleden niet anders was.

Eén verschil: om twaalf uur begint iedereen stilaan richting huiswaarts te denken. De hoofden komen recht, blousjes worden glad gestreken, schoenen weer aangetrokken. "Allez? Nu al weg of wa?" "Ja... dat we toch nog iets aan onze zondag hebben hé..."

En zeggen dat we tien jaar geleden nog goud zouden gegeven hebben voor een warm plekje, zonder ma of pa, waar we ons volledig konden laten gaan tot in de vroege uurtjes.

02:14 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

22-11-07

Wegdromen

en toen

streelde je mijn haren

met je duim

gleed je zachtjes

langs mijn wang

tot aan mijn mond

waar je

je zachte lippen drukte

heel lichtjes maar

om me niet te wekken

en ik die deed alsof

hield m’n ogen dicht

en genoot intens

tot mijn glimlach

me verried

en jij

speels

mijn droom verliet

 

22:27 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

Bridget Jones toestanden

Krijg toch allemaal de klere
Val voor mijn part allemaal dood
Ik heb geen zin om nog maar es te leren
Daarvoor ben ik al veel te groot
De venten willen maar met me spelen
Noemen me Kat, en hijgen me na
Het enige dat me wat kan schelen
Dat ligt verborgen in de slipjesla
M'n hartje kan het niet verdragen
Nooit is een vent echt eens goed
En als ik dan om liefde durf te vragen
Weten ze niet hoe het moet
Geen wonder dat ik moet bedaren
Ik ben niet met twee, ik ben zo klein
Ik moet het in m'n eentje klaren
Tot m'n prins bij mij zal zijn

Refrein:
O, Haad ik maaaaaar iemand om van te hoooouden
Twee zaaaachte armen oooom me heeeeen
eDie miiij aaaltijd bescheeeermen zouuuuuden
Ik voel me zoo verdomd alleeeeen

En nu alle eenzaten tesamen, wieg maar mee à la Stevie Wonder:

eDie miiij aaaltijd bescheeeermen zouuuuuden
Ik voel me zoo verdomd alleeeeen

Bloemen kan u daar gooien... heren, fanmail mag u me persoonlijk komen afgeven in mijn loge

;o)

02:42 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

20-11-07

Mesdames, messieurs, le disc-jockey...est de retour

Vandaag om 12.15u 

Biep biep

1 bericht ontvangen

"En? Heb je je een beetje geamuseerd zaterdag? We moeten dringend nog eens afspreken."

De DJ begod!?

Gisteren om 23.20u

1 nieuw bericht in mailbox

"Laat me weten wat er gebeurt de ochtend nadat je deze mail hebt geopend. Het is een ongewone mail. Het geeft je een preciese tijd morgen. Laten we eens zien of het werkt.

Stuur deze boodschap door op dezelfde dag dat je hem ontving. Het klinkt misschien gek, maar het komt precies op tijd. Wij geloven dat er iets staat te gebeuren. Engelen bestaan, alleen hebben ze af en toe geen vleugels en noemen we hen vrienden. Jij bent één van hen. Iets moois staat te gebeuren voor jou en je vrienden.

Morgen om 11.05u zal iemand je iets vertellen wat je al langer wilde horen. Verbreek de ketting aub niet. Stuur dit naar tenminste 7 van je vrienden.

Je Guardian Angels."

Normaal gezien gaat zo'n kettingmail bij mij rechtstreeks de prullenbak in... maar iets vanbinnen zei me: Baat het niet, het schaadt ook niet he. En dus heb ik 'm op mijn beurt doorgestuurd naar 7 vrienden.

't Is nu pas dat ik de link leg... Tiens... rare toestanden... nu niet dat ik op die sms zat te wachten, want zoals gezegd, het was al máánden geleden en die gast is bovendien verboden terrein. Maar toch... allez... dat kan toch niet?

En daarbij, de 'boodschap' kwam dan wel een dik uur te laat! Of leven ze ginder boven nog op het zomeruur misschien?

;o)

(Terwijl het enige wat jullie wilden weten is of ik al dan niet heb geantwoord, hehe)

13:11 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

18-11-07

Murder on the dancefloor

Even denken, welke dag is het nu juist? Ik ben vandaag gaan slapen en enkele uren later weer opgestaan.

Djeezes, wat een zwarte voeten!

Het begint me te dagen... ik heb mijn veel te hoge plateauschoenen met torenhoge hak uitgespeeld midden op de dansvloer, vooraleer er ongelukken zouden van komen. Toen ook dát de slipperigheid niet tegenhield en ik al met een stuk of vijf peuken aan mijn zolen hing, ben ik dan toch blootsvoets naar mijn auto ge-euhm-strompeld om mijn sneakers aan te doen. Jazeker, ik was voorbereid en herinnerde me dat opeens weer! Ik had nog geprobeerd om mijn voetjes proper te maken met vochtig toiletpapier, maar mijn evenwichtsorgaan liet dat niet meer toe...

Toegegeven, ik was behoorlijk in de wind, maar behoorde nog niet tot de zwaarste categorie der belachelijken die er rond rondliepen. Op een discofuif mag immers alles en het voordeel is dat je de mensen niet echt herkent tussen al die afropruiken, olifantepijpen en veel te grote zonnebrillen. Beter nog: zij herkennen jou ook niet!

Ik ben niet met Elvis Presley in de WC beland, noch heb ik met Björn van Abba geflirt... mijn ogen werden maar in één richting gezogen, de "daar blijf je best met je pollen vanaf"-zone

Toen M. en ik eerder die avond de fuifzaal binnenkwamen, komt 'zij' met een brede glimlach naar ons toegelopen. 'Zij' hier? Dan is 'hij' hier ook?? Ik zoek onmiddellijk de vier hoeken van de zaal af, waar een DJ zich meestal vestigt en ja hoor, daar staat 'hij' achter zijn mengpaneel. De man die ik indertijd had afgescheept. De man met een relatie en een tekort aan vrouwelijke aandacht. De man die wel eens wilde testen in hoeverre hij zichzelf zou laten gaan. En ik met mijn verdomde principes, die het zich eigenlijk niet had moeten aantrekken. Het was lang geleden dat ik hem IRL had gezien en eigenlijk heel onwaarschijnlijk dat ik hem nog tegen het lijf zou gelopen hebben. Maar daar stond hij dan. En hij zag er nog beter uit dan de vorige keer.

M. wist meteen wat er in mij omging en met pretoogjes zegt ze in bijzijn van 'haar': "Kom, we zullen hem eens goeiedag zeggen!". De verrassing is groot. Zijn glimlach nog groter. Zijn ogen stralen, wanneer hij zijn armen wijd uitstrekt om me te begroeten. Hij knijpt eens zachtjes in mijn zij en fluistert "Veel te lang geleden dat ik je gezien heb". Ik geef hem een iets langere kus op de wang en verschiet er zelf van hoe goed dat voelt.

Daarna enkel nog drank en dansvloer. Maar hoe meer drank er was, hoe meer het een murder on the dancefloor werd, zowel voor mijn voeten als voor mijn imago... ahum. 

It's murder on the dancefloor
But you better not kill the groove
Dj, gonna burn this goddamn house right down

Oh, I know I know I know
About your kind
And so and so and so
I'll have to play

If you think you're getting away
I will prove you wrong
I'll take you all the way
Boy, just come along
Hear me when I say
Hey

17:48 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

17-11-07

Gewaagde poging op de parking

Eerst en vooral: dat die "Londen om de hoek"-reclame hier serieus op mijn sjokkedeizen begint te werken! Eén of andere flauwe reclameplezante heeft ervoor gezorgd dat je nog niet naar je muis mag kijken of dat reclamevenster wordt al voor jou geopend. Ik wéét ondertussen al dat het maar één uur en enenvijftig minuten duurt!

Maar soit, word ik na een avondje heerlijk amateurtoneel dus afgezet aan de poolparking. De aankomende winter heeft ondertussen zijn stempel gedrukt op de ruiten van mijn auto. Ik stap in, draai de blazers op de hoogste stand en wacht geduldig af tot ik scherp beeld krijg.

Ondertussen...

worden ook andere mensen afgezet op de parking. Twee heren in pak en twee dames in evening gown. Ik vermoed zo rond mijn leeftijd. Twee koppeltjes, denk je logischerwijs. Maar ik had het blijkbaar verkeerd voor. De twee dames stappen samen in één auto. Het heerschap komt mijn kant op.

Hun auto staat blijkbaar dwars achter de mijne geparkeerd, wat mij bitter weinig manoevreerruimte geeft om ervantussen te geraken. (Ah, gij zijt diene klojo...) Maar goed, ik blijf niet eeuwig wachten tot ze hun ruiten hebben afgeschraapt... ik rij dus achteruit, met mijn venster helemaal naar beneden. Gelijk een echte! Piece of cake natuurlijk! Tot de ene, wellicht de eigenaar van de wagen, een beetje bezorgd tussen onze wagens in komt staan.

(Allez, ik zal 'm eens flatteren in zijn man-zijn) "Hoeveel heb ik nog?" vraag ik met een al even bezorgde blik. "Nog ne meter... nog ne halven... nog 30cm". "Jamaar, ik rij wel al weer naar voor. Zou niet graag uwen schonen auto bekrassen" (Hehe, nog ne schep bovenop zie. Zou 'm erin trappen? Zou 'm?).

"Zeg", (ziedewel, daar heb je 't al!) en hij komt naast m'n deur staan terwijl ik verder manoevreer, "waar kom jij zo laat nog vandaan?" "Van toneel. En jij?" "Van een feestje. Heb jij gene vriend?" "Neen." "Komt ge niet effe mee nog enen drinken?" "Waar?" "Ah, bij mijn collega thuis. Die meisjes gaan ook nog mee hoor." "Goh, da's ook wel raar..." "Maar nee gij!" Waarop die andere man in pak van ver roept: "Wil ze niet?" "Neen", zegt die eerste weer. "Vraag haar telefoonnummer dan he".

"Zeg...wat is je telefoonnummer?" (Pfffffff, mennekes!)

Maar wie niet waagt... juist ja!

02:44 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

16-11-07

Virtual love hurts too

Love does hurt 

Ik kan niet slapen en denk aan ons

Hoe het begon op wolken vol dons

De kracht van je woorden en later je stem

Je babbelde m’n hart helemaal klem

 

Hetgeen ik nooit had gedacht

Dat internet werkelijk liefde bracht

Heb ik nu moeten toegeven

Je behoort onherroepelijk tot m’n leven

 

Maar tegelijk doet de afstand zo pijn

Dat we ons afvragen, zou het niet beter zijn

Mekaar met rust te laten

Even niet te praten

 

Want door onze woorden blijkbaar

Verliezen we stilaan mekaar

Zonder het te willen of te merken

Zijn we onze toekomst aan ’t inperken

 

Maar ook dat doet weer pijn

Te weten dat je er niet zal zijn

Om naar me te luisteren

Me lieve dingen toe te fluisteren

 

Komt het door de liefde, oprecht en waar?

Weegt het daarom zo zwaar?

Kan niet stoppen met huilen

Wil m’n tranen ruilen

 

Maar hoeveel pijn het ook doet

Het doet ons beiden vast goed

Ik weet dat je me graag ziet

Maar vergeet jij dat van mij ook niet!

Een gedicht dat ik schreef zovele maanden terug. Kwetsbaar als ik was, dacht ik het geluk gevonden te hebben via het net. Maar het was allerminst een gezonde situatie. Stilaan kwam ik tot het besef dat ik een lepe bedrieger voor me had. Iemand die de kneepjes maar al te goed kende.

Denk maar niet dat ik me er blindelings had ingestort... integendeel zelfs. Een eeuwig getouwtrek tussen achterdocht en nieuwsgierigheid. Wat als dit alles toch waar zou zijn? Ach... ook daarom vertrok ik naar andere oorden, want tegen die tijd was de chaos in mijn hoofd wel compleet.

Ondertussen is dit hoofdstuk afgesloten en heb ik wat ik wou: de waarheid.

 Alweer een ervaring rijker. Alweer een muurtje bij.

13:46 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

15-11-07

Goddelijke hypnose

Vandaag. 10u. Ik kan mijn auto nog net kwijt langsheen het kleine weggetje dat naar de kerk leidt. Er is veel volk op straat. Onnoemelijk veel mensen die in dikke jassen stilletjes de straat oversteken. Zoveel volk was wel te verwachten voor een begrafenis van een 52-jarige man. Schrijnend. Het is de papa van vrienden. Vrienden die ik via E. heb leren kennen zo'n vijf jaar terug. De vriendenkring stond nog buiten en zoals altijd voerde E. weer het hoogste woord. Op zo'n moment zet je natuurlijk het hele verleden opzij en begroet je iedereen (ook E.) met een gemeende kus op de wang. Na een kleine "hoe is 't" schuiven we in stilte aan voor de ingang van de kerk.

We zijn nog net bij de fortuinlijken die de dienst binnenin de warmte kunnen meevolgen, zij het dan al rechtstaand. Ik heb me onopvallend een beetje verder gesteld dan de vriendenkring. Het voelt toch anders nu. Ik kan het niet laten en kijk even opzij naar E. Hij heeft zijn muts nog op. Even overvalt de drang mij om hem met een klein gebaar te doen inzien dat een muts in een kerk niet thuishoort, maar ik hou me in. Heeft hij wel aan een kaartje gedacht? Of wat kleingeld voor de offerande? Wellicht niet. Ach, het is mijn probleem niet meer.

Ik richt m'n aandacht op de mensen rondom mij. De twee vrouwen voor mij staan met de zakdoek in de hand en deppen hier en daar een traan weg. Terwijl ik langzaam vergroei met de tegel onder mij, voel ik mezelf zwalpen. Een opmerkelijk fenomeen, dat stilstaand zwalpen. Ook de man naast mij zwalpt. Op het ritme van zijn ademhaling. Ik kijk langsheen de ganse rij en zie iedereen zachtjes heen en weer schommelen, de blik op oneindig. Langzaam kom ook ik in een soort trance begeleid door de hypnotische koorzangen. Je kijkt wel, maar je ziet niets. Je luistert, maar je hoort niets. Verzonken in eigen gedachten...

13:30 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

14-11-07

Afkicken, o wee!

In mijn zoektocht naar nieuwe liefde, ben ik mezelf al meermaals tegengekomen. Een eerste fout is al simpelweg dat ik op zoek ga. Met de één naar de cinema, met een ander op café...

Hoewel ik steeds op voorhand expliciet vermeld dat het 'enkel voor de gezelligheid' is, ik geef toe dat ik de ander in het geniep zit te keuren. Terwijl ik mijn glimlach opzet en geïnteresseerd zit te luisteren, kijk ik hoe hij zich gedraagt naar de ober toe. Of en hoe hij met zijn handen friemelt. Ik bedenk wat er achter die pupillen schuilt en of hij een tegenslag zou kunnen verwerken. Is hij niet wat te saai voor mij? Of juist te nonchalant? En telkens sluit ik de avond af met diezelfde glimlach en "ja, het was tof" om nadien nog maar bitter weinig meer van mij te laten horen.

Ik besluit dat ik er nog niet klaar voor ben. Dat ik nog veel te veel let op pietepeuterige details. Ik weet dat ik de liefde niet kan forceren en dat, als die eerste klik er al niet is, die er ook nooit zal komen. Sinds kort ben ik dus gestopt met mijn jachtgedrag.

Maar geloof me... afkicken van al die aandacht, het is best wel moeilijk.

17:42 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

Veel branding, weinig rots

Het valt zwaar om iemand keer op keer te moeten afwijzen. Mijn ex, die ik voortaan gewoon E. zal noemen, is er nog steeds niet overheen. Raar, want hij was diegene die anderhalf jaar geleden plotseling koudweg zei: "Ik stop ermee. Ik kan niet meer". Nee, ik hoefde hem niet te overtuigen van het tegendeel, hij had de praktische kant van de breuk al volledig uitgekiend.

Dat hij zo uit de relatie vluchtte, nog maar enkele weken na het verlies van ons tweede sterretje, daar kon ik al helemaal niet bij. What about me then? Het is voor beiden zwaar om dragen. Maar nee, E. beweerde dat onze sterretjes er niets mee te maken hadden. Ik was zodanig veranderd, zo kortaf geworden, dat hij het niet meer duldde. Hij wou er een punt achter zetten.

Dat punt moest dan nog heel snel komen ook. Ik verhuisde vrijwel onmiddellijk naar mijn ouders terug en haalde de week daarop al mijn spullen weg uit het huisje waar ik me twee jaar lang thuis had gevoeld. Waar ik zo trots onze familie en vrienden had uitgenodigd. Waar ik mijn toekomst had gepland.

En zo leerde ik veel tegelijk op m'n eentje te verwerken. Tuurlijk wel bijgestaan door familie en vrienden, maar toch... diegene waarmee je het allemaal hebt doorstaan, de verwachte rots in de branding, die vluchtte weg in een losbandig vrijgezellenleven, vrij van partner en 'bijhorende' zorgen.

Tot een paar maanden later, wanneer hij beseft dat flirten en feesten toch ook niet alles is. En vooral, dat negeren niet de manier is om iets te verwerken. Hij wil praten en de brokken lijmen. Maar tegen die tijd heb ik mijn toekomst al lang anders ingevuld en daar hoort hij niet meer bij. Ik vertrek zelfs voor langere tijd ver weg van alles en iedereen. Ik hoop daarbij dat, wanneer ik terug kom, E. uit mijn leven is verdwenen en ik vrij van zorgen kan herbeginnen.

Vijf maanden later zet ik terug voet op Belgische grond en tot mijn verbazing pikt mijn leven de draad weer op, net daar waar ik hem temidden de zorgen had achtergelaten. Nee, wegvluchten uit de realiteit is echt niet de manier, dat weet ik nu. Ook E. is me blijkbaar niet vergeten. Mijn afwezigheid heeft zijn gevoelens zelfs versterkt! Ik negeer hem, ontduik hem, blokkeer hem.

De paar keren dat we mekaar toevallig tegen het lijf lopen, smeekt hij telkens weer. Hoezeer hij me mist, hoe stom hij is geweest, hoe hij nog veel aan onze sterretjes denkt. Zijn stem stokt en zijn ogen schieten vol tranen, telkens weer. Hoewel ik steevast "neen" antwoord, aanhoor ik hem met pijn in mijn hart. Niet omdat ik hem terug wil. Wel omdat hij echt radeloos is en niet weet hoe hij het allemaal moet verwerken. Soms wil ik hem echt wel helpen, maar tenslotte heb ik het ook alleen moeten doen.

11:54 Gepost door *** in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |